ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Οι Τρεις Πινακίδες Έξω Από το Έμπινγκ, στο Μισούρι , 2017 (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μάρτιν ΜακΝτόνα
Σενάριο
Μάρτιν ΜακΝτόνα
Πρωταγωνιστούν
Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Σαμ Ρόκγουελ, Γούντι Χάρελσον, Κάλεμπ Λάντρι Τζόουνς, Άμπι Κόρνις, Ντάνιελ Μπριτ-Γκίμπσον, Λούκας Χέτζες, Τζον Χόουκς
Διάρκεια
115
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Δραματική μαύρη κωμωδία
Πρεμιέρα
18 Ιανουαρίου 2018

Η… πολυπλόκαμη σύγκρουση μιας χαροκαμένης μάνας με την τοπική αστυνομία στην φερώνυμη αμερικανική κωμόπολη δίνει αφορμή στον ΜακΝτόνα για μια σουρεαλιστικά χιουμοριστικοσυγκινητική πραγματεία πάνω στην ανθρώπινη φύση.

Είναι, ρε συ, καταπληκτικός γραφιάς ο ΜακΝτόνα! Και το ότι είναι κορυφαίος θεατρικός συγγραφέας (δικός του ο πολυσυζητημένος «Ο Πουπουλένιος» πριν τρεις σεζόν) δεν σημαίνει ότι μπορεί να γράψει και καλά κινηματογραφικά σενάρια. Όμως, τα γράφει. Συνυφαίνοντας απολαυστικά βίαιες ή παραβατικές συμπεριφορές, σουρεαλιστικές πινελιές, κατάμαυρο χιούμορ, υπέροχες (μα όχι φαντεζί) ανατροπές, και μια ανεξίκακη ουμανιστική θεώρηση για τα δίποδα της οικουμένης. Αν τσιμπήσει λίγο και στο κομμάτι της σκηνοθεσίας –αυτή είναι μόλις η τρίτη του ταινία– θα κάνει παπάδες. Στην κωμόπολη Έμπινγκ του Μιζούρι, η 50άρα Μίλντρεντ Χέιζ (θαυμάσια η ΜακΝτόρμαντ, σίγουρη η οσκαρική υποψηφιότητα, πιθανολογώ) αποφασίζει να αντιδράσει στην απάθεια/ ανικανότητα της τοπικής αστυνομίας στην έρευνα για τον άντρα που πριν από επτά μήνες σκότωσε, έκαψε και βίασε την 17χρονη κόρη της. Νοικιάζει τις τρεις παρατημένες γιγαντοπινακίδες που στέκουν στην έξοδο του Έμπινγκ και κολλάει επάνω τους τρεις λιτές φράσεις (μαύρα κεφαλαία σε κατακόκκινο φόντο), που φέρνουν τις διωκτικές αρχές της πόλης ενώπιον των ευθυνών του. Διατυπώνουν δε αιχμή κατά του αρχηγού της αστυνομίας, Ουίλιαμ Ουίλομπι (Χάρελσον, ηθοποιάρα πάντα). Ο οποίος εκτός από λαμπρός οικογενειάρχης, δουλευταράς και δίκαιος είναι και πολύ δημοφιλής. Διότι κανείς από τους χαρακτήρες του ΜακΝτόνα δεν είναι μονοσήμαντος. Ή ευανάγνωστος.

Η Μίλντρεντ, ας πούμε, που χαμογελάει μόνο μια στιγμή, λίγο πριν το καθαρκτικό φινάλε, που είναι ατρόμητη και αθυρόστομη, που δεν κωλώνει, φερ’ ειπείν, να κλωτσήσει κάτι έφηβους στα αχαμνά προς… παραδειγματισμόν, αυτή η κυνική, συγκρουσιακή γυναίκα, που θυμίζει ήρωα από γουέστερν, γυρίζει και λέει συμπονετικά στον Ουόλομπι, «Το ξέρω πως δεν το’ θελες, μωρό μου», όταν  εκείνος της ζητάει συγνώμη, επειδή βήχοντας έκανε αιμόπτυση πάνω της. Διότι ο αστυνομοαρχηγός σβήνει από καρκίνο στο πάγκρεας… Η κόντρα της Μίλντρεντ με την αστυνομία και με μερίδα των κατοίκων, και κατ’ επέκταση ο ανένδοτος αγώνας μιας γυναίκας να βάλει λίγο γαμωμυαλό στην ανδροκρατούμενη παλιοκοινωνία είναι μόνο ένα από τα θαυμάσια, συγκινητικά ή σουρεαλιστικά αστεία αφηγηματικά νήματα που κεντάει ο ΜακΝτόνα. Υπάρχει, ας πούμε, εκείνος ο υπέροχος ρόλος του μπάτσου Ντίξον, ενός τσιτωμένου, ρατσιστή, κάπως αργόστροφου, μάτσο και παρορμητικού μαμάκια που υποδύεται μο-να-δι-κά ένας καλύτερος από ποτέ Ρόκγουελ. Η πορεία που διανύει ο Ντίξον μέσα στα 115 λεπτά της ταινίας είναι μεγαλειώδης και χαμερπής ταυτόχρονα, συμπυκνώνοντας όλο το ζουμί-δίδαγμά της: κανείς δεν είναι μόνο εγωκεντρικός κάφροςˑ κάποια στιγμή, για όλους έρχεται η συνειδητοποίηση. Ακόμη καλύτερα, όταν έρχεται αγκαζέ με το φινάλε. Αφού, βέβαια, έχουμε γελάσει, ξαφνιαστεί ή συγκινηθεί με όσα κοσμογονικά ασήμαντα συμβαίνουν στο Έμπινγκ του Μιζούρι. Δείτε το. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες