ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Ληστεία του Αιώνα , 2018 (Den of Thieves)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κρίστιαν Γκούντεκαστ
Σενάριο
Κρίστιαν Γκούντεκαστ
Πρωταγωνιστούν
Τζέραλντ Μπάτλερ, Πάμπλο Σράιμπερ, Ο’Σι Τζάκσον Τζούνιορ, Μορίς Κομπτ, Ίβαν Τζόουνς, 50 Cent, Κούπερ Άντριους, Ντον Ολιβιέρι
Διάρκεια
160
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Αστυνομική περιπέτεια
Πρεμιέρα
18 Ιανουαρίου 2018

Περιώνυμη συμμορία ληστών αποτολμά ανήκουστο «χτύπημα» τράπεζας έχοντας στο κατόπι της έναν αλήτικο σερίφη και την δική του «συμμορία», σ’ αυτή την σπιντάτη και χορταστική πρώτη ταινία του σκηνοθέτη.

Ο Μέριμεν (Σράιμπερ, καλός), διαβόητος ληστής τραπεζών, αποφυλακίζεταιˑ και λίαν συντόμως, προτείνει σε τρεις-τέσσερις δικούς του (Τζόουνς, 50 Cent, Κομπτ, Άντριους) το ανήκουστο: ντου στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων του Λος Άντζελες, όπου καθημερινώς φθαρμένα χαρτονομίσματα, αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, αποσύρονται από την κυκλοφορία (και από το σύστημα ανίχνευσης των σειριακών αριθμών τους) και πάνε για πολτοποίηση. Οι ληστές δεν έχουν παρά να τα βάλουν στο χέρι πριν γίνουν χυλός… Στο κόλπο, και ο νεαρός «μαθητευόμενος» Ντόνι (Τζάκσον), για του οποίου το ρόλο δε θα αποκαλύψω περισσότερα. Στα δε ίχνη του Μέριμεν και της συμμορίας του είναι παλαιόθεν ο αψίκορος τοπικός σερίφης, Νικ Φλάναγκαν (Μπάτλερ), και η επίλεκτη ομάδα του, που ομολογουμένως θυμίζει αρκετά, εμμμ, συμμορία. Άσε, δηλαδή, που οι παράνομοι μάλλον έχουν πιο στρωτές οικογενειακές ζωές από τον μέθυσο, γαμίκο και καυγατζή Φλάναγκαν, εξού και μπονόρα-μπονόρα τον παρατάει η σύζυγος (Ολιβιέρι) με τα δυο παιδιά… Τελικώς, οι ληστές εισβάλουν σε άλλη, μικρή τράπεζα, ο Φλάναγκαν, που έχει εσωτερική πληροφόρηση για τις κινήσεις τους, απορεί, το ίδιο και εμείς, μέχρι που, εκεί γύρω στο δίωρο, αποκαλύπτεται το πραγματικό σχέδιο της συμμορίας. Το σασπένς κορυφώνεται, πέφτει κι ένα μακροσκελές πιστολίδι μεταξύ μπάτσων και κακοποιών καταμεσίς κλασικού λοσαντζελιώτικου μποτιλιαρίσματος (κάπως σαν την εναρκτήρια σεκάνς του «La La Land» στο πιο αιματηρό, ένα πράμα). Στο δε φινάλε, σκάει και η οριστική ανατροπή –και κάποιος γελάει καλύτερα, γιατί γελάει τελευταίος…

Καίτοι δεν πρόκειται για κάτι πρωτόφαντο ή εξαιρετικό (σε κάποιους θύμισε την «Ένταση» του Μάικλ Μαν –εμένα όχι), τούτη η πρώτη ταινία του (μέχρι τούδε σεναριογράφου) Γκούντεκαστ έχει ρυθμό, σασπένς, αδρεναλινικές σκηνές δράσης (όπως ένα τεστ-ντράιβ για γερά στομάχια), ικανοποιητικούς χαρακτήρες και θαυμάσιο μοντάζ (Τζόελ Κοξ). Έχει, βέβαια, και κάτι λεπτομέρειες που δύσκολα γίνονται πιστευτές, αλλά αυτό είναι χούι πολλών ταινιών ληστείας. Την παρακολούθησα μονορούφι –και ούτε που κατάλαβα πώς πέρασαν δυόμισι ώρες. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες