ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Ψυχή και το Σώμα , 2017 (Testről és lélekről)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ίλντικο Ενιέντι
Σενάριο
Ίλντικο Ενιέντι
Πρωταγωνιστούν
Αλεξάντρα Μπορμπέλι, Γκέζα Μορτσάνι, Ζόλταν Σνάιντερ, Ρέκα Τένκι, Έρβιν Νάγκι, Τάμας Γιόρνταν, Ζούζα Γιάρο
Διάρκεια
116
Χώρα
Ουγγαρία
Είδος
Ρομαντικό δράμα
Πρεμιέρα
14 Δεκεμβρίου 2017

Η αλλόκοτη προσέγγιση-σχέση μεταξύ ενός απόμακρου άντρα και μιας ψυχαναγκαστικά εσωστρεφούς γυναίκας στο χώρο εργασίας τους, γίνεται ένας λυρικός (και αδιόρατα) χιουμοριστικός ύμνος στην συντροφικότητα στα χέρια της Ίλντικο.

Ο Έντρε (Μορτσάνι, υπέροχος) είναι οικονομικός διευθυντής ενός εύρυθμου και πεντακάθαρου σφαγείου βοοειδών στα περίχωρα της Βουδαπέστης. Είναι φιλικός και απλός, αλλά κάπως απόμακρος –ίσως να φταίει το παράλυτο αριστερό του χέρι. Η Μαρία (Μπορμπέλι, εξαιρετική και άρτι βραβευθείσα για την ερμηνεία της από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου) είναι η νεοφερμένη υπεύθυνη ποιοτικού ελέγχου στην μονάδα. Και παρά το ότι η όμορφη ξανθιά κοπέλα είναι αλλόκοτα εσωστρεφής και τυπολατρικά εργατική, του Έντρε του κινεί το (ερωτικό) ενδιαφέρον, σε πείσμα του κουτσομπολιού των υπόλοιπων εργαζομένων. Η κλοπή μιας φιάλης ισχυρότατου βόειου… Viagra από τις αποθήκες του σφαγείου, θα φέρει την αστυνομία, αλλά και την Κλάρα (Τένκι), μια πολύ σέξι ψυχολόγα επιφορτισμένη να βοηθήσει στην ανεύρεση του κλέφτη μέσα από τα ψυχολογικά προφίλ των εργαζομένων. Στις συνεντεύξεις της με το προσωπικό, η Κλάρα ρωτάει τον καθένα τι όνειρο είδε την προηγούμενη νύχτα. Και προκύπτει, χαμηλότονα και όλως ρεαλιστικά, πως ο Έντρε και η Μαρία είχαν ακριβώς το ίδιο όνειρο: ήταν το αρσενικό και το θηλυκό ελάφι, που βλέπουμε στην εξαίσια εναρκτήρια σεκάνς να περιπλανώνται στο χιονισμένο δάσος. Πιστεύοντας πως την δουλεύουν, η Κλάρα (εγ)καλεί τους δυο «ονειρευτές». Από την επόμενη μέρα, ξέροντας πως, τρόπον τινά, συναντιούνται στα όνειρά τους, οι δυο αυτοί μοναχικοί κι εσωστρεφείς άνθρωποι θα αρχίσουν να πλησιάζουν ο ένας τον άλλον. Αλλά πολύ αντισυμβατικά. Κυρίως, επειδή η Μαρία πάσχει από σύνδρομο Άσπεργκερ, μια μορφή αυτισμού, που καίτοι εικονογραφείται θαυμάσια από τις τελετουργικές εμμονές της πρωταγωνίστριας δεν κατονομάζεται ποτέ στη διάρκεια του φιλμ.

Κι ενώ η αφήγηση κινείται διαρκώς μεταξύ ονείρου και (αντικομφορμιστικής) πραγματικότητας –η φάση με τα ελάφια στο χιονισμένο δάσος όλο κι επιστρέφει προωθώντας το πλησίασμα μεταξύ των δυο τετράποδων– η Ίλντικο στρέφει κάθε τόσο την κάμερά της στην καθαρή δουλειά στο σφαγείο, καταγράφοντας με το πάσο της και με κλινική αποστασιοποίηση τη θανάτωση, το διαμελισμό, ή το φρέσκο αίμα των βοοειδών. Πρόκειται σίγουρα για επιτηδευμένη αφηγηματική επιλογή (ακόμα και κάποιος μη χορτοφάγος μπορεί να φρικάρει με το θέαμα…), που παραδόξως πως λειτουργεί, καθώς συμπληρώνει και αντιδιαστέλλεται με τον αλλόκοτο λυρισμό που αποπνέει η αναδυόμενη σχέση μεταξύ Μαρίας και Έντρε. Η ταινία, βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο, αν και «κουλτουριάρικη» έχει κάτι που μπορεί να θέλξει κάθε θεατή. Λέγεται «βαθιά ανάγκη για συντροφικότητα», αν δεν κάνω λάθος…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες