ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Λαβύρινθος: Η Τελική Δοκιμασία , 2018 (Maze Runner: The Death Cure)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ουές Μπολ
Σενάριο
Τι Ες Νόουλιν
Πρωταγωνιστούν
Ντίλαν Ο’Μπράιαν, Τόμας Μπόουντι-Σάνγκστερ, Κάγια Σκοντελάριο, Πατρίσα Κλάρκσον, Κι Χονγκ Λι, Άινταν Γκίλεν, Ρόζα Σαλαζάρ, Τζέικομπ Λόφλαντ
Διάρκεια
142
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας
Πρεμιέρα
25 Ιανουαρίου 2018

Οι νεαροί άνοσοι δραπέτες των δυο προηγούμενων ταινιών συνασπίζονται, η κωλοεταιρεία που ψάχνει το αντίδοτο στον ζομποϊό αντεπιτίθεται, η δράση κυριαρχεί, αλλά το όποιο ενδιαφέρον έχει προ πολλού εκπνεύσει…

Με χαρακτηριστικά φθίνουσα ποιότητα κλείνει η τριλογία που βασίζεται στην ευπώλητη σειρά νεανικών μυθιστορημάτων του Τζέιμς Ντάσνερ. Ουφ, πάει κι αυτό! Πολύ μακριά από την δυστοπική/ ψυχολογική/ κλειστοφοβική διάσταση της πρώτης ταινίας, τούτη η καταληκτική ξεκινάει με εφετζίδικη σκηνή πειρατείας σε τρένο, όταν ο Τόμας (Ο’ Μπράιαν) και άλλοι έφηβοι-δραπέτες του αρχικού Λαβυρίνθου πάνε να ελευθερώσουν συνομήλικους-φυλακισμένους από την κακιά εταιρεία WCKD, η οποία ψάχνει με αμφιλεγόμενες μεθόδους το αντίδοτο στον ζομποϊό που έχει ξεκληρίσει τον πλανήτη. Α, για τους επιλήσμονες/ αδαείς: ο Τόμας και τα άλλα τα παιδιά παρουσιάζουν ανοσία στον εν λόγω ιό, εξού και έχουν μπει κάτω από το μικροσκόπιο της WCKD. Η εναρκτήρια σεκάνς –που εκτός από τρένο περιλαμβάνει και φουτουριστικό αεροπλάνο, το οποίο… απαλλοτριώνουν οι νεαροί πρωταγωνιστές– δίνει τον τόνο όλης της (πολύ μακριάς) ταινίας. Κοντολογίς, φαντεζί εκρήξεις, μάχες σώμα με σώμα, πιστολίδια, έφοδοι, κυνηγητά –παίζει και λεωφορείο γεμάτο με άνοσα παιδιά και οδηγό την Σαλαζάρ, που ανυψώνεται pericolosamente και κάθετα από γερανό…

Δράση κι άγιος ο Θεός είναι, λοιπόν, το παρασύνθημα της ταινίας. Ασθμαίνοντας στο βάθος, φυτοζωούν οι υπόλοιπες πτυχές του φτωχού σεναρίου: η σχέση του Τόμας με την Τερίσα (Σκοντελάριο), η οποία πλέον δουλεύει ως τοπ επιστημόνισσα στα εργαστήρια της WCKD, η επανεμφάνιση ενός χαρακτήρα που είχε αποδημήσει εις Κύριον (ή έτσι νομίζαμε), ο ρόλος της διευθύντριας (Κλάρκσον) της WCKD, η επανασύνδεση του Τόμας με τον σύντροφο Μίνο (Λι), ή η αλήθεια για την κατάσταση του συντρόφου Νιούτ (Μπόουντι-Σάνγκστερ). Όλη αυτή η έμφαση στη δράση υποστηρίζεται αποτελεσματικά από το μοντάζ (Πολ Χαρμπ, Νταν Ζίμερμαν) και τα εφέ, ενώ η μουσική του Τζον Παϊζάνο επιστρατεύει κάθε κλισέ για να χειραγωγήσει το συναίσθημα του θεατή. Όμως, η δράση, από μόνη της, λίγα συναισθήματα ξυπνά στον έρμο τον θεατή… Οι δε εξηγήσεις για το οικολογικο-επιστημονικο-υπαρξιακό ζήτημα περί τον ιό και την ποθητή μακροημέρευση όσων επέζησαν, δίνονται συνοπτικά μεταξύ δυο (ακόμη) σκηνών δράσης.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες