Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Άλλη Όψη της Ελπίδας , 2017 (Toivon tuolla puolen)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Άκι Καουρισμάκι
Σενάριο
Άκι Καουρισμάκι
Πρωταγωνιστούν
Σερβάν Χαγί, Σάκαρι Κουοσμάνεν, Γιάνε Χιτιαΐνεν, Ίλκα Κοϊβούλα, Νούπου Κοΐβου, Σίμον Χουσεΐν Αλ-Μπαζούν
Διάρκεια
98
Χώρα
Φινλανδία, Γερμανία
Είδος
Καουρισμάκι… (άντε, δραμεντί)
Πρεμιέρα
12 Οκτωβρίου 2017

Ένας σύριος πρόσφυγας κι ένας ηλικιωμένος φινλανδός εστιάτορας πρωταγωνιστούν σε μια αδιόρατα μελαγχολική, σουρεαλιστικά αστεία και βαθιά ανθρωπιστική ταινία, που καταγγέλλει ρατσισμό και μισαλλοδοξία με τον αγαπημένο «καουρισμάκειο» τρόπο…

Βραβευμένη για την σκηνοθεσία της στην φετινή Μπερλινάλε, η καινούρια ταινία του 60χρονου φινλανδού auteur αποτελεί τρόπον τινά συνέχεια του εξαιρετικού «Το λιμάνι της Χάβρης», που το 2011 εγκαινίασε την τριλογία του Καουρισμάκι περί προσφυγικού. Αυτή τη φορά, βρισκόμαστε στο Ελσίνκι. Και παρακολουθούμε τις αρχικά ανεξάρτητες ιστορίες δυο αντρών: του νεαρού σύριου πρόσφυγα, Καλέντ (Χαγί). και του ηλικιωμένου φινλανδού πλασιέ πουκαμίσων, Βίκστρομ (Κουοσμάνεν). Ο πρώτος καταφθάνει στην φινλανδική πρωτεύουσα κρυμμένος στο αμπάρι ενός πλοίου, που μεταφέρει κάρβουνο. Ζητάει άσυλο (οι σκηνές στο αστυνομικό τμήμα, με την αναχρονιστική γραφομηχανή και την παλιομοδίτικη ραθυμία, που διαποτίζει όλο το opus του Καουρισμάκι, είναι φο-βε-ρές), κλείνεται σε κέντρο φιλοξενίας, και ελάχιστα πριν την απέλασή του, δραπετεύει. Ο κύριος Βίκστρομ, από την άλλη, που στην αρχή-αρχή τον έχουμε δει να εγκαταλείπει την αλκοολική του σύζυγο (χωρίς να ανταλλάξουν κιχ), κερδίζει ένα τρελό ποσό σε μια (εντελώς σουρεάλ) παρτίδα πόκερ, και αγοράζει ένα ξεχαρβαλωμένο εστιατόριο με το δυσοίωνο όνομα «Χρυσή Κανάτα» κι ένα απολύτως sui generis τριμελές προσωπικό.

Ανέστιοι (ο καθείς με τον τρόπο του), οι δυο αυτοί άνδρες θα «συγκλίνουν», όταν σε μια έκρηξη ανθρωπιάς, πασπαλισμένης με διαβολεμένο χιούμορ, ο Βίκστρομ, όχι μόνο να προσλάβει τον Καλέντ στο εστιατόριό του (που στην πορεία αναβαπτίζεται σε… σουσάδικο της συμφοράς), μα θα του εκδώσει ψεύτικη ταυτότητα, και θα τον βοηθήσει να φέρει και την αδελφή του στην Φινλανδία. Ο Καουρισμάκι δεν εθελοτυφλεί μπρος στις ρατσιστικές επιθέσεις που δέχεται ο Καλέντ από ακροδεξιούς υπερ-Φινλανδούς (τις φιλμάρει, πάντως, με ηθελημένη αναληθοφάνεια). Το δε ορθάνοιχτο φινάλε, με κοντινό στον ξαπλωμένο Καλέντ, μπορεί να εκληφθεί ως ζοφερό ή ελπιδοφόρο... Ο Τίμο Σάλμινεν, ο μόνιμος διευθυντής φωτογραφίας του Καουρισμάκι, πλημμυρίζει την οθόνη με τα γνωστά μουντοζωηρά του χρώματα, ενώ η μινιμαλιστική αισθητική του ’70, ο εξοστρακισμός της τεχνολογίας και της παγκοσμιοποίησης, τα αμέτρητα τσιγάρα, τα φινλανδικά μπλουζ, και τα αντικείμενα-φετίχ του σκηνοθέτη (παλιά ραδιόφωνα, vintage αυτοκίνητα) δίνουν και πάλι τον τόνο. Και πίσω από όλα αυτά τα πολύ τραγικά και χιουμοριστικά ταυτόχρονα, η πίστη στη δύναμη της ανθρώπινης αλληλεγγύης. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες