Κινηματογράφος | Ταινίες

Μια Φανταστική Γυναίκα , 2017 (Una mujer fantástica)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σεμπαστιάν Λέλιο
Σενάριο
Σεμπαστιάν Λέλιο, Γκονζάλο Μάσα
Πρωταγωνιστούν
Ντανιέλα Βέγα, Φρανσίσκο Ρέγιες, Λουίς Νιέκο, Αλίνε Κλίπενχαϊμ, Νικολάς Σααβέρδα, Τρινιδάδ Γκονζάλες, Αμπάρο Νογκέρα
Διάρκεια
104
Χώρα
Χιλή, Γερμανία, Ισπανία, Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
05 Οκτωβρίου 2017

Η πολυβραβευμένη ταινία του Λέλιο παρακολουθεί τη μάχη μιας νεαρής γυναίκας με την οικογένεια του μόλις πεθαμένου μεσήλικα συντρόφου της, μέσα από υψηλή αισθητική και αφηγηματική δύναμη που ανοίγει δρόμους.

Αν και θεωρητικά η νέα ταινία του 43χρονου αργεντινού σκηνοθέτη είναι κομμένη και ραμμένη για να σοκάρει, στην πράξη αποδεικνύεται μια αισθητικά υπέροχη, αρτίστικη ταινία που υμνεί την αυτοδιάθεση, την βαθιά εσωτερική αξιοπρέπεια και την μάχη ενός ανθρώπου –κάθε ανθρώπου– με τον συντηρητισμό και τα στερεότυπα που πεδικλώνουν ζωές. Το πρώτο πλάνο της ταινίας είναι μια μεγαλειώδης κοντινή λήψη σε αργή κίνηση με τους συγκλονιστικούς καταρράκτες του Ιγκουασού στα σύνορα Αργεντινής-Βραζιλίας, υπό τους ήχους της υπέροχης ηλεκτρο-έγχορδης μουσικής του Μάθιου Χέρμπερτ, η οποία διατρέχει καθοριστικά όλη την ταινία. Ο λόγος ύπαρξης αυτού του πλάνου θα εξηγηθεί περίκαλα στη διάρκεια του φιλμ… Αμέσως μετά, γνωρίζουμε τον 55άρη Ορλάντο (Ρέγιες) που συναντιέται με την Μαρίνα (Βέγα), την πολύ νεότερη κοπέλα του, στο μπαρ-ρέστοραν του Σαντιάγο, όπου εκείνη εργάζεται. Γιορτάζουν μαζί, με βιωμένη τρυφερότητα, τα γενέθλιά της, μετά γυρίζουν σπίτι –και ο Ορλάντο παθαίνει συγκοπή και μένει στον τόπο. Και από κείνη τη στιγμή αρχίζει ο Γολγοθάς της Μαρίνα… Διότι η ψιλόλιγνη φιγούρα με τα τακούνια και το κομψό, καθόλου δεύτερο ή προκλητικό ντύσιμο, που αλωνίζει ευθυτενής τους δρόμους της πόλης με την κάμερα του Λέλιο να την ακολουθεί κατά πόδας, είναι ένας διεμφυλικός άνδρας. Και ακριβώς γι’ αυτό, η οικογένεια του Ορλάντο την αποκλείει από την αγρύπνια και την κηδεία του ανθρώπου της… Αλλά η Μαρίνα θα πολεμήσει για το δικαίωμά της στο πένθος. Και στη ζωή της.

Αποφεύγοντας «σοκαριστικούς» εντυπωσιασμούς, τύπου «Το παιχνίδι των λυγμών», ο Λέλιο σέβεται την πρωταγωνίστριά του ολοσχερώς στήνοντας όλη την ταινία μέσα από την δική της οπτικήˑ κι όχι μέσα από τον τρόπο που την βλέπουν οι άλλοι. Στην εξαιρετική, ας πούμε, σκηνή της ανάκρισής της από την αστυνομία (διότι τίθεται ζήτημα πιθανής ευθύνης της για τον θάνατο του συντρόφου της), ο φωτογράφος του τμήματος ζητάει επιδεικτικά από την αποσβολωμένη Μαρίνα να γδυθεί. Εκείνη, σοκαρισμένη, υπακούει κρατώντας μια πετσέτα μπροστά της. Κι όταν ο αστυνόμος επιμένει να ρίξει την πετσέτα, η κάμερα παραμένει σθεναρά στο πρόσωπο της Μαρίνα χωρίς να χαμηλώσει ούτε εκατοστό. Αλλά και πέρα από αυτό καθαυτό το θέμα, ή τη σύγκρουση τη ηρωίδας με την «αηδιασμένη» οικογένεια του νεκρού, ο Λέλιο –και ο διευθυντής φωτογραφίας του, Μπενχαμίν Ετσαθαρέτα– διανθίζουν διαρκώς την εικόνα με εύγλωττες συμβολικές λεπτομέρειες (καθρέφτες, δεινόσαυροι), που φωτίζουν με τόλμη, αλλά και ευγένεια αυτή την καθόλου συμβατική, «φανταστική γυναίκα». 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες