Κινηματογράφος | Ταινίες

Νήμα , 2016

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
The Boy
Σενάριο
The Boy
Πρωταγωνιστούν
Σοφία Κόκκαλη
Διάρκεια
96
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Ψυχολογικό θρίλερ
Πρεμιέρα
07 Δεκεμβρίου 2017

Εξαιρετικός ήχος, πολύ ενδιαφέρον φιλμάρισμα, και έξοχη πρωταγωνίστρια σε ακόμη μια πολύ προσωπική, ιδιοσυγκρασιακή και άνιση ταινία του Βούλγαρη για την καρμικο-τραυματική σχέση μεταξύ μιας μάνας και του γιού της.

Μια μάνα, η Νίκη, και ο γιός της, ο Λευτέρης. Αυτά είναι τα μόνα δυο πρόσωπα που βλέπουμε στην νέα ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη (την υπογράφει με το γνωστό αρτιστίκ παρατσούκλι του, The Boy). Τα υποδύεται αμφότερα η εξαιρετική Κόκκαλη. Όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες, συχνά με συμβολικά/ συνεκδοχικά ονόματα κι ανάλογη βαρύτητα στην πλοκή, βρίσκονται φλουταρισμένοι στο φόντο, ή αρκούνται σε πόδια, χέρια, θώρακες ή χείλη που απλά πλαισιώνουν τα γκροπλάν των δυο ηρώων. Η Νίκη, γνωστή με το προσωνύμιο «Κόκκινη», ήταν πρωτοκλασάτη αγωνίστρια της Αντίστασης μιας μη κατονομαζόμενης απολυταρχίας –αν και η χρονολογία γέννησης του γιού της, 1972, δεν αφήνει καμία απορία για ποια χούντα μιλάμε. Και γέννησε τον γιό της, Λευτέρη, βιώνοντας τρομερό υπαρξιακό διχασμό μεταξύ της μητρότητας και της πολιτικής της δράσης. Πράγμα που σημάδεψε βαθιά τον γιό, του οποίου την σημερινή μεταψυχαναλυτική ύπαρξη βλέπουμε στο δεύτερο –και πιο αδύναμο– μέρος της ταινίας, καθώς πασχίζει να κόψει το «Νήμα» που συνδέει το δικό του μέλλον με το παρελθόν της μάνας του. Τελικώς ο ομφάλιος λώρος όχι μόνο θα κοπεί, αλλά θα… καταβροχθιστεί on camera από τον γιό, σε μια από τις πολλές ακραία εικαστικές και οριακά δυσανάγνωστες σκηνές της ταινίας.

Θραυσματική αφήγηση, χρονικά άλματα, εμμονή με την οπτικοακουστική απόδοση εις βάρος του όποιου περιεχομένου είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά αυτής της πολύ προσωπικής ταινίας. Είναι σαφές ότι το σινεμά του Βούλγαρη απευθύνεται σε πολύ λίγους –και προπονημένους– θεατές. Επίσης προφανής, η αυτοαναφορική, ψυχαναλυτική θεματολογία (ο The Boy είναι γιος του Παντελή Βούλγαρη και της Ιωάννας Καρυστιάνη, έτσι;) και η φετιχιστική προτίμηση σε μια ηθελημένα «φτηνή» αισθητική. Αλλά –ή μάλλον, ΑΛΛΑ– ο μικρός Βούλγαρης πιστοποιεί εδώ ότι πρόκειται για ικανότατο κινηματογραφιστή, που ξέρει να τιθασεύει τον ήχο (πολύ καλό σάουντρακ από τον ίδιο και τον Felizol), το χρώμα, την εικόνα, σε μικρότερο βαθμό και τον ρυθμό για να πει όσα θέλει να πει. Και, θεωρώ, πως καθώς σιγά-σιγά σαρανταρίζει, ε, ήγγικεν η ώρα να μας πει και κάποια άλλη ιστορίαˑ πιο «διευρυμένη», πιο ουσιαστική, και –γιατί όχι;- πιο εύληπτη, κακό δεν κάνει. Περιμένουμε με ενδιαφέρον. Κλείνοντας, ιδιαίτερη μνεία στην Σοφία Κόκκαλη για την πολυσχιδή ερμηνεία της, που αποδεικνύει πως υπάρχει τουλάχιστον μια ελληνίδα ηθοποιός που τολμάει χωρίς φόβο, αλλά με μπόλικο, μαστόρικα τιθασευμένο πάθος. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες