Κινηματογράφος | Ταινίες

Wild Mouse , 2017 (Wilde Maus)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γιόζεφ Χάντερ
Σενάριο
Γιόζεφ Χάντερ
Πρωταγωνιστούν
Γιόζεφ Χάντερ, Πία Χιερτσέγκερ, Γιόργκ Χάρτμαν, Γκέοργκ Φρίντριχ, Ντένις Μοσίτο, Κρίνα Σέμτσιουκ, Νόρα Βαλντστάτεν
Διάρκεια
103
Χώρα
Γερμανία, Αυστρία
Είδος
Μαύρη κωμωδία
Πρεμιέρα
05 Οκτωβρίου 2017

Η αιφνίδια απόλυση ενός βιεννέζου μουσικοκριτικού τον σπρώχνει σε ένα λαλημένο παιχνίδι εκδίκησης, σε αυτή την συμπαθητική, κατά στιγμές πολύ εύστοχη, μα γενικά λίγη και οριακά κακότεχνη μαύρη κωμωδία.

Ιδιαίτερα δημοφιλής στο γερμανόφωνο κοινό, ως θεατρικός σκηνοθέτης και καλλιτέχνης καμπαρέ, ο Αυστριακός Χάντερ κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με μια μαύρη κωμωδία που δεν είναι ούτε ιδιαίτερα πρωτότυπη, ούτε ακαταμάχητη, μα που κερδίζει το χαμόγελο συμπάθειας του θεατή σατιρίζοντας, τευτονικώ τω τρόπω, τα δήθεν προβλήματα της αστικής τάξης. Ο 50άρης Γκέοργκ (Χάντερ, πολύ καλός), σνομπάκιας μουσικοκριτικός συμφωνικής μουσικής σε βιεννέζικη εφημερίδα, απολύεται αιφνιδίως από τον γιάπη διευθυντή του, Βάλερ (Χάρτμαν). Ο κόσμος του γκρεμίζεται, η αυτοεκτίμησή του πιάνει πάτο… Επιπροσθέτως, δεν λέει κουβέντα για το κακό που τον βρήκε στην γυναίκα του, Γιοχάνα (Χιερτσέγκερ, καλή), μια ολίγον νευρωτική ψυχολόγο που στα 43 της έχει πάθει εμμονή με την τεκνοποίηση. Προσποιούμενος ότι συνεχίζει κανονικά να πηγαίνει στην εφημερίδα, ο Γκέοργκ περνάει τις μέρες του στο Πράτερ, το εμβληματικό πάρκο-λουναπάρκ της αυστριακής πρωτεύουσας (που έχει κάνει… καριέρα στο σινεμά, βλέπε τον «Τρίτο άνθρωπο»). Εκεί, θα γνωριστεί με τον προλετάριο και διόλου κουλτουριάρη Έριχ (Φρίντριχ), παλιό του γνώριμο από το σχολείο, και με τα πολλά θα του δανείσει ένα σεβαστό ποσό για την επινοικίαση ενός παλιού ρόλερ-κόστερ. Εκείνο, ωστόσο, που γεμίζει τις μέρες (και τις σκέψεις) του Γκέοργκ είναι το πώς θα εκδικηθεί τον Βάλερ. Ξεκινάει με «αθώο» γρατζούνισμα στην κόκκινη Porsche του διευθυντή, περνάει σε βανδαλισμούς (με τη βοήθεια του Έριχ), για να φτάσει στο σουρεαλιστικό φινάλε μέχρι τον παρ’ ολίγον φόνο σε μια χιονοσκεπή, γαλήνια εξοχή έξω από τη Βιέννη…

Υπάρχουν σκηνές –ειδικά μεταξύ του Γκέοργκ και της Γιοχάνα, αλλά και στο οπλοπωλείο όπου ο ήρωας προμηθεύεται τα απαραίτητα για την εκδίκησή του– που είναι απολαυστικές, με εκείνο το σαρδόνια συγκρατημένο μαύρο χιούμορ τύπου Καουρισμάκι. Υπάρχει η υψιπετής μουσική του Σούμπερτ, του Μπετόβεν, του Βιβάλντι που ντύνει διάφορες σκηνές, δημιουργώντας μια εύγλωττη αντίστιξη με τις ποταπές πράξεις του χολωμένου μουσικοκριτικού. Αλλά υπάρχει κι ένα σχεδόν κακότεχνο μοντάζ που αραδιάζει μινυνθάδιες σκηνούλες, που θα μπορούσαν και να λείπουν… Ενώ η επαναλαμβανόμενη «παρουσία» μιας τηλεόρασης ή ενός ραδιοφώνου, που μεταδίδουν ζοφερές ειδήσεις περί τρομοκρατίας και μεταναστευτικού, δεν κατάλαβα τι ρόλο παίζει στην όλη υπόθεση. Γενικά, πάντως, χάρη στους έξυπνους διαλόγους, και κυρίως στην άνευ όρων ερμηνεία του Χάντερ (που καταλήγει να τρέχει με το σώβρακο μες στα χιόνια), η ταινία βλέπεται ευχάριστα. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες