Κινηματογράφος | Ταινίες

Wonder Wheel , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γούντι Άλεν
Σενάριο
Γούντι Άλεν
Πρωταγωνιστούν
Κέιτ Ουίνσλετ, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, Τζιμ Μπελούσι, Τζούνο Τεμπλ, Τζακ Γκορ, Μαξ Κασέλα
Διάρκεια
101
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
07 Δεκεμβρίου 2017

Μια απογοητευμένη 40άρα του 1950 οδηγείται στον κατήφορο μέσα από την εξωσυζυγική σχέση της με νεαρό ναυαγοσώστη, σε αυτή την μια-από-τα-ίδια ταινία του Άλεν.

Επιστρέφοντας, μετά από μια εξαετία, σε μια αμιγώς νεοϋορκέζικη ιστορία, ο Άλεν, στο ετήσιο ραντεβού του με τους (ολοένα και πιο προβληματισμένους) φαν του, μας αφηγείται τα εξής: στο Κόνι Άιλαντ του 1950 ζει η Τζίνι (Ουίνσλετ). Μια 40άρα σερβιτόρα, που κάποτε είχε πιστέψει πως ήταν αξιόλογη ηθοποιός (μάλλον δεν ήταν), και που τώρα ζει απογοητευμένη και αγέλαστη με τον δεύτερο άντρα της, Χάμπτι (Μπελούσι), έναν συμπαθή μα άξεστο υπάλληλο λουναπάρκ, και με τον Ρίτσι (Γκορ) , τον 10χρονο πυρομανή γιό της από τον πρώτο γάμο. Όπως μας πληροφορεί ευθύς εξαρχής το επανακάμπτον voice over του Μίκι (Τίμπερλεϊκ), του ναυαγοσώστη της παραλίας, η Τζίνι αρχίζει μια εξωσυζυγική σχέση με τον περί ου ο λόγος ναυαγοσώστη, ο οποίος είναι και εκκολαπτόμενος θεατρικός συγγραφέας. Κι ενώ η Τζίνι έχει γραπωθεί κανονικά από την διέξοδο που της προσφέρει η σχέση με τον Μίκι, η έλευση της Καρολάινα (Τεμπλ), της 26χρονης κόρης του Χάμπτι –που είχε πέντε χρόνια να μιλήσει με τον πατέρα της λόγω του γάμου της με νεαρό γκάνγκστερ– θα ανάψει την θρυαλλίδα του δράματος. Διότι εκτός του ότι την Καρολάινα την ψάχνουν οι μπράβοι του μαφιόζου άντρα της, την ερωτεύεται και ο ναυαγοσώστης… Εξέλιξη που φυσικά δίνει την χαριστική βολή στην ήδη κλυδωνιζόμενη Τζίνι. Δυστυχώς, όσα στενόχωρα ει μη και τραγικά εξελίσσονται στη συνέχεια κάνουν μπαμ από πολύ μακριά –από το Μανχάταν, ας πούμε, θυμίζοντάς μας άλλες εποχές, που οι ταινίες του Γούντι είχαν ψαχνό και ψυχή…

Ακόμη πιο δυστυχώς, αυτή η έλλειψη ψυχής, που κάνει την ταινία μοιάζει σαν να βρίσκεται στον αυτόματο (έστω, στον αυτόματο ενός αποδεδειγμένα ικανού κινηματογραφιστή), σαμποτάρει την πολύ καλή ερμηνεία που καταθέτει η Ουίνσλετ, κάνοντάς την να μοιάζει άθελά της με ασθμαίνουσα κόπια της Τζάσμιν-Μπλάνσετ από την οσκαρική «Θλιμμένη Τζάσμιν» του Γούντι. Εξάλλου, και οι δυο αυτές ταινίες «θεατρίζουν», με τον Τένεσι Ουίλιαμς να δίνει εδώ τη θέση του στον Ο’ Νιλ, τον Τσέχοφ και τους αρχαιοέλληνες τραγικούς. Στον αντίποδα της Ουίνσλετ, πολύ λίγος αποδεικνύεται ο Τίμπερλεϊκ στον κομβικό ρόλο του Μίκι –ειδικά αυτές οι εξομολογήσεις του ναυαγοσώστη φάτσα στον φακό ήταν πολύ κακή ιδέα. Λίγα τα έξυπνα λογοπαίγνια-σήματα κατατεθέν του Γούντι, προβλέψιμη η κλιμάκωση, αποστασιοποιημένος κάργα ο δημιουργός. Μένει, ευτυχώς, η υπέροχη φωτογραφία του ηγέτη, Βιτόριο Στοράρο, που χρωματίζει εκπληκτικά τα πλάνα (ειδικά των δυο αντίζηλων γυναικών) προσδίδοντας στην εικόνα μια πατίνα εντελώς φίφτις, που έρχεται σε εύγλωττη αντίστιξη με τον σκληρό φωτισμό. Α, υπέροχος κι ο σχεδιασμός παραγωγής (Σάντο Λοκάστο), ειδικά στα πλάνα της πολυσύχναστης παραλίας του Κόνι Άιλαντ. Συνολικά, ωστόσο, κανείς δεν «οφείλει» να σπεύσει να δει αυτόν τον Γούντι Άλεν. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες