ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Τζαμάικα , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ανδρέας Μορφονιός
Σενάριο
Γιώργος Β. Φειδάς
Πρωταγωνιστούν
Σπύρος Παπαδόπουλος, Φάνης Μουρατίδης, Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Νικολέτα Κοτσαηλίδου, Μελέτης Ηλίας, Νίκος Παντελίδης, Μαίρη Ευαγγέλου, Ίρις Πανταζάρα, Παύλος Ορκόπουλος, Νίκος Ορφανός
Διάρκεια
95
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
21 Δεκεμβρίου 2017

Φτωχός ταξιτζής και πλούσιος τηλεαστέρας είναι δυο αποξενωμένα αδέλφια που επανασυνδέονται και αναθεωρούν τα πάντα, σε αυτό το συμπαθητικό, αλλά άνισο και προβλέψιμο κινηματογραφικό ντεμπούτο του Μορφονιού.

Κοίτα πώς τα φέρνει η πόρνη η ζωή: ο Άκης (Παπαδόπουλος) είναι ταξιτζής, καταχρεωμένος, αδιόρατα κακομοίρης, και παντρεμένος με την Πόπη (Κοτσαηλίδου, καλή) μια μελαχρινή γυναικάρα, αλλά σκύλα, παρτάκια και σπάταλη. Και εκτός από τον (διακοσμητικό) 10χρονο γιό, υπάρχει και μια πεθερά (Ευαγγέλου, ωραία επιστροφή), που χλευάζει τον Άκη καταμούτρως. Ο Τίμος (Μουρατίδης) από την άλλη, είναι εργένης, ψηλός, στυλάτος (υποτίθεται –εκείνο το έρμο το σακάκι, λίγο πιο φαρδύ δεν μπορούσαν να το κάνουν;), ματσωμένος, επιτυχημένος και δημοφιλής παρουσιαστής τηλεπαιχνιδιού. Ο Άκης κι ο Τίμος είναι αδέλφια. Είχαν πεντέξι χρόνια να μιλήσουν οι όμαιμοι ετερώνυμοι –εξαιτίας μιας παρεξήγησης σχετικά με την αχαΐρευτη Πόπη– όταν πεθαίνει ο πατέρας τους (δεν τον βλέπουμε ποτέ). Και μέχρι την κηδεία (πολύ μέτρια η σκηνή στο νεκροταφείο), η ταινία κλυδωνίζεται μεταξύ ανεκδοτολογικής τηλεορασίλας και κοινότοπης ηθογραφίας. Στη συνέχεια, όμως, το πράμα «σφίγγει», καθώς η διάγνωση καλπάζοντος καρκίνου σε έναν από τους δυο αδελφούς θα τους φέρει πιο κοντά. Και τελικώς, πιο μακριά, σε μια παραλία κοντά στον Πλαταμώνα, όπου εκτυλίσσονται επίσης τα φλασμπάκ-αναμνήσεις με τις καλοκαιρινές βουτιές των δυο αδελφών σε εφηβική ηλικία. Την εν λόγω παραλία (που δεν είναι και τίποτα exceptionnel, μη νομίσετε) την ονομάζουν «Τζαμάικα».

Ατού του φιλμ, η χημεία και η άνεση μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών. Ενώ η συγκίνηση στο φινάλε (που παραείναι βολικό, πάντως) φαντάζει αβίαστη. Και ορισμένοι διάλογοι στέκουν μια χαρά –ακόμη κι όταν αμπελοφιλοσοφούν Η ζωή δεν είναι για να μας στενεύει. Αλλά για να τη φοράμε στο νούμερο μας», καταθέτει ο καλοπερασάκιας Τίμος) Έχει, δηλαδή, κάποια καλά στοιχεία αυτή η πρώτη ταινία του γνωστού σκηνοθέτη πολλών σουξεδάτων σίριαλ. Φοβάμαι πως εκεί ακριβώς, στα τηλεοπτικά κόλπα, αρχίζουν τα αρνητικά της ταινίας. Εκτός από τον προρηθέντα τηλεοπτικό χαρακτήρα του πρώτου μέρους, η ταινία αποπνέει και μια προχειρότητα στην παραγωγή (τα πλάνα από το πλατό του τηλεπαιχνιδιού, λόγου χάρη, ψευτίζουν απογοητευτικά). Υπάρχουν, βέβαια, σκηνές, ειδικά μεταξύ των δυο αδελφών, όπου το συναίσθημα –γελαστερό ή βουρκωμένο– έχει μια αληθοφάνεια. Υπάρχουν, όμως, και κάτι άλλες, όπου τίποτα δεν ηχεί πιστευτό. Να, σαν τον χαρακτήρα της Παπαχαραλάμπους –την απερίγραπτα μονοδιάστατη βοηθό-τζιμάνι του τηλεαστέρα…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες