ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Coco | Το Γεύμα του Δάντη - Μία σύντομη ιστορία , 2017 (Coco)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Λι Ανκριτς, Άντριαν Μολίνα
Σενάριο
Μάθιου Όλντριτς, Άντριαν Μολίνα
Πρωταγωνιστούν
Άντονι Γκονζάλεζ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Άνα Οφίλια Μουργκούια, Ρενέ Βίκτορ, Σοφία Εσπινόζα. Στην μεταγλώττιση, Ιωάννης Παναγιώτης Χασιώτης, Χρήστος Θάνος, Γιώργος Ζαχαρόπουλος, Σία Κοσκινά, Βίνα Παπαδοπούλου, Δημήτρης Παπαδάτος
Διάρκεια
109
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κινούμενα σχέδια (και μεταγλωττισμένο)
Πρεμιέρα
14 Δεκεμβρίου 2017

Η Μέρα των Νεκρών, ένας 12χρονος κιθαρωδός, και ένα μυστικό από το παρελθόν (και τον άλλο κόσμο) πρωταγωνιστούν σε αυτή την αισθητικά πανέμορφη, μα όχι τόσο ψαγμένη ταινία της Pixar.

Ο Μιγκέλ είναι ένας ζωηρός 12χρονος που ζει στην Σάντα Σεσίλια του Μεξικού. Η πολυμελής, αγαπησιάρικη, φασαριόζικη, και ταπεινή οικογένειά του –που «συστεγάζει» τέσσερις γενιές των Ριβέρα, από τον Μιγκέλ, έως την σταφιδιασμένη, ραμολί μα γλυκύτατη προγιαγιά Κόκο (του τίτλου)– διατηρεί βιοτεχνία χειροποίητων παπουτσιώνˑ και απεχθάνεται τη μουσική. Απέχθεια που πάει πίσω στην προ-προγιαγιά Ιμέλντα, η οποία είχε εγκαταλειφθεί από τον σύζυγο, που κυνηγούσε λαμπερή καριέρα κιθαρωδού, όταν η Κόκο ήταν μωρό. Έλα όμως, που το μόνο που θέλει ο πιτσιρικάς μας είναι να γίνει, οουπς, κιθαρωδός… Μαθαίνει κρυφά κιθάρα από παλιές βιντεοταινίες του Ερνέστο δε Λα Κρουζ –του μακαρίτη πιο ονομαστού τραγουδοποιού του Μεξικού, που μάλιστα ήταν από την Σάντα Σεσίλια– και είναι αποφασισμένος να κάνει… άουτινγκ, σε πείσμα της οικογενειακής απαγόρευσης, παίζοντας κιθάρα και τραγουδώντας ανήμερα της Ντία ντε Λος Μουέρτος. Ο λόγος, για την Μέρα των Νεκρών, εκείνη την γλεντζέδικα μακάβρια παραδοσιακή γιορτή των Μεξικάνων που θυμούνται με παγανιστική χαρά τους μακαρίτες τους (και που το σινεμά έχει τιμήσει δεόντως, από το «Κάτω απ’ το ηφαίστειο» του Χιούστον, έως το τζεϊμσμποντικό «Spectre»). Κατσαδιασμένος από την τρυφερο-αυταρχική γιαγιά Αμπουελίτα, και με την κιθάρα του σπασμένη, ο Μιγκέλ θα καταφύγει στο νεκροταφείο –και στο μαυσωλείο του δε Λα Κρουζ, πιο συγκεκριμένα. Ε, κι εκεί θα ανοίξει η πύλη προς την Χώρα των Προγόνων… Και θα βρεθεί ο Μιγκέλ σε μια πολύβουη, συναρπαστική μητρόπολη, εν μέσω εξίσου αγαπησιάρικων και φασαριόζικων σκελετών, που διατηρούνται εν υπάρξει μόνο εφόσον κάποιος ζωντανός εξακολουθεί να τους θυμάται και να τους τιμά. Κι εκεί, ο μικρός επίδοξος κιθαρωδός θα μάθει την αλήθεια για την οικογενειακή του ιστορία…

Το σκίτσο και ο σχεδιασμός παραγωγής (Χάλεϊ Τζέσαπ) είναι υπέροχα, η μουσική –που κορφολογεί από μαρίμπα και μαριάτσι– επίσης. Ένα άλλο που μου άρεσε, είναι το ότι οι αγγλόφωνοι διάλογοι διανθίζονται από εμβόλιμες ισπανικές λέξεις, που επιτείνουν την αυθεντικότητα στην απεικόνιση του Μεξικού και των ανθρώπων του. Σίγουρα πρόκειται για τρυφερή ταινία, που παρακολουθείται ευχάριστα. Υπάρχει, όμως, ένα σθεναρό «αλλά». Πάντα οι ταινίες της Pixar στήνονται γύρω από ένα κυρίαρχο συναίσθημα, μια αξία, ή μια ανθρώπινη συμπεριφορά, που από μόνα τους δεν είναι διόλου «παιδικά», ή ρηχά. Τούτη η 19η ταινία της, αν και ουσιαστικά περιστρέφεται γύρω από την ιδέα του θανάτου και της σύνδεσης-μνήμης μεταξύ ζωντανών και νεκρών, δεν καταφέρνει, φοβάμαι, να φτάσει στα αριστουργηματικά τρίσβαθα του «Τα μυαλά που κουβαλάς», λόγου χάρη. Οι χαρακτήρες είναι κάπως μονοδιάστατοι, το χιούμορ ανεπαισθήτως συμβατικό, το σενάριο προβλέψιμο, ενώ η εξύμνηση των ισχυρότατων δεσμών στους κόλπους της μεξικανικής οικογένειας, δυστυχώς ξεφτίζει/ ψευτίζει, εξαιτίας τόσων και τόσων αμερικανικών ανιμέισον, που κάνουν ακριβώς αυτό. Πριν από την ταινία προβάλλεται το μικρομηκάδικο «Ψυχρά κι ανάποδα: Η περιπέτεια του Όλαφ».

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες