Κινηματογράφος | Ταινίες

Saw | Legacy , 2017 (Jigsaw)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μίχαελ και Πέτερ Σπίεργιγκ
Σενάριο
Πιτ Γκόλντφινγκερ, Τζος Στόλμπεργκ
Πρωταγωνιστούν
Ματ Πάσμορ, Κάλουμ Κιθ Ρένι, Κλε Μπένετ, Χάνα Έμιλι Άντερσον, Λόρα Βάντερβουρτ, Μαντέλα Βαν Πιμπλς, Πολ Μπράουνσταϊν, Μπρίτανι Άλεν, Τόμπιν Μπελ, Τζόσια Μπλακ
Διάρκεια
92
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Τρόμου
Πρεμιέρα
09 Νοεμβρίου 2017

Ο ψυχάκιας Τζον Κράμερ μπορεί και να ζει –ή μήπως είναι κάποιος μιμητής του, που βασανίζει και σκοτώνει άγνωστους… αμαρτωλούς; Ποταμοί αίματος, οχετοί βίας, μετριότατο στόρι –νισάφι!

Πέντε άγνωστοι συνέρχονται σε ένα δωμάτιο φορώντας κλειδωμένες μεταλλικές κάσκες-περικεφαλαίες και μια χοντρή αλυσίδα επίσης κλειδωμένη στο λαιμό, που τους τραβάει μέσω μιας τροχαλίας προς την μεσοτοιχία –πάνω στην οποία φαίνονται κι ακούγονται ξεκάθαρα περιστρεφόμενες λάμες πριονιού. Θα χυθεί αίμα, φυσικά. Πολύ, πάρα πολύ, και με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Αυτό, από μόνο του, κακό δεν είναι. Κακιά δεν είναι επίσης ούτε η σκηνοθεσία των Γερμανών αδελφών-σκηνοθετών: το σασπένς, ας πούμε, για το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την αρπαγή, τη φυλάκιση, τον ψυχολογικό και σωματικό βασανισμό, ακόμη, ίσως, και τη θανάτωση των πέντε σιδηροδέσμιων χτίζεται σωστά. Το κακό, όμως, είναι ότι λίαν συντόμως, κι εμείς και η ψάχνουσα αστυνομία (στην οποία υπάγεται η προχώ κοκκινομάλλα της Άντερσον με τα… ασυνήθιστα χόμπι) θα καταλάβουμε πως πίσω από τούτα τα φριχτά βασανιστήρια κρύβεται ο Τζίγκζο (Μπελ) αυτοπροσώπως –ήγουν, ο κατά κόσμον Τζον Κράμερ, ο ψυχάκιας σαδιστής-ηθικός τιμωρός, που πρωταγωνιστεί στις επτά προηγούμενες ταινίες της εποποιίας «Saw». Μα, καλά; Δεν είχε πεθάνει δαύτος; Ε, αυτό ακριβώς σπαζοκεφαλιάζει και την αστυνομία. Ή μήπως, υπάρχει κάποιος νέος μιμητής-δολοφόνος που βαδίζει στα αιμοσταγή βήματα του θρυλικού Τζίγκζο;

Εννοείται πως η ταινία δεν συνιστάται καθόλου για τίποτα αμύητους περαστικούς. Αλλά κι οι φίλοι της σειράς, φοβάμαι, δεν θα πολυχαρούν με αυτή την όγδοη ταινία. Διότι η αρχικά καλώς καμωμένη «επιστροφή στις ρίζες», που επιχειρούν οι Σπίεριγκ –προκρίνοντας τους μονοδιάστατους χαρακτήρες, το μηδενικό χιούμορ, την απλή πλοκή, και την κακή υποκριτική των πρώτων ταινιών– γυρίζει μπούμερανγκ. Και πολύ γρήγορα, αυτό που θα μπορούσε να είναι μια, χμμμ, …ευχάριστη camp ταινία βήτα διαλογής, στερεοποιείται σε μια αγέλαστη, ψευτοψυχολογημένη μετριότητα. Κρίμα, γιατί πάει στράφι μια σκηνή σχεδόν ανθολογίας (φανταστείτε, ένα ανθρώπινο, ζωντανό κρανίο να ανοίγει σε... ομόκεντρες φέτες, σαν πορτοκάλι, ξερωγώ) που έρχεται στο φινάλε. Όταν πια έχεις βαρεθεί και σιχτιρίσει…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες