Κινηματογράφος | Ταινίες

Ελεγεία Υπανάπτυξης , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σπύρος Τσέκος & Κινηματογραφική Ομάδα Κερατσινίου
Σενάριο
Σπύρος Τσέκος & Κινηματογραφική Ομάδα Κερατσινίου (Νίκη Αράπη, Γιώργος Γκαμήλης, Δημήτρης Μανούσος, Τάσος Μηλιαρέσης, Πέτρος Χάλαρης)
Πρωταγωνιστούν
Διάρκεια
100
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Ντοκιμαντέρ
Πρεμιέρα
02 Νοεμβρίου 2017

Μια συναισθηματικά φορτισμένη περιήγηση στο παροπλισμένο και χορταριασμένο εργοστάσιο Λιπασμάτων της Δραπετσώνας με οδηγό κάποιους από τους παλιούς εργάτες της μονάδας που έκλεισε οριστικά το 1999.

Την ριγέ ασπροκόκκινη τσιμινιέρα στη Δραπετσώνα όλοι οι Αθηναίοι την ξέρουμε. Οι δέκα, όμως, άντρες που εμφανίζονται στο ντοκιμαντέρ την ξέρουν καλύτερα από τον καθένα. Είναι πρώην εργάτες της εταιρείας Λιπασμάτων Δραπετσώνας, του άλλοτε κραταιού δείγματος της βιομηχανικής ανάπτυξης του Πειραιά, που μετά από σχεδόν 90 χρόνια λειτουργίας έβαλε οριστικά λουκέτο το 1999. Όπως δηλώνει και ο τίτλος αυτής της «συλλογικής» ταινίας τεκμηρίωσης, που υπογράφεται από την Κινηματογραφική Ομάδα Κερατσινίου, θέμα του φιλμ είναι το προρηθέν λουκέτο. Μην περιμένετε τίποτα οικονομικές αναλύσεις, ή εμπεριστατωμένες τοποθετήσεις που ψαύουν την εξήγηση πίσω από το κλείσιμο της μονάδας. Ακόμα και οι αυτονόητες συνέπειες του κλεισίματος στην οικονομικοκοινωνική ζωή της ευρύτερης περιοχής προσεγγίζονται μόνο διαγωνίωςˑ και με έντονη συναισθηματική φόρτιση. Διότι το μόνο που ουσιαστικά πλαισιώνει τα ατμοσφαιρικά πλάνα του διευθυντή φωτογραφίας, Πέτρου Χάλαρη –με τα χορταριασμένα κουφάρια του εργοστασίου να φιλοξενούν πια μόνο φωλιές πουλιών και μνήμες– είναι οι αφηγήσεις των παλιών εργατών του. Ανθρώπων του μόχθου, του μεροκάματου και του ορισμού των «βαρέων και ανθυγιεινών» που αφτιασίδωτα και άμεσα καταθέτουν τον καημό τους για μια επιχειρηματική απόφαση που τους πέταξε εν μια νυκτί στην ανεργία. Δύσκολες στιγμές, εργατικά ατυχήματα, εποχές παχιών αγελάδων, κινητοποιήσεις, και ένας απόλυτα δικαιολογημένος θυμός, που μπερδεύεται με νεφελώδη σχεδόν συνομωσιολογικά σενάρια πίσω από την αποβιομηχάνιση της χώρας –αυτά συναπαρτίζουν το ντοκιμαντέρ.

Αν και προσεγμένο σε κάθε του πτυχή (παρεμπιπτόντως, ωραία η μουσική του Γιάννη Παπαδόπουλου), το ντοκιμαντέρ ακολουθεί μια συμβατική αφήγηση και δεν διαφωτίζει ιδιαίτερα για την ουσία του θέματός του. Αλλά δεν το επιδιώκει, ούτως ή άλλως. Πρόκειται εκ των πραγμάτων για μια συναισθηματικά φορτισμένη κατάθεση των ανθρώπινων γραναζιών του παροπλισμένου εργοστασίου για το λουκέτο που μπήκε στη δουλειά –και τη ζωή τους. Σε πιο αισιόδοξο τόνο, πάντως, φέτος το καλοκαίρι, για πρώτη φορά, οι μέχρι τούδε ρημαγμένες εγκαταστάσεις των Λιπασμάτων ζωντάνεψαν φιλοξενώντας πολιτιστικό φεστιβάλ του δήμου Δραπετσώνας-Κερατσινίου. Γιατί η ζωή πάντα προχωράει –έτσι ή αλλιώς.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες