Κινηματογράφος | Ταινίες

Blade Runner 2049 , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντενί Βιλνέβ
Σενάριο
Χάμπτον Φάντσερ, Μάικλ Γκριν
Πρωταγωνιστούν
Ράιαν Γκόσλινγκ, Τζάρεντ Λέτο, Ντέιβ Μπαουτίστα, Χάρισον Φορντ, Ρόμπιν Ράιτ, Άνα ντε Άρμας, Σίλβια Χεκς, Μακένζι Ντέιβις, Κάρλα Τζούρι, Λένι Τζέιμς
Διάρκεια
163
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς
Είδος
Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας
Πρεμιέρα
05 Οκτωβρίου 2017

Ένας αστυνομικός στο Λος Άντζελες του 2049 κυνηγάει ρέπλικες κι έρχεται αντιμέτωπος με ένα τρομερό μυστικό υπαρξιακών διαστάσεων, σε αυτή την πανάξια συνέχεια της θρυλικής ταινίας του 1982.

Τον εκτιμώ πάρα πολύ τον Βιλνέβˑ και η εξαιρετική «Άφιξή» του έδινε εγγυήσεις για το πώς ο γαλλοκαναδός σκηνοθέτης θα μπορούσε να χειριστεί την νουάρ επιστημονική φαντασία, που είχε λανσάρει το μυθικό «Blade Runner» του σερ Ρίντλεϊ Σκοτ το μακρινό 1982. Είχα, όμως, τους φόβους μου… Ευτυχώς, διαψεύστηκαν όλοι. Το νέο «Blade Runner» αναπαράγει υποδειγματικά την ζοφερή, υγρή, μετα-απάνθρωπη ατμόσφαιρα του πρώτου, διανθίζοντάς την με την χαρακτηριστική σκεπτόμενη, φιλοσοφικίζουσα διάθεση του Βιλνέβ. Εξαιρετική μουσική (των Χανς Τσίμερ και Μπέντζαμιν Ουόλφις, τελικά, αντί του Γιόχανσον όπως λεγόταν αρχικά), υπέροχη φωτογραφία του μάστορα Ρότζερ Ντίκινς, μετρημένα αλλά άπαιχτα ψηφιακά εφέ, ασύλληπτα περιβάλλοντα (ειδικά το «σπίτι» του επιχειρηματία Νιάντερ Ουάλας –δεν υπάρχει) και εξαιρετικοί διάλογοι, που υπηρετούνται από ένα συνολικά πολύ καλό καστ, με την Ντε Άρμας, την Χεξ, τον Φορντ και ειδικά την Ράιτ να ξεχωρίζουν. Και μ’ ένα στόρι με αξιώσεις, που σέβεται και την αρχική ταινία, και την νουβέλα του Φίλιπ Ντικ, χωρίς, όμως, να τις αναπαράγει μισοκακόμοιρα. Μοναδική ένσταση, η μεγάλη διάρκεια του φιλμ (το τελευταίο μέρος, που συγκεντρώνει και την περισσότερη δράση, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν πιο σφιχτό).

Βρισκόμαστε στο Λος Άντζελες του 2049. Το ζοφερό διαρκές ψιλόβροχο της πρώτης ταινίας έχει επιταθεί (ενίοτε, μετεξελίσσεται σε χιόνι), οι ουρανοξύστες, οι μοντερνιές, και τα διαφημιστικά ολογράμματα έχουν πολλαπλασιαστεί, η φύση δεν κάνει πουθενά αισθητή την παρουσία της. Σε αυτό το γκρίζο, κατηφές σκηνικό, ο αστυνόμος Κέι (Γκόσλινγκ) επιφορτίζεται από την προϊστάμενή του (Ράιτ) να βρίσκει και να εξοντώνει τις ρέπλικες Nexus 8, που έχουν αντικατασταθεί από τις πιο πειθήνιες νέες Nexus 9. Κι ενώ ο μονίμως σιωπηλός κι αγέλαστος Κ αναπτύσσει μια κάποια σχέση με την Τζόι (Ντε Άρμας), μια εξελιγμένη ρέπλικα που τον λατρεύει σαν θεό της, μια νέα αποστολή που του ανατίθεται αλλάζει τη ζωή του δια παντός. Δεν πρόκειται να αποκαλύψω περισσότερα τι και πώς –εξάλλου, γύρω από αυτό ακριβώς το δίκοπο μυστικό της αποστολής του εξυφαίνεται όλη η φιλοσοφικο-υπαρξιακή διάσταση της ταινίας που σχετίζεται ξανά με την ανθρώπινη υπόσταση και τα όριά της. Ο Βιλνέβ ξετυλίγει το μυστικό αργά και δεξιοτεχνικά παρασύροντας τον θεατή στα βάθη των αναμνήσεων του Κ –ή μήπως, κάποιου άλλου; Πάντως ο Κ θα απολυθεί από το σώμα, και κυνηγημένος από την Λαβ (Χεξ), την (υπέροχα ντυμένη) ρέπλικα-κέρβερο του τυφλού μεγαλοβιομήχανου των Nexus, Νάιντερ Ουόλας (Λέτο), θα αναζητήσει τον Ρικ Ντέκαρτ (Φορντ) τον γερασμένο πια Μπλέιντ Ράνερ που έχει αποσυρθεί και ζει ως ερημίτης. Δεν ξέρω αν ελέω Γκόσλινγκ το mainstream κοινό θα αγκαλιάσει την ταινία του Βιλνέβ, αλλά σίγουρα πρόκειται για ταινία που δεν πρέπει να χάσει κανένας σινεφίλ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες