Κινηματογράφος | Ταινίες

Παράδεισος , 2016 (Рай)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αντρέι Κοντσαλόφσκι
Σενάριο
Αντρέι Κοντσαλόφσκι, Γιελένα Κισέλεβα
Πρωταγωνιστούν
Γιούλια Βισότσκαγια, Κρίστιαν Κλάους, Φιλίπ Ντικέν, Βίκτορ Σουχόρουκοφ, Πέτερ Κουρτ, Ζαν Ντενί Ρέμερ, Τόμας Ντάρχινγκερ, Γκεόργκε Λεντς
Διάρκεια
131
Χώρα
Ρωσία, Γερμανία
Είδος
Δράμα Α/Μ
Πρεμιέρα
28 Σεπτεμβρίου 2017

Καταπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία, καλές ερμηνείες, αλλά και εξεζητημένες αφηγηματικές ακροβασίες, σε αυτό το ερωτικο-ζοφερό μελόδραμα για μια Ρωσίδα κι έναν υψηλόβαθμό Ναζί στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου.

Παρίσι, 1942. Η Όλγκα (Βισότσκαγια, πολύ καλή), Ρωσίδα αριστοκράτισσα που ασχολείται με τη μόδα, συλλαμβάνεται εξαιτίας δυο Εβραιόπουλων που κρύβει στο διαμέρισμά της. Ο Γάλλος αστυνομικός Ζιλ (Ντικέν), που την ανακρίνει κόσμια (βρισκόμαστε επί Κυβέρνησης Βισύ), ορέγεται εμφανώς την ωραία Ρωσίδα –κι εκείνη σπεύδει να το εκμεταλλευτεί για να ελαφρύνει την ποινή της. Τα πράματα, ωστόσο, δεν εξελίσσονται κατ’ ευχήν, και σύντομα η Όλγκα καταλήγει σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί, συναντάει τον Χέλμουτ (Κλάους, πολύ καλός), υψηλόβαθμο Ες-Ες και παλιό φλερτ της, όπως συνάγουμε από κάτι λεπταίσθητα, ηλιοφίλητα «κοσμικά» φλασμπάκ. Η ανανέωση της ερωτικής σχέσης μεταξύ των δυο και το σχέδιό τους να διαφύγουν στην Παραγουάη ενόψει της διαφαινόμενης ήττας των Ναζί (έχουν περάσει δυο χρόνια στο μεταξύ), θα προσκρούσει σε νέες επιπλοκές.

Ο βετεράνος Κοντσαλόφσκι δομεί τον κατ’ ευφημισμό «Παράδεισό» του (η λέξη αναφέρεται στο άριο ιδεολόγημα των Ναζί που προπαγανδίζει με εμφανή αμφιθυμία ο Χέλμουτ) γύρω από μια σειρά «συνεντεύξεων», στις οποίες ο Γάλλος, η Ρωσίδα και ο Γερμανός, καθισμένοι κατά μόνας σε γυμνό, άχρονο δωμάτιο φάτσα στην κάμερα, απαντούν σε μη κατονομαζόμενο συνομιλητή. Οι ερωτήσεις του έχουν «κοπεί» με ηθελημένη προχειρότητα, η δε ταυτότητά του αποκαλύπτεται μόνο στους τίτλους τέλους (αν και μας έχει προϊδεάσει ο θάνατος ενός εκ των τριών συνεντευξιαζόμενων). Το εν λόγω αφηγηματικό εύρημα με τους εμβόλιμους ετεροχρονισμένους «μονολόγους» δυστυχώς δεν πολυλειτουργεί, δημιουργώντας απόσταση από τους ήρωες. Επίσης, αυτό που δεν λειτουργεί καθόλου είναι η εξόφθαλμη μεταγλώττιση κάποιων χαρακτήρων (όπως του Χίμλερ, που υποδύεται ο Ρώσος Σουχόρουκοφ «μιλώντας» γερμανικά με την φωνή του Ντάρχινγκερ). Τελικά, αν και η ταινία απέσπασε βραβείο σκηνοθεσίας στη Μόστρα, είναι η υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία του Αλεξάντρ Σιμόνοφ που φέρει την ταινία, υπογραμμίζοντας την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα με εξαίρετες φωτοσκιάσεις και μια παλιομοδίτικη πατίνα εποχής, που σιγοντάρεται από την επί τούτου «φθορά» του φιλμ.  

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες