ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Τζάνγκο ο Βασιλιάς του Σουίνγκ , 2017 (Django)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ετιέν Κομάρ
Σενάριο
Ετιέν Κομάρ, Αλεξίς Σαλατκό
Πρωταγωνιστούν
Ρεντά Κατέμπ, Σεσίλ Ντε Φρανς, Μπέα Πάλια, Μπίμπαμ Μερστάιν, Γκαμπριέλ Μιρετέ, Τζόνι Μοντέγ, Βανσέν Φραντ
Διάρκεια
117
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Βιογραφικό μουσικό δράμα
Πρεμιέρα
21 Δεκεμβρίου 2017

Ο θρυλικός τζαζ κιθαρίστας Τζάνγκο Ράινχαρντ, οι πιέσεις των Ναζί, και η προσπάθεια διαφυγής του στην Ελβετία, σε μια άψυχη, κακοργανωμένη και με αναιμικούς χαρακτήρες ταινία-ντεμπούτο.

Υιοθετώντας τα συνήθη κλισέ μιας σινεβιογραφίας, και προσθέτοντας αυτοβούλως μια φλατ, αβέβαιη σκηνοθεσία, ο πρωτοεμφανιζόμενος Κομάρ εξιστορεί όσα έζησε το 1943 ο Τζάνγκο Ράινχαρντ (1910-1953), ο θρυλικός βέλγος-Ρομά βιρτουόζος της τζαζ και της κιθάρας, όταν οι Ναζί, παραβλέποντας την τσιγγάνικη καταγωγή του κι επιχειρώντας να εξαργυρώσουν την ασύλληπτη δημοφιλία του, πρότειναν στον Τζάνγκο (Κατέμπ) συναυλίες στο Βερολίνο. Ο κάπως φειδωλός στα λόγια (αλλά μάγος στα τάστα…) κιθαρίστας αποφασίζει να αγνοήσει τους Γερμανούς, να εγκαταλείψει το Παρίσι, να λουφάξει για λίγο στη Σαβοΐα, και τελικά να διαφύγει μαζί με την γυναίκα του (Πάλια) στην Ελβετία. Τα παραπάνω, με την βοήθεια της Λουίζ Ντε Κλερκ (Ντε Φρανς), μια κοσμικής, μουσόφιλης γαλλίδας φίλης του (με την οποία πέφτει και σεξ, όταν λάχει). Ο Κατέμπ, ωραίος εσωτερικός ηθοποιός, πολύ ορθά ενσταλάζει στον Τζάνγκο του μια αμφιθυμία: τώρα αυτός, θέλει να την κάνει από την Γαλλία (που, θυμίζω, ήταν είτε κατεχόμενη, είτε δικτατορία του Βισύ) α) για να μην έχει την τύχη χιλιάδων άλλων τσιγγάνων που κατέληξαν στα κρεματόρια, β) για να διατρανώσει την αντίθεσή τους προς τους Ναζί και την προσήλωση στις ρίζες του, ή μήπως γ) για να έχει απλά και μόνο την ησυχία του –και να παίζει απερίσπαστος τις μουσικές του;

Δυστυχώς, αυτές οι ερμηνευτικές πινελιές δεν φαίνεται να συγκινούν/ αφορούν τον σκηνοθέτη, ο οποίος καταφέρνει να κάνει μια εντελώς άρρυθμη, άχρωμη και αδιάφορη ταινία. «Επίτευγμα» ιδιαιτέρως άβολο για μια ταινία που είναι γεμάτη από την όλο ρυθμό και χρώματα ξεσηκωτική μουσική του Τζάνγκο Ράινχαρντ (την οποία αποδίδει εκθαμβωτικά το ονομαστό ολλανδικό τρίο Ρόζενμπεργκ). Κι όμως. Παρά τις μουσικές (βλέπουμε τρεις τουλάχιστον συναυλίες του Ράινχαρντ), παρά τον Κατέμπ (την παλεύει μια χαρά και με την κιθάρα), παρά την θεάρεστη αναφορά στο ναζιστικό ξεκλήρισμα των Ρομά, ή την προσεγμένη ανασύσταση εποχής, η ταινία δεν έχει χυμούς, δεν έχει χαρακτήρες. Ούτε καν κακούς χυμούς και χαρακτήρες. Μια συρραφή αδιάφορων σκηνών είναι, μια πλαδαρή παράθεση (κάποιων) γεγονότων χωρίς εμβάθυνση, χωρίς προσωπικό στίγμα. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες