Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Χιονάνθρωπος , 2017 (The Snowman)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τόμας Άλφρεντσον
Σενάριο
Χοσεΐν Αμινί, Πίτερ Στρόχαν
Πρωταγωνιστούν
Μάικλ Φασμπέντερ, Γιόνας Κάρλσον, Ρεμπέκα Φέργκουσον, Τζέι Κέι Σίμονς, Σαρλότ Γκενσμπούρ, Κλόι Σέβινι, Τζέιμς Ντ’ Άρσι, Βαλ Κίλμερ
Διάρκεια
114
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Σουηδία
Είδος
Αστυνομικό θρίλερ
Πρεμιέρα
12 Οκτωβρίου 2017

Ο ρεμπεσκές νορβηγός αστυνομικός, Χάρι Χόλε, ερευνά μια σειρά εξαφανίσεων γυναικών-μανάδων, σε αυτή την καλοδουλεμένη και πολύ ατμοσφαιρική πρώτη εμφάνιση του ήρωα του Τζο Νέσμπο στο πανί.

Ο κλήρος, λοιπόν, έπεσε στον Σουηδό Άλφρεντσον (σκηνοθέτη του εξαιρετικού «Άσε το κακό να μπει») για την παρθενική εμφάνιση του αντισυμβατικού αστυνομικού επιθεωρητή, Χάρι Χόλε, στη μεγάλη οθόνη. Τον ήρωα –που δημιούργησε το 1997 ο νορβηγός συγγραφέας-σταρ, Τζο Νέσμπο, κι έχει πρωταγωνιστήσει σε 11 σκοτεινά αστυνομικά μυθιστορήματά του έως σήμερα (εδώ, στις εκδόσεις Μεταίχμιο)– ενσαρκώνει ο Φασμπέντερ. Ο οποίος είναι λαμπρός ηθοποιός, δεν τίθεται θέμα. Το θέμα, όμως, είναι ότι το σινεμά είναι πάντα πολύ «μικρό» απέναντι στον γραπτό λόγοˑ και στην αχανή του ελευθερία που δίνει χώρο κι αέρα στην φαντασία του αναγνώστη να ανθίσει. Προσωπικά, λοιπόν, τον αλκοόλα, αψίκορο και δαιμόνιο ντετέκτιβ τον έχω φανταστεί δυο τσικ πιο «βρώμικο» και καθικάκι από τον ταλανισμένο Χόλε του Φασμπέντερ. Παραμένοντας στην άνιση αντίστιξη μεταξύ βιβλίου και ταινίας, υπάρχει και το πρόβλημα των μονίμως δαιδαλωδών πλοκών που στήνει ο Νέσμπο: πολλά πρόσωπα, πολλές παράλληλες ιστορίες, πολλά παραπλανητικά στοιχεία που οδηγούν σε ενόχους που τελικά βγαίνουν αθώοι… Όταν διαβάζεις, όμως, εύκολα ξαναγυρνάς στο προ-προηγούμενο κεφάλαιο και ξαναδιαβάζεις κάτι που σου διέφυγε. Στην ταινία, όμως; Υπ’ αυτήν την έννοια, η υπερβολικά πιστή μεταφορά του μυθιστορήματος από τους Αμινί και Στρόχαν κάνει την σινεματική αφήγηση φορτωμένη και θραυσματική στην αρχή, ενώ αργότερα κάποια πράματα εξηγούνται πολυβοληδόν.

Αλλά, στην τελική, τα παραπάνω είναι πταίσματα. Η ταινία του Άλφρεντσον μεταφέρει ιδανικά την ατμόσφαιρα του παινεμένου μυθιστορήματος –ειδικά όσον αφορά το συγκλονιστικό νορβηγικό location, αστικό και φυσικό, που πάντα συμπρωταγωνιστεί στα έργα του Νέσμπο. Η φωτογραφία του Ντιόν Μπίμπι, μαζί με το θαυμάσιο μουσικό θέμα του Μάρκο Μπελτράμι, απογειώνουν τα χιονισμένα πλάνα, παίζουν με το ημίφως και γενικά κάνουν παπάδες σιγοντάροντας την ενδιαφέρουσα πλοκή. Έχει, λοιπόν, μπει ο χειμώνας στο Όσλο, το χιόνι πέφτει, πέφτει, κι ο Χόλε, που έχει χοντρό πρόβλημα με το αλκοόλ και καπνίζει αρειμανίως, αναλαμβάνει (ολίγον από μόνος του) να εξιχνιάσει μια σειρά από εξαφανίσεις γυναικών που έχουν μικρά παιδιά αγνώστου πατρός... Στο πλευρό του, η νεοφερμένη συνάδελφος, Κατρίνε Μπρατ (η λαμπερή Σουηδέζα Φέργκουσον, που πρωτογνωρίσαμε στις «Επικίνδυνες αποστολές: Μυστικό έθνος»), ενώ κάτι δυσοίωνοι χιονάνθρωποι λειτουργούν ως «υπογραφή» του μανιακού δράστη. Ας μην πούμε περισσότερα για το δια ταύταˑ μόνο ότι η λύση του μυστηρίου σχετίζεται με ένα παιδικό τραύμα του δολοφόνου… Σε μικρούς, αλλά καθοριστικούς, ρόλους εμφανίζονται ο Σίμονς (ως γκράντε επιχειρηματίας), ο Τζόουνς (ως συνάδελφος του Χόλε από την αστυνομική διεύθυνση του Μπέργκεν), και ο Κίλμερ, μεταλλαγμένος (από τις πλαστικές;) στο ρόλο ενός… μακαρίτη. Α, και παράλληλα με την αστυνομική υπόθεση, εξελίσσεται και η σχέση του Χάρι με την πρώην του (Γκενσμπούρ), η οποία ζει με τον επίσης αγνώστου πατρός έφηβο γιό της και τον τωρινό σύντροφό της (Κάρλσον, καλός). Κι επειδή όλα κάπως συνδέονται –προσοχή στις παγωμένες λίμνες. Και στα κομμένα δάχτυλα…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες