Κινηματογράφος | Ταινίες

Εγώ, Η Τόνια , 2017 (I, Tonya)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κρεγκ Γκιλέσπι
Σενάριο
Στίβεν Ρότζερς
Πρωταγωνιστούν
Μάργκο Ρόμπι, Σεμπάστιαν Σταν, Άλισον Τζάνεϊ, Τζουλάν Νίκολσον, Πολ Ουόλτερ Χάουζερ, Μπόμπι Καναβάλε, Μπογιάνα Νοβάκοβιτς, Κέιτλιν Κάρβερ
Διάρκεια
121
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Βιογραφική δραμεντί
Πρεμιέρα
25 Ιανουαρίου 2018

Ταινία ερμηνειών, αλλά και ευφάνταστης δομής και τονικότητας, που πραγματεύεται τη ζωή της αμερικανίδας αθλήτριας του καλλιτεχνικού πατινάζ, Τόνια Χάρντινγκ, με αφορμή την τραμπούκικη επίθεση κατά της βασικής αντιπάλου της.

Α, πολύ την χάρηκα αυτήν την «μικρή» παράδοξη βιογραφία που υπογράφει ο Αυστραλός Γκιλέσπι και έχει ήδη αποσπάσει τρεις οσκαρικές υποψηφιότητες: Ρόμπι και Τζάνεϊ για α’ και β΄ γυναικείο ρόλο αντίστοιχα, και Τατιάνα Ες Ρίγκελ για το όντως φοβερό μοντάζ (το πώς καταφέρνει να «δέσει», σε άρραφη εικόνα μία, την έμπειρη πατινέζ που ντουμπλάρει την Ρόμπι με την ίδια την αυστραλέζα ηθοποιό στη διάρκεια, ας πούμε, ενός τριπλού άξελ πάνω στον πάγο, αγγίζει τα όρια της οφθαλμαπάτης). Το έξυπνο, αναρχικά δομημένο σενάριο παίρνει ως δεδομένο ότι ο θεατής θυμάται το διαβόητο «Περιστατικό» του Ιανουαρίου του 1994ˑ όταν, ένα μήνα πριν την Χειμερινή Ολυμπιάδα του Λιλεχάμερ, ο Σον Έκαρτ (Χάουζερ), ο και-καλά σωματοφύλακας της αμερικανίδας πρωταθλήτριας του καλλιτεχνικού πατινάζ, Τόνια Χάρντινγκ (Ρόμπι, θαυμάσια), πλήρωσε έναν ρεμπεσκέ να πάει να σακατέψει το γόνατο της Νάνσι Κέριγκαν (Κάρβερ), της μεγάλης αντιπάλου της Χάρντινγκ. Αλλά η ταινία δεν εστιάζει στην ανήκουστη πληρωμένη επίθεση. Βασιζόμενη σε συνεντεύξεις που πήρε ο ίδιος ο σκηνοθέτης από την Χάρντινγκ και τον τότε σύζυγό της, Τζεφ Γκιλούλι (Σταν), αλλά και σε άλλες παλιότερες με τον ευτραφή, φαντασιόπληκτο Έκαρτ, και την μυθιστορηματικά άκαρδη μάνα της Τόνια, την Λαβόνα Χάρντινγκ (καταπληκτική η Τζάνεϊ), η ταινία βάζει τα πρόσωπα αυτού του κωμικοτραγικού δράματος να αφηγηθούν οι ίδιοι on camera την ιστορία τους. Και ειδικά για την Τόνια, το νήμα της ιστορίας ξεκινάει από τα παιδικά χρόνια. Τότε που η αεικαπνίζουσα Λαβόνα σκαρφίστηκε πως η αγάπη της μικρής για το πατινάζ μπορεί να γίνει αντίδοτο στην φτώχεια και τη μιζέρια της ζωής τους στο Πόρτλαντ του Όρεγκον…   
Τεχνικά άψογη (τα’ παμε ήδη για το μοντάζ), με υπέροχη μουσική επένδυση (δείτε, ας πούμε, το θεϊκό «The Chain» των Fleetwood Mac να συμπρωταγωνιστεί σε μια καίρια σκηνή) και συνολικά λαμπρό καστ, η ταινία του Γκιλέσπι είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ανήκουστη ιστορία βγαλμένη από το αθλητικό ρεπορτάζ. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα ενδιαφέρον πορτρέτο μιας παρακατιανής (και λίγο άγαρμπης) επαρχιώτισσας που έγινε μεγάλη πατινέζ χάρη στο πείσμα της. Αυτό που κυρίως καταθέτει η ταινία, ακριβώς όπως το θαυμάσιο «Foxcatcher» του Μίλερ, είναι ένα ζοφερό πορτρέτο της βαθιάς Αμερικής. Και το κάνει, έχοντας το μαύρο χιούμορ παραμάσχαλα. Δείτε την.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες