Κινηματογράφος | Ταινίες

Leatherface , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ζιλιέν Μορί, Αλεξάντρ Μπουστίγιο
Σενάριο
Σεθ Σέργουντ
Πρωταγωνιστούν
Στίβεν Ντορφ, Λίλι Τέιλορ, Σάμιουελ Στράικ, Βανέσα Γκρας, Τζούλιαν Κοστόβ, Σαμ Κόουλμαν, Τζέιμς Μπλουρ, Τζέσικα Μάντσεν
Διάρκεια
98
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Τρόμου
Πρεμιέρα
21 Σεπτεμβρίου 2017

Υπέροχη φωτογραφία, σωστή ατμόσφαιρα, καλές ερμηνείες, καθόλου camp αυτοσαρκασμός, και άφθονο αίμα, στο πρίκουελ που μας εξιστορεί πούθε κρατάει η σκούφια του διαβόητου σχιζοφρενή δολοφόνου με το πριόνι.

Ο Τόμπι Χούπερ, ο σκηνοθέτης του θρυλικού «Σχιζοφρενή δολοφόνου με το πριόνι» του 1974, πέθανε στις 26 του περασμένου Αυγούστου. Πρόλαβε, ωστόσο, να δει ολοκληρωμένο αυτό το πρίκουελ της κλασικής ταινίας του, στο οποίο ήταν μάλιστα και εκτελεστικός παραγωγός. Και νομίζω πως θα πρέπει να του άρεσε. Διότι το γαλλικό σκηνοθετικό ντουέτο, στην παρθενική αγγλόφωνη δουλειά του, όχι μόνο σέβεται τον προπάτορα, αλλά καταφέρνει να προσδώσει στο δικό του φιλμ κάτι από την νοσηρή αμεσότητα, την βαθιά τεξανική βία, και την σκέτη αιμοσταγή παράνοια του πρωτότυπου. Συγχρόνως, το «Leatherface» (για τους αδαείς: παρατσούκλι του πριονοδολοφόνου, λόγω της φτιαγμένης από ανθρώπινο δέρμα μάσκας που φορούσε) δεν εκχωρεί ούτε ένα δευτερόλεπτο της σφιχτοδεμένης διάρκειάς του σε χάχανα αυτοσαρκασμού ή σε τζάμπα camp μαγκιά. Παραμένει σκοτεινό, άρρωστο και αιματοβαμμένο από αρχής μέχρι τέλους. Και έχει κι ένα σένιο εύρημα που παρατείνει το σασπένς για το ποιος από όλους είναι ο σχιζοφρενής δολοφόνος στα νιάτα του… Επιτέλους, καιρός ήταν μετά από επτά μετριότατα σίκουελ και παρακλάδια!

 Στην προ τίτλων σεκάνς, βλέπουμε το οικογενειακό πάρτι γενεθλίων του μικρού Τζεντ (Μπόρις Καμπακτσίεφ) στην σαφρακιασμένη αγροικία των Σόγιερ. Όπου, η μάτερ-φαμίλια, Βέρνα (Τέιλορ, καλή), παρακινεί τον γιόκα της να… απολαύσει το δώρο του πετσοκόβοντας για πρώτη φορά με το διαβόητο αλυσοπρίονο έναν κλέφτη γουρουνιών που έχει «συλλάβει» η λαλημένη οικογένεια. Ο μικρός λιποψυχά δυσαρεστώντας την ομήγυρη… Λίγο αργότερα, οι Σόγιερ σκοτώνουν την κόρη του τοπικού σερίφη, Χαλ Χίντον (Ντορφ, καλός), που θα μετατραπεί έκτοτε σε έναν εξίσου παρανοϊκό διώκτη τους. Και παρά το ότι δεν υπάρχουν ενοχοποιητικά στοιχεία για συλλήψεις, ο μικρός Τζεντ στέλνεται πακέτο σε κοντινό ψυχιατρικό κατάστημα για ανήλικους. Του αλλάζουν, μάλιστα, και το όνομα, σε μια προσπάθεια να τον αποκόψουν από το τραυματικό παρελθόν του. Μια 10ετία αργότερα, ξεσπάει εξέγερση στο ίδρυμαˑ και μες στον νοσηρά βίαιο πανικό, τέσσερις νεαροί τρόφιμοι δραπετεύουν παίρνοντας ως όμηρο την νεοφερμένη νοσοκόμα (Γκρας): είναι ο παχύσαρκος και λίγο «αργός» Μπαντ (Κόουλμαν), ο σχετικά ευαίσθητος και προστατευτικός Τζάκσον (Στράικ), ο τελειωμένος ψυχάκιας Άικ (Μπλουρ), και η κοπέλα του, Κλαρίς (Μάντσεν, πολύ καλή), μια ψυχοπαθολογικά βίαιη ξανθούλα. Το ποιος απ’ όλους είναι ο μετέπειτα Leatherface θα σπαζοκεφαλιάσει τον θεατή για την επόμενη ώρα, κατά την οποία ο σερίφης Χαλ κυνηγάει λυσσαλέα τους νεαρούς φυγάδες –και πέφτουν κορμιά (και καρατομημένα κεφάλια), και αναβλύζουν αίματα, και διαμορφώνεται καταλυτικά η προσωπικότητα του Τζεντ…

Εκτός από τα προρρηθέντα καλά της σκηνοθεσίας και του εν γένει σχεδιασμού παραγωγής, ιδιαίτερη μνεία οφείλεται στην φωτογραφία του Αντουάν Σανιέ, που παίζει με το φως και μαγνητίζει με τα πολύ κοντινά πλάνα στα πρόσωπα αυτής της αρρωστημένης βίας. Α, προφανώς το τριάρι της αξιολόγησης «απευθύνεται» στους ρέκτες του αιματηρού τρομοείδους –όχι στον καθένα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες