ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

The Post | Απαγορευμένα Μυστικά , 2017 (The Post)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Στίβεν Σπίλμπεργκ
Σενάριο
Λιζ Χάνα, Τζος Σίνγκερ
Πρωταγωνιστούν
Τομ Χανκς, Μέριλ Στριπ, Άλισον Μπρι, Κάρι Κουν, Ντέιβιντ Κρος, Μπρους Γκρίνγουντ, Τρέισι Λετς, Μπομπ Όντενκερκ, Σάρα Πόλσον, Τζέσι Πλέμονς, Μάθιου Ράις, Μάικλ Στούλμπαργκ, Μπράντλεϊ Ουίτφορντ, Ζακ Γουντς
Διάρκεια
115
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δημοσιογραφικό δράμα
Πρεμιέρα
11 Ιανουαρίου 2018

Η ιδιοκτήτρια και ο αρχισυντάκτης της Washington Post στην κρίσιμη απόφασή τους να δημοσιεύσουν τους διαβόητους «Φακέλους του Πενταγώνου», σε μια απολαυστική, γρήγορη, και αρκετά πολιτική (για Σπίλμπεργκ) ταινία.

Τον Ιούνιο του 1971, ήγουν τέσσερα χρόνια πριν την οριστική έξοδο των ΗΠΑ από τον πόλεμο στο Βιετνάμ, οι New York Times δημοσίευσαν τρία αποκαλυπτικά άρθρα για τις βρώμικες μεθοδεύσεις και την συνακόλουθη συγκάλυψη τεσσάρων αμερικανικών κυβερνήσεων, από το 1945 στο 1967, σχετικά με την πολιτικοστρατιωτική ανάμιξη των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Οι πληροφορίες των δημοσιευμάτων προέρχονταν από μια απόρρητη έκθεση 7.000 σελίδων, που είχε αναθέσει το 1967 ο τότε υπουργός Άμυνας, Ρόμπερτ Μακναμάρα, και έμεινε στην Ιστορία ως «Φάκελοι του Πενταγώνου». Αμέσως μετά τη δημοσίευση των ΝΥΤ, η κυβέρνηση Νίξον (κατόπιν προτροπής του Χένρι Κίσιιντζερ, όπως ωραία μας υπενθυμίζει ο Σπίλμπεργκ) διέταξε ασφαλιστικά μέτρα κατά της εφημερίδας, τα άρθρα σταμάτησαν, κι όλοι περίμεναν την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου περί της νομιμότητας ή μη της δημοσιοποίησης της έκθεσης. Πέντε μέρες μετά το αρχικό δημοσίευμα της κραταιάς νεοϋρκέζικης εφημερίδας, η τότε «μικρή» Washington Post, έχοντας επίσης αποκτήσει πρόσβαση στους «Φακέλους», άρχισε να δημοσιεύει κι αυτή σχετικά άρθρα, υπερασπιζόμενη το δικαίωμα του αμερικανού πολίτη να ξέρει τι παίζεται στα πολιτικά κλιμάκια στην Ουάσινγκτον, την ώρα που τα βλαστάρια του σκοτώνονταν στο Βιετνάμ.

Η ζουμερή και απολαυστικά γυρισμένη ταινία του Σπίλμπεργκ έχει ως πλαίσιο τα ως άνω ιστορικά συμβάντα. Εκείνο, όμως, που την κινεί και την ενδιαφέρει είναι τα δυο πρόσωπα που αποφάσισαν την δημοσίευση για λογαριασμό της Washington Post, ρισκάροντας όχι μόνο την φυλάκισή τους, λόγω των ήδη εν ισχεί ασφαλιστικών μέτρων κατά της ΝΥΤ, αλλά και την ίδια την μακροημέρευση της εφημερίδας τους, που μόλις είχε μπει στο χρηματιστήριο. Ο λόγος, για τον αρχισυντάκτη, Μπεν Μπράντλι (Χανκς), και την ιδιοκτήτρια της εφημερίδας, Κέι Γκρέιαμ (Στριπ). Οι δυο κορυφαίοι αμερικανοί ηθοποιοί είναι χάρμα ιδέσθαι. Ο Χανκς καταφέρνει και πάλι ακόμη και να μοιάζει φυσιογνωμικά στον Μπράντλι, υποδυόμενος με κέφι έναν δημοσιογράφο οιστρηλατημένο από τον δημοκρατικό ιδεαλισμό του, αλλά και από την επαγγελματική φιλοδοξία. Αψεγάδιαστη, υπέροχη και ανθρώπινη, και η Στριπ στον πιο σύνθετο και «εξελισσόμενο» ρόλο μιας γυναίκας, που από κοσμική άεργη μεγαλοκυρία της Ουάσινγκτον έγινε, σχεδόν εν μια νυκτί, μαχητική υπέρμαχος της πληροφόρησης (η Γκρέιαμ είχε αναλάβει την εφημερίδα του πατέρα της μετά την αυτοκτονία του συζύγου της το 1963). Δίπλα στους δυο σταρ-κράχτες, αξιόπιστοι καρατερίστες, σαν τον Στούλμπεργκ, τον Όντενκερκ, την Πόλσον και τον Γκρίνγουντ δίνουν υπόσταση στα πολλά πρόσωπα της ιστορίας.

Αν και το σενάριο της πρωτοεμφανιζόμενης Χάνα (ο Σίνγκερ κλήθηκε στη συνέχεια να δώσει τα φώτα του) είναι ομολογουμένως στρογγυλεμένο ως προς τον πολιτικό σχολιασμό της υπόθεσης, η σκηνοθεσία του μεγάλου Σπίλμπεργκ είναι απλά άπαιχτη: διασκεδαστική μα και «καλλιτεχνική» (δείτε, ας πούμε, το εξαιρετικό πλάνο του ρεπόρτερ του Όντερνκερκ, καθώς μιλάει από δημόσιο τηλεφωνικό κερματοδέκτη στον πληροφοριοδότη του), με την κάμερα να ακολουθεί κατά πόδας τη δράση, γλιστρώντας με την αμεσότητα της κάμερας χειρός, αλλά και όλη την απαλή κίνηση του ντόλι… Η ταινία συνιστά έναν ύμνο στην αδέκαστη, μαχητική δημοσιογραφία (τι υπέροχα τα πλάνα στο τυπογραφείο!). Κι αναδίδει κι έναν θαυμάσιο άρωμα σέβεντις –από τον εξαιρετικό σχεδιασμό παραγωγής (Ρικ Κάρτερ), και το κάπνισμα που μεσουρανεί παντού, έως τους αλληλοκαλυπτόμενους διαλόγους, τα αυτοκίνητα, τα κοστούμια, και τα πάντα όλα. Η δε καταληκτική σκηνή, με τον υπόκωφα χιουμοριστικό σχολιασμό ενός άλλου ακόμη σημαντικότερου ιστορικού γεγονότος στην Ουάσινγκτον, είναι Σπίλμπεργκ 100%. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες