Κινηματογράφος | Ταινίες

Γενέθλια Θανάτου , 2017 (Happy Death Day)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κρίστοφερ Λάντον
Σενάριο
Σκοτ Λόμπντελ
Πρωταγωνιστούν
Τζέσικα Ροθ, Ίσραελ Μπρουσάρντ, Ρούμπι Μοντάιν, Τσαρλς Άιτκεν, Ρέιτσελ Μάθιους, Λόρα Κλίφτον, Τζέισον Μπέιλ, Ρομπ Μέλο
Διάρκεια
92
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Θρίλερ τρόμου
Πρεμιέρα
26 Οκτωβρίου 2017

Μια ψηλομύτα φοιτήτρια ζει και ξαναζεί τη μέρα των γενεθλίων της, που κορυφώνεται με τον φόνο της, σε αυτή την έξυπνη, καλοκουρδισμένη και με ανεκτό ηθικό μήνυμα ταινία.

Η Τρι (Ροθ), σνομπ φοιτήτρια που το μόνο που την νοιάζει είναι η πάρτη της, ξυπνάει με χανγκόβερ στο δωμάτιο του χιπστερά συμφοιτητή της, Κάρτερ (Μπρουσάρντ), ψελλίζει δυο αγένειες στον τύπο (με τον οποίον ουδέποτε θα είχε κοιμηθεί αν δεν ήταν τύφλα) και γυρίζει στον δικό της κοιτώνα-αδελφότητα. Καθ’ οδόν, και αργότερα στο δωμάτιο με την λιγότερο τρέντι συγκάτοικο, Λόρι (Μοντάιν), η Τρι αποδεικνύει πόσο ψηλομύτα σκύλα είναι, τσαλαπατώντας χαζοβιόλικα και κυνικά πάνω σε συναισθήματα και βουλές των άλλων. Επίσης, είναι τα γενέθλιά της. Και μετά από αποτυχημένο πάρτι-έκπληξη και χαζοξενύχτι, η Τρι παίρνει το δρόμο της επιστροφής –και μαχαιρώνεται μέχρι θανάτου από άγνωστο με μάσκα γκροτέσκου μωρού… Και ξαφνικά η κοπέλα ξυπνάει –σαν από εφιάλτη ότι την μαχαιρώνουν. Και βρίσκεται και πάλι στο δωμάτιο του άσχετου Κάρτερ, και ξεκινάει απαράλλακτη η μέρα των γενεθλίων της. Κάθε δευτερόλεπτο είναι ολοκάθαρο déjà vu για την κοπελιά, που ζει φρικαρισμένη την ίδια μέρα –και ξανασκοτώνεται από τον μασκοφόρο-μωρό το βράδυ. Και ξανά μανά, ξύπνημα από εφιάλτη στου Κάρτερ, ίδιοι διάλογοι, ίδιες φευγαλέες λεπτομέρειες… Φορά τη φορά, ωστόσο, η όλο και πιο υποψιασμένη Τρι προηγείται ένα τσικ κάποιων γεγονότων της μέρας. Κι έτσι, θα φτάσει, μετά από μπόλικες και ευπρόσδεκτες ανατροπές, στον δολοφόνο της… πριν από κείνον. Κυρίως, όμως, αυτή η έξυπνη ταινία «δια εφήβους» παίζει με την συνειδητοποίηση-καμπή και την συνακόλουθη μεταμόρφωση της Τρι, που από ειρωνική, εγωκεντρική bitch γίνεται σιγά-σιγά μια προσγειωμένη που σέβεται τα όρια ή την διαφορετικότητα του άλλου.

Η ταινία υπηρετεί καλά αυτό που… υπηρετεί. Με ξύπνια πλοκή, με δικαιολογήσιμες ανατροπές και χαρακτήρες που, παρά την ηθελημένη σχηματοποίησή τους, είναι ζουμεροί, η ταινία συνιστάται για νεανική σινεμαδιά. Ναι, έχει κάτι εξόφθαλμες απλοποιήσεις, ναι ορισμένα κλισέ βγάζουν μάτι, και εμφατικά ναι, το φιλμ δανείζεται ευρήματα από το «Στα όρια του αύριο», και την «Μέρα της μαρμότας», βέβαια. Το πόσο «βέβαια» φαίνεται κι από μια μικροσκηνή, όπου μνημονεύεται η κλασική γλυκόπικρη κομεντί με τον υπέροχο Μπιλ Μάρεϊ –κανιβαλίζοντας, μάλιστα, την κινηματογραφική ασχετοσύνη της νέας γενιάς. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες