Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Τελευταία Οικογένεια , 2016 (Ostatnia rodzina)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γιάν Ματουσίνσκι
Σενάριο
Ρόμπερτ Μπολέστο
Πρωταγωνιστούν
Αντρέι Σέβεριν, Νταβίντ Ογκρόντνικ, Αλεξάντρα Κονίετσνα, Αντρέι Τσίρα, Ζοφία Περτσίνσκα, Ντανούτα Ναγκόρνα, Μαγκνταλένα Μποτσάρσκα
Διάρκεια
123
Χώρα
Πολωνία
Είδος
Βιογραφικό δράμα
Πρεμιέρα
23 Νοεμβρίου 2017

Εξαιρετική φωτογραφία, αλάνθαστη ανασύσταση εποχής, στιβαρή σκηνοθεσία και καλές ερμηνείες συνυπογράφουν μια παράδοξη βιογραφία του πολωνού σουρεαλιστή ζωγράφου, Ζντζίσλαβ Μπεκσίνσκι.

Η πρώτη μυθοπλασία του Πολωνού ντοκιμαντερίστα Ματουσίνσκι είναι μια ιδιόμορφη βιογραφία του αυτοδίδακτου Πολωνού ζωγράφου, Ζντζίσλαβ Μπεκσίνσκι (1929-2005) του οποίου τα καταπληκτικά, δυστοπικά, εξπρεσιονιστικά έργα πραγματικά αξίζει να ανακαλύψει κανείς. Όμως η ταινία ελάχιστα επικεντρώνεται στην τέχνη και τη δημιουργική διαδικασία του Μπεκσίνσκι. Η εναρκτήρια σεκάνς μάς προϊδεάζει, νηφάλια και σοκαριστικά ταυτόχρονα, για το ένα από τα δυο σκέλη της αφήγησης: ένας διοπτροφόρος, χαμογελαστός και μειλίχιος 75άρης, καθισμένος στο γραφείο ενός σύγχρονου διαμερίσματος εκμυστηρεύεται σε κάποιον ακροατή-πλάτη μια κομπιουτερίστικη, βίαιη και σεξοαχαλίνωτη σαδομαζοχιστική φαντασίωση του –με μια υπερ-μορφωμένη γυμνή ρέπλικα της Αλίσια Σίλβερστοουν… Είναι ο ίδιος ο ζωγράφος-γλύπτης-φωτογράφος σε μια από τις συναντήσεις με βιογράφο του. Συναντήσεις οι οποίες όλο μπαίνουν εμβόλιμα σε αυτό που κυρίως παρακολουθούμε, στο βασικό σκέλος της αφήγησης, δηλαδή. Το οποίο, όπως δηλώνει και ο τίτλος του φιλμ, είναι η οικογενειακή ζωή των Μπεκσίνσκι. Ο Ζντζίσλαβ (Σέβεριν, θαυμάσιος), χιουμορίστας και προσηνής παρά τις σχεδόν εφιαλτικές εικαστικές δημιουργίες του, η σύζυγος-σιωπηλή κολώνα του σπιτιού, Ζοφία (Κονίετσνα), και ο πολύ παρορμητικός και δύσκολος γιός τους, Τόμεκ (Ογκρόντνικ), γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός, ντιτζέι, και μεταφραστής στην Πολωνία. Στο βάθος, οι δυο μανάδες των συζύγων συμπληρώνουν το σκηνικό.

Η ταινία καλύπτει την περίοδο από το 1977 έως το 2005, όπως μας πληροφορούν λακωνικά χρονολογίες στο κάτω αριστερό μέρος της οθόνης. Όμως τα κοσμοϊστορικά πολιτικοκοινωνικά γεγονότα που αφορούν την εν λόγω περίοδο της πολωνικής ιστορίας δεν ανιχνεύονται πουθενά στην ταινία. Μόνο η τεχνολογική εξέλιξη (και η αμερικανοποίηση της διατροφής) καταγράφεται στη ζωή των Μπεκσίνσκι, μέσα από μαγνητοφωνάκια, βιντεοκάμερες και υπολογιστές με τους οποίους διαρκώς ασχολείται ο ζωγράφος. Καταγράφοντας ευτράπελα, δύστοκα ή πεζά στιγμιότυπα της οικογένειας. Η εξαιρετική διεύθυνση φωτογραφίας του Κάσπερ Φέρτατς εναλλάσσει αναπαραστάσεις τέτοιων οικογενειακών βίντεο με ασάλευτα, ημιμακρινά πλάνα που καταγράφουν από ανούσιες έως εντελώς σοκαριστικές, τραγικές στιγμές. Ειδικά το τελευταίο-τελευταίο πλάνο, με το κόκκινο του αίματος στο πάτωμα να συνομιλεί αβίαστα με το χρώμα ενός μεγάλου πίνακα που κρέμεται στο χολ του διαμερίσματος των Μπεκσίνσκι, υπό τους ήχους ενός λιντ του Μάλερ, είναι συγκλονιστική. Σίγουρα μια ταινία για προπονημένους θεατές, αλλά και μια ταινία στιβαρή, εξαιρετικά δομημένη και πολύ ενδιαφέρουσα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες