Κινηματογράφος | Ταινίες

Μανιφέστο , 2015 (Manifesto)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γιούλιαν Ρόζεφελντ
Σενάριο
Γιούλιαν Ρόζεφελντ
Πρωταγωνιστούν
Κέιτ Μπλάνσετ
Διάρκεια
100
Χώρα
Γερμανία
Είδος
Δραματοποιημένο εικαστικό… μανιφέστο
Πρεμιέρα
30 Νοεμβρίου 2017

Διακηρύξεις πρωτοποριακών καλλιτεχνικών ρευμάτων του 20ού αιώνα μασκαρεύονται ως αυθόρμητα λόγια 13 τελείως αναπάντεχων και διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων, σε αυτό το ανάδελφο ιδεολογικό κολάζ όπου η Μπλάνσετ αλωνίζει.

Δεκατρείς πολύ διαφορετικοί άνθρωποι, ο καθένας με το δικό ενδυματολογικό/ πολιτισμικό και γλωσσικό στίγμα, μιλάνε, συχνά προς τον φακό, για ένα διαφορετικό καλλιτεχνικό κίνημα του 20ού αιώνα ο καθένας τους: μια φτιαγμένη πανκοροκού με τατουάζ, ας πούμε, μιλάει επιθετικά περί Στριντετισμού (ευρέως άγνωστο μεξικανικό κίνημα, συγγενές του κυβισμού), μια φορτισμένη ομιλητής σε μια κηδεία εκθειάζει τον Ντανταϊσμό, μια θρήσκα αμερικανομητέρα τύπου «Μικρό σπίτι στο λιβάδι» απαγγέλει αξιώματα της Ποπ Αρτ στην προσευχή πριν το οικογενειακό γεύμα, μια αυστηρή ρωσίδα grande dame του χορού, τύπου Πλισέτσκαγια, χορογραφεί το μπαλέτο ξεστομίζοντας διδαχές του Fluxus, ένας ξεδοντιάρης, ρυπαρός άστεγος άντρας μας κατακεραυνώνει μιλώντας περί Σιτουασιονισμού… Όλα αυτά, συν τα υπόλοιπα πρόσωπα τα υποδύεται απαξάπαντα –με τις απαραίτητες στιλιστικές αλλαγές, βέβαια, αλλά κυρίως με περίσσευμα χαμαιλεοντικού ταλέντου– η Μπλάνσετ. Η οσκαρούχα σταρ γύρισε το 2015 αυτά τα 30λεπτα πορτρέτα-δηλώσεις που προβάλλονταν το καθένα σε διαφορετική οθόνη συναπαρτίζοντας την εικαστική εγκατάσταση «Μανιφέστο» του ονομαστού γερμανού βιντεοκαλλιτέχνη, Γιούλιαν Ρόζεφελντ. Ε, αυτό εδώ είναι η συμπτυγμένη, κινηματογραφική βερσιόν εκείνου του έργου δια χειρός του ίδιου του δημιουργού του.

Πρόκειται αυταπόδεικτα για ταινία που απευθύνεται σε εντελώς ειδικό κοινό. Βέβαια, κάποιοι βασικοί προβληματισμοί που απασχόλησαν τα εκάστοτε καλλιτεχνικά κινήματα (όπως, λόγου χάρη, η διαρκής προσπάθεια της σύγχρονης τέχνης να εφεύρει νέους τρόπους «ανάγνωσης» του κόσμου) ουσιαστικά αφορούν τον καθένα. Έλα όμως, που το κεντρικό εύρημα του έργου –ήγουν, το ότι οι χαρακτήρες είναι κατά κανόνα τελείως κόντρα ή άσχετοι με όσα κουλτουριάρικα ξεστομίζουν περιπαθώς– αφήνει τον αμύητο θεατή στην απέξω. Διότι αυτά που ξεστομίζονται (σε μονολόγους, αφήγηση off, και σπανιότερα σε διαλόγους) είναι αυθεντικά αποσπάσματα από μανιφέστα των αντίστοιχων κινημάτων. Συνεπώς, μιλάμε για έναν τρομερά πυκνό λόγο, που καθιστά τη δεύτερη (και τρίτη…) θέαση της ταινίας απόλυτα απαραίτητη. Πρόκειται για ανάδελφο φιλμ που δεν εμπίπτει σε καμιά συγκεκριμένη κατηγορία, αλλά στέκει κινηματογραφικά, χάρη στον θαυμάσιο σχεδιασμό παραγωγής (Έργουιν Πριμπ), και φυσικά στο ανοικονόμητο ταλέντο της Κέιτ.

Σημειώστε, ότι από σήμερα έως τις 6/12 η προβολή των 21:15 στον «Δαναό» θα προλογίζεται από έναν «επώνυμο» σινεφίλ. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες