Κινηματογράφος | Ταινίες

Μητέρα! , 2017 (mother!)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντάρεν Αρονόφσκι
Σενάριο
Ντάρεν Αρονόφσκι
Πρωταγωνιστούν
Τζένιφερ Λόρενς, Χαβιέρ Μπαρδέμ, Εντ Χάρις, Μισέλ Φάιφερ, Ντόναλ Γκλίσον, Μπράιαν Γκλίσον
Διάρκεια
121
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Πρεμιέρα
19 Οκτωβρίου 2017

Ένα σπίτι-μήτρα, ένας άνδρας-ποιητής, μια γυναίκα-γκέισα, κι ένα κάρο ανεξήγητοι παρείσακτοι υπηρετούν το πολύσημο (ή σπουδαιοφανώς ακαταλαβίστικο) όραμα του σκηνοθέτη, το οποίο είναι μολαταύτα υποβλητικό και καλογυρισμένο.

Πρωτ’ απ’ όλα, ξεχάστε το τρέιλερ. Αυτή η παρανοημένη, κλειστοφοβική και τρομοθριλερική αίσθηση που αναδίδει το προωθητικό φιλμάκι δεν έχει σχέση με αυτό που τελικά συμβαίνει στην ταινία. Κι απ’ την άλλη, η ταινία αποδεικνύεται τελικά πολύ πιο παρανοημένη, κλειστοφοβική και τρομοθριλερική από το τρέιλερ της… Μπερδευτήκατε, ε; Και πού να δείτε την ταινία. Την πρώτη ώρα, όντως το πράμα φορτώνει και πάει οδηγώντας σε να πιστέψεις ότι κάποιου είδους μεταφυσικός τρόμος ή ένοχο μυστικό απλώνει τα πλοκάμια του στο τεράστιο παλιό αρχοντικό, όπου κατοικούν η Μητέρα (Λόρενς) και ο πολύ μεγαλύτερος σύντροφός της, που αναφέρεται μόνο ως Εκείνος (Μπαρδέμ). Μισοάδειο και υπό ανακαίνιση από την ίδια την Μητέρα (που δεν είναι καν μητέρα, όχι ακόμα τουλάχιστον) το σπίτι, το οποίο είχε, λέει, καεί σε μια φοβερή πυρκαγιά που κατέστρεψε ό,τι πολυτιμότερο είχε Εκείνος, είναι βουτηγμένο σε ένα απωθητικό γκριζοπράσινο χρώμα της μούχλας. Το ίδιο και τα περισσότερα ρούχα της νεότατης και σφριγηλής Μητέρας-Τζένιφερ. Εκείνος είναι περιώνυμος ποιητής σε συγγραφική ανομβρία. Εκείνη, παρντόν, η Μητέρα είναι πασιφανώς εκεί για να τον κανακεύει και να τον υπηρετεί. Αίφνης, ένα βράδυ σκάει μύτη ένας Άνδρας (Χάρις), που συστήνεται ως ο νέος ορθοπεδικός της περιοχής, και νόμιζε ότι στο σπίτι νοικιάζονται δωμάτια –και μήπως μπορεί να μείνει ούτως ή άλλως; Αμέ, του λέει όλο γλύκα ο ποιητής-Εκείνος, παρά την οφθαλμοφανή απορία-αντίρρηση της Μητέρας. Μην τα πολυλογώ, λίαν συντόμως, θα καταφθάσει η Γυναίκα (Φάιφερ, υπέροχη Μισέλ), σύζυγος του γιατρού-Άνδρα, και λίγο αργότερα ο ένας τους Γιος (Γκλίσον), μετά ο άλλος τους Γιός (Γκλίσον, αληθινός αδελφός του πρώτου), αμφότεροι εν εξάλλω, μετά θα γίνει ένα φονικό και θα μπουκάρει από το πουθενά όλο το σόι των επισκεπτών για την πένθιμη ολονυχτία. Πάντα υπό την αυξανόμενη στοργική συναίνεση-συμμετοχή Εκείνου και με την προοδευτική απορία-απόγνωση της Μητέρας.

Κάπου εκεί έχεις πια αρχίσει να καταλαβαίνεις ότι ο ακκιζόμενος auteur αλλού το πάει το πράμα. Κάπου παραβολικά –ίσως και παλαβά. Λίγο αργότερα, ας πούμε, ήμουν σίγουρη ότι όλο αυτό το ασφυκτικό κατασκεύασμα, με τα θεατρινίστικα ξεσπάσματα, τις (ίσως;) χιουμοριστικές ατάκες σε άσχετες στιγμές, τους δεκάδες ουρανοκατέβατους κομπάρσους, και την κάμερα κολλημένη στη μούρη ή τα στήθη της λαλημένης Τζένιφερ-Μητέρας, είναι μια μεταμοντέρνα εκδοχή του «Μωρού της Ρόζμαρι». Μια παραβολή, ξερωγώ, περί σύλληψης, κύησης, μητρότητας και τα συμπαραμαρτούντα. Κούμπωνε κι ο τίτλος, βρε αδελφέ. Αλλά, και πάλι όχι. Το πάει ακόμη μακρύτερα ο Αρονόφσκι, ξεδιπλώνοντας έναν σπουδαιοφανή, μα κατά βάθος ρηχό συμβολισμό περί έμπνευσης, δημιουργίας, και αέναης προσφοράς-μέχρι-αποστράγγισης… Μην με διαβάσετε λάθος –όσο κι αν κάτι τέτοιο είναι ευκολάκι με τούτη την ταινία. Κάτι θέλει να πει ο ποιητής. Αλλά παίρνει τον εαυτό του και αυτό που θέλει να μας πει τόσο σοβαρά, φορτώνοντας το όλον με ένα κάρο αναφορές (από την κουλτούρα των σελέμπριτ,ι και την μάχη των φύλων, έως την… Βίβλο), που στο τέλος θέλεις και συ να τα βροντήξεις και να λακίσεις σαν την Μητέρα! Α, και μέσα σ’ όλα, βρήκα για πρώτη φορά θολή την ερμηνεία της Λόρενς. Μητέρα;

Φωτογραφίες