ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Πολυξένη | Μια ιστορία από την Πόλη , 2017 (Polyxeni)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Δώρα Μασκλαβάνου
Σενάριο
Δώρα Μασκλαβάνου
Πρωταγωνιστούν
Κάτια Γκουλιώνη, Οζγκούρ Εμρέ Γιλντιρίμ, Λυδία Φωτοπούλου, Ακύλλας Καραζήσης, Νίκος Χατζόπουλος, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Υβόννη Μαλτέζου, Ερρίκος Λίτσης, Αργύρης Πανταζάρας
Διάρκεια
100
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Οικογενειακό δράμα
Πρεμιέρα
14 Δεκεμβρίου 2017

Ρηχό μελόδραμα και φτενές ερμηνείες αφηγούνται την εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα ιστορία μιας υιοθετημένης πλούσιας Ελληνίδας της Κωνσταντινούπολης, η οποία πέφτει θύμα των δόλιων συγγενών, που ορέγονται το μπαγιόκο.

Η Πολυξένη, ένα 12χρονο ορφανό κορίτσι από την Καβάλα, υιοθετείται το 1955 από τον επιφανή Κωνσταντινουπολίτη, Μιχάλη Σεριάδη (Καραζήσης) και την σύζυγό του (Φωτοπούλου). Καίτοι αποχωρίζεται τον αδελφό της, που παραμένει πίσω στο ελλαδικό ορφανοτροφείο, η Πολυξένη γρήγορα θα ενσωματωθεί στη νέα της πλουσιοπάροχη ζωή στην Πόλη, αποκτώντας καλή μόρφωση και κοινωνικές δεξιότητες δίπλα στους δυο στοργικούς θετούς γονείς της. Ο θάνατος του πατέρα, αρχικά, και της πολυαγαπημένης της θετής μητέρας καμιά 15αριά χρόνια αργότερα θα αφήσουν την ενήλικη πια Πολυξένη (Γκουλιώνη) στο έλεος των αδηφάγων συγγενών και «φίλων», οι οποίοι εποφθαλμιούν (κάπως γραφικά, ομολογώ) την περιουσία της εκ νέου ορφανής κοπέλας. Και σαν να μην έφτανε η πλεκτάνη που στήνουν όλοι αυτοί οι παραδόπιστοι κακοθελητές, με σκοπό να βγάλουν από τη μέση την φραγκάτη Πολυξένη, έρχεται κι ο ανάρμοστος έρωτάς της να κάνει τα πράματα ακόμη πιο χάλια. Διότι η νεαρή υιοθετημένη Ελληνίδα θα ερωτευτεί έναν φτωχό, ανιδιοτελή Τούρκο, τον Κερέμ (Γιλντιρίμ)…

Η τρίτη ταινία της Μασκλαβάνου είναι εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία μιας ορφανής Πολίτισσας που, αφού πέρασε όσα εν πολλοίς αφηγείται το φιλμ, πέθανε τελικώς κατάμονη και άπορη στο ψυχιατρείο. Κατά την σκηνοθέτιδα, η ταινία μιλάει «για την μνήμη, για την αθωότητα, την αγάπη, την εμπιστοσύνη». Τι να σας πω, ενδεχομένως… Προσωπικά, πάντως, παρακολουθώντας την δεν μπόρεσα στιγμή να παρακάμψω τον εξόφθαλμα μελοδραματικό τόνο της αφήγησης, που σιγοντάρεται από αδύναμες ερμηνείες, στερεότυπους διαλόγους και χαρακτήρες, καθώς και από έναν γενικά αργό, δύστοκο ρυθμό που δεν συνεπαίρνει τον θεατή, παρά την αξιοπρεπή δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας, Κλάουντιο Μπολιβάρ και τη μουσική σύνθεση του Νίκου Κυπουργού. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες