ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Maria by Callas: Η Μαρία Κάλλας εξομολογείται , 2017 (Maria by Callas: In Her Own Words)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τομ Βολφ
Σενάριο
Τομ Βολφ
Πρωταγωνιστούν
Διάρκεια
113
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Βιογραφικό ντοκιμαντέρ
Πρεμιέρα
18 Ιανουαρίου 2018

Η απλή γυναίκα πίσω από τον μύθο της όπερας και του τζετ σετ, η Κάλλας και η Μαρία, μέσα από πλούσιο ανέκδοτο υλικό και την φωνή της ίδιας της ντίβας.

Μπορεί να πέθανε πριν από 40 χρόνια, αλλά η Μαρία Κάλλας παραμένει μια εμβληματική διασημότητα του 20ού αιώνα, η οποία έλαμψε πολύ ευρύτερα από τα πλαίσια του λυρικού μελοδράματος που την ανέδειξε. Μολαταύτα, ο 32χρονος Γάλλος σκηνοθέτης πρωτογνώρισε, ομολογεί, την divina της όπερας (και των πολυφωτογραφημένων κοσμικοτήτων) πριν από τέσσερα-πέντε χρόνια σερφάροντας, λέει, στο ιντερνέτι. Έκτοτε, έχει γίνει φαν της μυθικής σοπράνο, εξού και η πρώτη του ταινία είναι τούτο το πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ. Ατού-εύρημα του φιλμ είναι πως αντί να φιλοξενεί τις συνήθεις ομιλούσες κεφαλές –ζώντες ή μακαρίτες φίλοι/ συγγενείς/ συνεργάτες/ ειδήμονες να μιλάνε για την Κάλλας–, δίνει τον λόγο στην ίδια την Μαρίαˑ η οποία, όπως δηλώνει ο πρωτότυπος τίτλος, μιλάει για την… Κάλλας. Ήγουν, άνθρωπος και μύθος, 2 σε 1.

Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει αποσπάσματα από ξακουστές παραστάσεις της, ανέκδοτες φωτογραφίες από τα παιδικά της χρόνια ή απ’ το ντεμπούτο της στην Αθήνα, ακριβοθώρητα φιλμάκια από εν πλω διακοπές στην «Χριστίνα» του Ωνάση, κι άλλα τέτοια. Η ραχοκοκαλιά, ωστόσο, της ταινίας είναι οι τηλεοπτικές συνεντεύξεις της, στις οποίες η Κάλλας μιλάει για τον εαυτό της και τη ζωή της –οπερατική και μη. Και… νωτιαίος μυελός αυτής της ραχοκοκαλιάς είναι η συνέντευξη που παραχώρησε, τον Δεκέμβρη του 1970, στον (επίσης θρυλικό) Εγγλέζο δημοσιογράφο, Ντέιβιντ Φροστ, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά, αφού το μοναδικό, λέει, αντίγραφο φυλασσόταν ωσάν κόρη οφθαλμού από τον Φερούτσιο Μετσάντρι, τον επί 22 χρόνια έμπιστο μπάτλερ της Κάλλας. Στην κουβέντα με τον Φροστ, μας αποκαλύπτεται μια Κάλλας ανθρώπινη, εξομολογητική (στα όρια της… ψυχανάλυσης), συχνά αστεία, πνευματώδης, αφοπλιστική. Υπάρχουν, όμως, στην ταινία και ανέκδοτες επιστολές της ντίβας –προς τον μεγάλο της έρωτα, Αριστοτέλη Ωνάση, ή προς την πρώτη της δασκάλα τραγουδιού και ισόβια confidante, Ελβίρα ντε Ιντάλγκο, ας πούμε– τις οποίες ο Βολφ ζωντανεύει (πετυχημένα) μέσα από την off φωνή της Φανί Αρντάν (η οποία είχε ενσαρκώσει την Κάλλας στο «Callas Forever» του 2002). Συμπερασματικά, αποκαλυπτικό και καλοδομημένο ντοκιμαντέρ, με ωραίο μοντάζ (Τζάνις Τζόουνς) και πολύ καλό ήχο, που αγιογραφεί μεν, αλλά δε λαϊκίζει. 

Φωτογραφίες