Κινηματογράφος | Ταινίες

Αόρατη Κλώστη , 2017 (Phantom Thread)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πολ Τόμας Άντερσον
Σενάριο
Πολ Τόμας Άντερσον
Πρωταγωνιστούν
Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, Βίκι Κριπς, Λέσλι Μάνβιλ, Σου Κλαρκ, Τζόαν Μπράουν, Καμίλα Ράδερφορντ
Διάρκεια
130
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Βιογραφικό δράμα
Πρεμιέρα
01 Φεβρουαρίου 2018

Αριστοκρατικός μα ανυπόφορος μόδιστρος της υψηλής κοινωνίας του 1950 βρίσκει τον δάσκαλό του σε μια Γερμανίδα σερβιτόρα που χρίζεται μούσα του, σε αυτή την υπέρκομψη, συμπαγή, αλλά όχι σπουδαία ταινία.

Στο Λονδίνο της δεκαετίας του 1950, ο δανδής Ρέινολντς Τζερεμάια Γούντκοκ (Ντέι-Λιούις) είναι ο αγαπημένος μόδιστρος υψηλής ραπτικής των εστεμμένων, κοσμικών και πλουσίων κυριών της εποχής. Μαζί με την επίσης ανύπαντρη αδελφή του, Σίριλ (Μάνβιλ), διοικούν με αριστοκρατική πυγμή τον οίκο Woodcock, και μοιράζονται, στο ίδιο ευρύχωρο, λεπταίσθητο οίκημα, μια αυστηρά τυπολατρική καθημερινότητα γεμάτη γαστριμαργικά σουσούμια, ενδυματολογικές ντιρεκτίβες, και άγραφους κώδικες επιθυμητής συμπεριφοράς. Από τα συμφραζόμενα συνάγουμε ότι κάθε τόσο μια (ωραία) γυναίκα, από τις τόσες που μπαινοβγαίνουν στο ατελιέ του Ρέινολντς, χρίζεται ερωμένη του. Και μετά, μόλις ο γοητευτικός, πλην ανυπόφορος, μετρ την βαρεθεί, εκπαραθυρώνεται, όπως οι προγενέστερες. Μέχρι που, σε ένα διήμερο ανάπαυλας σε παραλιακό πανδοχείο, ο Ρέινολντς γνωρίζει την Άλμα (Κριπς)ˑ μια νεαρή, ψιλόλιγνη, αλλά άβγαλτη γερμανίδα σερβιτόρα. Την φλερτάρει αμέσως. Και οσονούπω η Άλμα γίνεται η νέα μούσα-ερωμένη-συγκάτοικος του Γούντκοκ. Δεν πρόκειται για καμιά απαστράπτουσα καλλονή των σαλονιών, αλλά η Άλμα έχει σίγουρα… κάτι. Κάτι, που συνοψίζεται εν τέλει στη δύναμη της προσωπικότητάς της, η οποία και θα την ωθήσει να διεκδικήσει μια πιο ισότιμη σχέση με τον εραστή της. Πράγμα ανήκουστο για το δίδυμο Ρέινολντς-Σίριλ… Εξού και θα προκύψουν συνέπειες και παρατράγουδα…

Τον Άντερσον, λοιπόν, (με τον οποίον ο Βρετανός ηθοποιός είχε συνεργαστεί στο «Θα χυθεί αίμα» κερδίζοντας το δεύτερο από τα τρία Όσκαρ του) επέλεξε ο Ντέι-Λιούις για το θρυλούμενο κύκνειο άσμα του στο σινεμά. Και είναι αυτονόητα εξαιρετικός στο ρόλο του επινοημένου μόδιστρου, που δανείζεται/ εμπνέεται από τις ζωές ονομαστών Άγγλων σχεδιαστών μόδας του ’50, όπως ο σερ Νόρμαν Χάρτνελ, ή ο Τσαρλς Τζέιμς. Πολύ καλά στέκεται στο πλευρό του η Κριπς, αντιτείνοντας μια γήινη φυσικότητα και μια καθόλου εγγλέζικη αμεσότητα στην εξοργιστική επιτήδευση του εραστή-μέντορά της. Φοβερή –και δικαιότατα υποψήφια για Όσκαρ β’ ρόλου– η Μάνβιλ στο ρόλο της απερίγραπτα συγκρατημένης αδελφής. Επίσης θαυμάσια, η ανασύσταση εποχής (σχ. παραγωγής, Μαρκ Τίλντεσλι), τα κοστούμια (Μαρκ Μπρίτζες) και η κλασικίζουσα μουσική του Τζόνι Γκρίνουντ (οι δυο τελευταίοι επίσης διεκδικούν Όσκαρ). Η δε σκηνοθεσία του Άντερσον (που εδώ επωμίζεται και την διεύθυνση φωτογραφίας, με κάτι υπέροχα γκροπλάν σε πρόσωπα, υφάσματα και υλικά μοδιστρικής), αν και λιγότερο φαντεζί σε σχέση με προηγούμενες δουλειές του, είναι δεξιοτεχνική, καταφέρνοντας να δημιουργήσει μια αίσθηση αγωνίας για το τι πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια με την απρόβλεπτη Άλμα –που εξακολουθεί, ας πούμε, να θορυβεί ανεπίτρεπτα όταν αλείφει βούτυρο στο τοστ της, God fobid! Έχει, λοιπόν, ατμόσφαιρα, ωραίους χαρακτήρες, κι ένα υφέρπον σχόλιο για το σχετίζεσθαι η «Αόρατη κλωστή» του Άντερσον. Αλλά αυτό που λέει, εκτός του ότι δεν μου φάνηκε τίποτα σημαντικό, θα μπορούσε να το πει, ξερωγώ, και σε 100 λεπτά. Προσωπικά, δεν την θεωρώ μια αλησμόνητη ταινία που δικαίως διαγωνίζεται για το Όσκαρ καλύτερου φιλμ φέτος. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες