Κινηματογράφος | Ταινίες

Εγώ, Ο Κολοκυθάκης , 2016 (Ma vie de courgette )

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κλοντ Μπαρά. Στην μεταγλώττιση, Κωνσταντίνος Κακανάς
Σενάριο
Σελίν Σιαμά
Πρωταγωνιστούν
Ακούγονται: Γκασπάρ Σλατέρ, Σιξτίν Μιρά, Πολάν Ζακού, Μισέλ Βουιγερμόζ. Στην μεταγλώττιση, Εβελίνα Αραπίδη, Κωνσταντίνος Κακανάς, Σοφία Καψαμπέλη, Ελευθερία Μεταξά, Χρυσούλα Παπαδοπούλου
Διάρκεια
66
Χώρα
Ελβετία, Γαλλία
Είδος
Κινούμενα σχέδια (και μεταγλωττισμένο)
Πρεμιέρα
07 Δεκεμβρίου 2017

Η ιστορία ενός ορφανού αγοριού σε ένα διόλου κατηφές ίδρυμα, και οι σχέσεις του με ομοιοπαθή παιδιά και φροντιστικούς ενήλικες, δοσμένη με μελαγχολική τρυφερότητα μέσα από άψογο stop motion.

Το πρώτο πλάνο αυτής της πολύ ξεχωριστής ταινίας, που ήταν φέτος υποψήφια για Όσκαρ κινούμενου σχεδίου, περιδιαβαίνει κάτι παιδικές ζωγραφιές πάνω στον τοίχο. Θα μπορούσε να ήταν πλάνο από κανονική ταινία ζωντανής δράσης. Μετά, όμως, εμφανίζεται ο Κολοκυθάκης… Βαφτισμένος Ίκαρος, αλλά ζώντας με το παρατσούκλι-ζαρζαβατικό που του επιφύλαξε η αλκοολική κι εγκαταλειμμένη από σύζυγο μάνα του, ο 9χρονος ήρωας είναι μια κούκλα 10 εκατοστών φτιαγμένη από ρητίνη, με μπλε μαλλί, υπερμέγεθες κεφάλι σαν πατάτα, κόκκινη μύτη και δυο μεγάλα ολοστρόγγυλα μάτια με... μπλε κύκλους να υπογραμμίζουν την μελαγχολία του μικρού. Μας αφηγείται τη ζωή του. Τότε που –από δικό του λάθος;– η μάνα του έμεινε στον τόπο, κι ήρθε και τον πήρε ο κύριος Ρεϊμόν, ένας γλυκύτατος αστυνομικός όλο ενσυναίσθηση και κατανόηση, και τον πήγε να ζήσει στα Συντριβάνια. Σ’ αυτό το ζεστό κι αρκούντως χύμα ίδρυμα-σπίτι ζουν πέντε-έξι ακόμη παιδιά, μαζί με την ακριβοδίκαιη διευθύντρια, κυρία Παπινό, τον εύχαρι δάσκαλο, κύριο Πολ, και την γενικών καθηκόντων, γλυκιά Ροζί. Τα παιδιά που ζουν στα Συντριβάνια –προδήλως ένα ίδρυμα που απέχει παρασάγγας από το λογοτεχνικοκινηματογραφικό στερεότυπο, τύπου Όλιβερ Τουίστ– είναι όλα τους χωρίς γονείς: του ενός οι γεννήτορες είναι πρεζόνια, της άλλης η μαμά απελάθηκε πίσω στην Αφρική, ένα ξανθό κοριτσάκι με φοβισμένο βλέμμα και τικ απομακρύνθηκε από τον πατέρα που της έκανε «κακά πράματα». Κι η νεοφερμένη Καμίγ, που θα ερωτευτεί ο Κολοκυθάκης, ήταν αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας-αυτοκτονίας των γονιών της…

Ε, ναι, δεν πρόκειται για τυπικά ζαχαρωμένη ταινία για παιδιά. Είναι, όμως, μια ταινία που –όπως και το μυθιστόρημα του Ζιλ Παρί, «Η αυτοβιογραφία ενός κολοκυθιού», στο οποίο βασίζεται– μιλάει με απύθμενη τρυφερότητα για τα παραμελημένα παιδιάˑ για εκείνες τις άγουρες, εύπλαστες ψυχές που χαράχτηκαν από συμπεριφορές ανεύθυνων, ή επικίνδυνων, ή άβουλων ενηλίκων. Μόνο που παρακολουθώντας την καθημερινότητά τους στο ίδρυμα, σε εκδρομές, ή στο σπίτι του αστυνομικού Ρεϊμόν (αυτός κι αν ανατρέπει το στερεότυπο περί μπάτσου) δεν σου πιάνεται η ψυχή. Γιατί πάντα κάπου λουφάζει η ελπίδα. Γιατί υπάρχουν μεγάλοι που νοιάζονται πραγματικά. Και γιατί τα παιδιά, είτε είναι κούκλες των 10 εκατοστών είτε αληθινά πλασματάκια με σάρκα και ψυχή, είναι κατά κανόνα πρόθυμα να προχωρήσουν, να επουλώσουν τις πληγές τους –όσο μπορούν… Ή να θέσουν μεγάλα και μικρά ερωτήματα, όπως μόνο εκείνα ξέρουν. Φτιαγμένη εξαιρετικά με την τεχνική του stop motion, με ένα υπέροχο κιθαριστικό μουσικό θέμα, και προσεγγίζοντας με ειλικρίνεια δύσθυμες αλήθειες περί ζωής, αλλά κυρίως τα παιδικά συναισθήματα, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μπαρά (οι προηγούμενές του ήταν φιλμάκια των βία 10 λεπτών!) οφείλει πολλά στο υπέροχο σενάριο-διασκευή της Σιαμά (σκηνοθέτιδα του θαυμάσιου «Τα κορίτσια»). Να πάτε –αλλά μόνο στην πρωτότυπη γαλλόφωνη εκδοχή. Μαζί με τον «Κολυκυθάκη» προβάλλεται και το μικρού μήκους ελληνο-αλβανικό clay animation «Ethnophobia».

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες