Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο θάνατος του Στάλιν , 2017 (The Death of Stalin)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αρμάντο Ιανούτσι
Σενάριο
Αρμάντο Ιανούτσι, Ντέιβιντ Σνάιντερ, Ίαν Μάρτιν
Πρωταγωνιστούν
Στιβ Μπουσέμι, Σάιμον Ράσελ Μπιλ, Τζέφρι Τάμπορ, Μάικλ Πάλιν, Ρούπερτ Φρεντ, Άντρεα Ράιζμορο, Τζέισον Άιζαικς, Πάντι Κόνσινταϊν
Διάρκεια
106
Χώρα
Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Μαύρη κωμωδία
Πρεμιέρα
08 Μαρτίου 2018

Βρετανικό χιούμορ και λαμπρό καστ σε μια κατά στιγμές εμπνευσμένη παρωδία όσων παρασκηνιακών, τραγελαφικών συνέβησαν στα υψηλότατα κλιμάκια του Κόμματος μετά από τον αιφνίδιο θάνατο του Στάλιν το 1953.

Το βράδυ της 5ης Μαρτίου 1953, ο Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, γνωστός με το προσωνύμιο «Στάλιν» και ακόμη γνωστότερος ως λατρευτός πλην αμείλικτος «πατερούλης» του σοβιετικού λαού, πεθαίνει από βαρύ εγκεφαλικό. Το βυζαντινό νουάρ που ακολούθησε, με τα πισωμαχαιρώματα, τις δολοπλοκίες και τις μεθοδεύσεις των υποψήφιων διαδόχων του, προφανώς έχει μεγάλη δόση ιστορικής αλήθειας. Μόνο που αυτό που υπογράφει ο Ιανούτσι –διασκευάζοντας τον ομότιτλο γραφιστικό μυθιστόρημα των Γάλλων, Φαμπιάν Νουρί και Τιερί Ρομπέν– δεν καμώνεται πως έχει σχέση με οποιαδήποτε ιστορική αλήθεια.

Με αφήγηση που κινείται κάπου μεταξύ «Fawlty Towers», έξυπνης πολιτικής σάτιρας, και πειραγμένης Ιστορίας παρακολουθούμε την επίδραση που έχει ο θάνατος του αυταρχικού ηγέτη στα πρωτοκλασάτα μέλη του ΚΚΕΣΣΔ, Γκεόργκι Μαλενκόφ (Τάμπορ), Νικίτα Χρουτσόφ (Μπουσέμι), Βιατσεσλάβ Μολότοφ (Πέιλιν) και Λαβρέντιι Μπέρια (καταπληκτικός Μπιλ), καθώς συσκέπτονται και ξανασυσκέπτονται, ψηφίζουν και ξαναψηφίζουν σε πολύ κλειστό κύκλο διευθετώντας τα της κηδείας του Στάλιν –μα κυρίως, το μετά τον Στάλιν.

Σίγουρα υπάρχουν στιγμές όπου οι σουρεαλιστικά βιτριολικές ατάκες μεταξύ των ανταγωνιστών της εξουσίας (ειδικά μεταξύ Χρουτσόφ και Μπέρια) βγάζουν γέλιο. Ακόμη καλύτερες, οι άφθονες στιγμές όπου διάφοροι χαρακτήρες, από τον απλό φρουρό έως τα τοπ στελέχη της νομενκλατούρας, ανασκευάζουν αγχωμένοι τα ίδια τους τα λόγια, φοβούμενοι μήπως ξεστόμισαν κάτι που δεν έπρεπε (επισύροντας σύλληψη, γκούλακ, μπορεί κι εκτέλεση). Ή η σκηνή με την αναζήτηση (μη δολοφονημένου/εξορισμένου) γιατρού, μες στη νύχτα, για την πιστοποίηση του θανάτου του Στάλιν. Γενικά, ακόμη κι όποιος δεν σκαμπάζει από σοβιετική ιστορία, μια χαρά αντιλαμβάνεται το φαιδρό του πράγματος και περνάει καλά (καίτοι, ο γνωρίζων πρόσωπα και πράματα θα το χαρεί αλλιώς). Στον αντίποδα, ο σκηνοθετικός ρυθμός και το ερμηνευτικό στιλ των πρωταγωνιστών χαρακτηρίζονται από δυσαρμονικά σκαμπανεβάσματα –ακόμα και οι αγγλικές προφορές των ηθοποιών ποικίλουν...  

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες