Κινηματογράφος | Ταινίες

Lucky , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζον Κάρολ Λιντς
Σενάριο
Λόγκαν Σπαρκς, Ντράγκο Σουμόντζα
Πρωταγωνιστούν
Χάρι Ντιν Στάντον, Ντέιβιντ Λιντς, Ρον Λίβινγκστον, Τομ Σκέριτ, Μπάρι Σαμπάκα Χένλι, Τζέιμς Ντάρεν, Μπεθ Γκραντ, Εντ Μπέγκλι Τζούνιορ, Ιβόν Χαφ Λι
Διάρκεια
88
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
23 Νοεμβρίου 2017

Ένας μονήρης 90χρονος και ο περίγυρός του σε μια ξεχασμένη αμερικανική κωμόπολη δίνουν αφορμές για έναν γλυκόπικρο στοχασμό περί ζωής, θανάτου, χελώνων, σταυρόλεξων, συντροφικότητας –για τα πάντα όλα…

Στα 91 του, ο «Λάκι» (Στάντον, φο-βε-ρός) τα έχει δει όλαˑ και τα έχει κάνει όλα. Κι εδώ που τα λέμε, εξακολουθεί να τα κάνει όλα: καπνίζει ασταμάτητα –ακόμα και κάνοντας την πρωινή του γιόγκα– πίνει μπλάντι μέρι στο μπαρ της γειτονιάς του, λύνει μανιωδώς σταυρόλεξα, βλέπει συγκεκριμένα πάντα τηλεπαιχνίδια, κι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον κόσμο με τον ίδιο θυμόσοφο κυνισμό που τον συντρόφευε όλη του τη ζωή. Πάνω απ’ όλα, όμως, ο Λάκι ζει μόνος. Χωρίς παιδιά, σκυλιά, σύντροφο, ή έστω έναν Θεό-αποκούμπι, βρε αδελφέ… Όπως ακριβώς πορεύτηκε όλη του τη ζωή. Μολαταύτα, οι σχέσεις του με τους συμπολίτες του στη χαμένη απ’ το χάρτη αμερικανική κωμόπολη όπου ζει, στις παρυφές της ερήμου, διαπνέονται από μια βιωμένη τρυφεράδα, από ένα νοιάξιμο πασπαλισμένο με πειράγματα. Παρά την απρόσμενα καλή υγεία του, που πιστοποιεί ο γιατρός της πόλης (Μπέγκλι, μια μόνο σκηνή, αλλά θαυμάσιος), ο Λάκι έχει αρχίσει να διαισθάνεται πως το τέλος πλησιάζει… Γιατί πόσο πια να κρατήσει η τύχη του; Φοβάται αυτό το τέλος, κι ας μην το ομολογεί. Και η υπεραιωνόβια χελώνα ενός από τους θαμώνες του μπαρ (ο Λιντς, ο σκηνοθέτης, σε ρόλο-περιβόλι), η οποία το’ χει μόλις σκάσει από τον κήπο, έρχεται και δίνει άλλη διάσταση στις έννοιες μακροβιότητα, ζωή και, βέβαια, θάνατος…

Αυτός είναι, grosso modo ο σκελετός τούτης της πρώτης ταινίας που σκηνοθετεί ο Λιντς, ο γνωστός αγαθός γίγαντας που πρωτογνωρίσαμε ως σύζυγο της Φράνσις ΜακΝτόρμαντ στο «Φάργκο» και είδαμε πρόσφατα στο «Ο ιδρυτής μιας αυτοκρατορίας». Αλλά η ουσία αυτής της γλυκόπικρης και πολύ φιλοσοφημένης «μικρής» ταινίας δεν περιγράφεται. Βιώνεται. Κάθεσαι πίσω και απολαμβάνεις καλογραμμένους διαλόγους, ανθρωποκεντρική σκηνοθεσία, όμορφα τοπία, μεστούς χαρακτήρες –μα πάνω απ’ ο,τιδήποτε άλλο χαίρεσαι τον Στάντον, στην προτελευταία ταινία της τεράστιας καριέρας του (πέθανε στις 15 Σεπτμεβρίου), σε έναν ρόλο που γράφτηκε ειδικά για κείνον και φέρει έντονα βιογραφικά στοιχεία.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες