Κινηματογράφος | Ταινίες

Ζάμα , 2017 (Zama)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Λουκρέσια Μαρτέλ
Σενάριο
Λουκρέσια Μαρτέλ
Πρωταγωνιστούν
Ντανιέλ Χιμένες Κάτσο, Λόλα Ντουένας, Χουάν Μινούχιν, Ματέους Νατστεργκάελε, Ναχουέλ Κάνο, Ραφέλ Σπρεγκελμπούρντ
Διάρκεια
115
Χώρα
Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ισπανία, Αργεντινή, Βραζιλία, Ελβετία, Λίβανος, Μεξικό, Ολλανδία, Πορτογαλία
Είδος
Δράμα εποχής
Πρεμιέρα
05 Απριλίου 2018

Τέλη του 18ου αιώνα, η σισύφεια προσπάθεια ενός αξιωματικού του ισπανικού στέμματος να μετατεθεί αποδίδεται με μια δυσπρόσιτη, ονειρική αμφισημία σε μια ταινία εποχής που αποτάσσεται το είδος.

Είναι μυστήριο φρούτο, αυτή η καινούρια ταινία της Μαρτέλ. Και η αξιολόγησή της «αφορά» προπονημένους σινεφίλ, έτσι; Εννιά χρόνια μετά τη «Γυναίκα χωρίς κεφάλι», η Αργεντίνα σκηνοθέτρια τερματίζει, θα έλεγε κανείς, την αρτίστικη, ελλειπτική αφήγηση προηγούμενων ταινιών της, παραδίδοντας ένα μείγμα μπεκετικού παραλόγου, ιστορικού μελοδράματος, και σουρεαλιστικής αμφισημίας, που διαδραματίζεται τέλη του 18ου αιώνα σε μια ζουγκλοεπαρχία της Λατινικής Αμερικής, ΑΛΛΑ είναι φιλμαρισμένο (από τον Πορτογάλο, Ρούι Πόκας) σχεδόν μοντέρναˑ ή, ας πούμε, άχρονα, παρά το ένδυμα εποχής. Ναι, η ταινία προτείνει ενδιαφέρουσες (αλλά και ωμά σχηματοποιημένες) προσεγγίσεις για την ισπανική αποικιοκρατία ή τη δουλεία στη Νότια Αμερική. Εξάλλου, βασίζεται στο ομότιτλο υπαρξιακό μυθιστόρημα-ορόσημο του Αντόνιο ντε Μπενεντέτο από το 1956. Αλλά η προτίμηση της Μαρτέλ στην ονειρική φόρμα έναντι της σαφούς αφήγησης, καθώς και η κουραστική, μονότονη δομή των πρώτων 70’ της ταινίας, αποδυναμώνουν το δυνατό, 20λεπτο φινάλε που «τριπάρει» στην καρδιά της ζούγκλας.

Στην Ασουνσιόν (της σημερινής Παραγουάης) του ύστερου 18ου αιώνα, ο αξιωματικός του ισπανικού στέμματος, Ντον Διέγο δε Σάμα (Κάτσο), αισθανόμενος ότι ζει στου διαόλου τη μάνα, μακριά από τον πολιτισμένο κόσμο αλλά και από γυναίκα και παιδί, ζητάει επανειλημμένα μετάθεσηˑ αλλά εις μάτην. Κι όσο οι ανώτεροι τον εμπαίζουν, φορτώνοντάς του, μάλιστα, εξευτελιστικές «αποστολές», τόσο ο αποκαρδιωμένος Σάμα βουλιάζει σε μια πικρόχολη δυσαρέσκεια, που θα συμπαρασύρει έναν υφιστάμενό του (Μινούχιν), αλλά και την σύζυγο (Ντουένας) ενός απόντος υπουργού, με την οποία ο Σάμα θα ζήσει μια θνησιγενή ερωτική περιπέτεια. Κι απάνω που έχουμε αρχίσει να σιχτιρίζουμε την δραματουργική ασάφεια της επαναλαμβανόμενης πλοκής, έρχεται το βίαιο, ντελιριακό φινάλε –γύρω από την αποστολή δολοφονίας ενός διαβόητου λήσταρχου (Νατστεργκάελε)– και αλλάζει τα δεδομένα. Είναι, όμως, μάλλον αργά, αφού η εμμονή της Μαρτέλ να κρατήσει αποστάσεις από ένα τυπικό δράμα εποχής, τελικά απομακρύνει και τον ίδιο τον θεατή…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες