Κινηματογράφος | Ταινίες

Το Αυτό , 2017 (It)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Άντι Μουσιέτι
Σενάριο
Τσέιζ Πάλμερ, Κάρι Φουκουνάγκα, Γκάρι Ντόμπερμαν
Πρωταγωνιστούν
Μπιλ Σκάρσγκαρντ, Τζέιντεν Λίμπερερ, Τζέρεμι Ρεϊ Τέιλορ, Σοφία Λίλις, Φιν Γούλφχαρντ, Γουάιατ Όλεφ, Τσόουζεν Τζέικομπς, Τζακ Ντίλαν Γκρέιζερ, Νίκολας Χάμιλτον
Διάρκεια
135
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα τρόμου
Πρεμιέρα
28 Σεπτεμβρίου 2017

Ωραία φωτογραφία, εντυπωσιακά εφέ, αποτελεσματικό καστ, αλλά φευγαλέα μόνο επαφή με την βαθιά ουσία του εμβληματικού μυθιστορήματος συνυπογράφουν την «μάχη» επτά προέφηβων με τον μεταφυσικό κλόουν-δολοφόνο της πόλης τους.

Η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του πασίγνωστου πολυσέλιδου μυθιστορήματος του Στίβεν Κινγκ (στα καθ’ ημας, σε δυο τόμους από τον Κλειδάριθμο) διαφοροποιείται σε κάποια σημεία από το βιβλίο. Η ιστορία, ας πούμε, των επτά παιδιών της Λέσχης των Λούζερ –που έρχονται αντιμέτωποι με το δαιμονικό πλάσμα Αυτό, το οποίο κάθε 27 χρόνια τρομοκρατεί, λέει, την κωμόπολη Ντέρι του Μέιν αρπάζοντας παιδιά με τη μορφή του γκροτέσκου, τρομακτικού κλόουν Πένιγουαϊζ – έχει μεταφερθεί από τη δεκαετία του 1950 στα 1980. Η δεύτερη σημαντική διαφοροποίηση είναι πως η ταινία, παρά τη μεγάλη της διάρκεια, καταπιάνεται μόνο με το πρώτο μέρος του βιβλίου, όταν τα παιδιά είναι στα 12-13 τους. Το δεύτερο μέρος, όταν τα μέλη της πάλαι ποτέ Λέσχης των Λούζερ επιστρέφουν ως ενήλικες στο Ντέρι για να τσεκάρουν αν ισχύει πάντα η 27χρονη «κατάρα» του κλόουν Πένιγουαϊζ, θα το δούμε προφανώς σε επόμενη ταινία –ήδη ανακοινώθηκε πως θα κυκλοφορήσει το 2019 στον απόηχο του εισπρακτικού σουξέ της πρώτης.

Η βασική, όμως, διαφοροποίηση από το βιβλίο είναι πως πίσω από τα εντυπωσιακότατα εφέ (στις μορφές που παίρνει ο Πένιγουαϊζ του Σκάρσγκαρντ παίζοντας με τις εκάστοτε φοβίες κάθε παιδιού, ή στο αλλόκοσμο άντρο του τη οδού Νέιμπολτ), και πέρα από τις όντως όμορφες σκηνές «ενηλικίωσης», που σκιαγραφούν την αθώα αμηχανία ή την αναδυόμενη σεξουαλικότητα των έξι αγοριών (Λίμπερερ, Τέιλορ, Γούλφχαρντ, Όλεφ, Τζέικομπς, Γκρέιζερ) και της ατίθασης κοκκινομάλλας Μπεβ (Λίλις) δεν υπάρχει εκείνη η δεξιοτεχνική ανατομή του φόβου που στο μεταίχμιο μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας διαμορφώνει ζωές και προσωπικότητες. Μόνο η υποβλητική εναρκτήρια σεκάνς –όταν ο Πένιγουαϊζ κρυμμένος στον βροχερό υπόνομο ακρωτηριάζει και αρπάζει τον μικρό αδελφό του πρωταγωνιστή-πιτσιρικά– το κατορθώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Όλη η συνέχεια, παρά τη διαρκή επίδειξη φοβικών ή τρομακτικών κλισέ αδυνατεί να πιάσει τον βαθύτερο σφυγμό του βιβλίου και του Κινγκ. Και μη μου πείτε ότι κάτι τέτοιο είναι εξ ορισμού αδύνατο. Πώς το κατάφερε ο Ντε Πάλμα, ξερωγώ, με την κλασική του «Κάρι»;

Κατά τα άλλα, η ανασύσταση εποχής και η φαινομενικά ειδυλλιακή κωμόπολη του Ντέρι χτυπούν διάνα, οι ερμηνείες των μικρών πρωταγωνιστών πείθουν, ενώ η μουσική του Μπέντζαμιν Ουόλφις με τα πνευστά και τις πειραγμένες παιδικές φωνές επιτείνει την ζοφερή ατμόσφαιρα. Ιδιαίτερη, όμως, μνεία οφείλεται στην διεύθυνση φωτογραφίας του Νοτιοκορεάτη, Τσουνγκ-Χουν Τσουνγκ, που μέσα από ενδιαφέρουσες γωνίες και υποβλητικά ημίφωτα συλλαμβάνει όλον εκείνον τον παραλυτικό φόβο που λουφάζει στους υπονόμους του Ντέρι –γελώντας σαρδόνια και εκνευριστικά…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες