Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Άντρας που Έριξε τον Λευκό Οίκο , 2017 (Mark Felt: The Man Who Brought Down the White House)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πίτερ Λάντσμαν
Σενάριο
Πίτερ Λάντσμαν
Πρωταγωνιστούν
Λίαμ Νίσον, Νταϊάν Λέιν, Μάρτον Τσόκας, Τόνι Γκόλντγουιν, Τζος Λούκας, Μπράιαν ντ’ Άρσι Τζέιμς, Μάικα Μονρό, Μάικλ Σι Χολ, Τομ Σάιζμορ
Διάρκεια
120
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Βιογραφικό πολιτικό θρίλερ
Πρεμιέρα
01 Φεβρουαρίου 2018

Η αληθινή ιστορία του αξιωματούχου του FBI, Μαρκ Φελτ, ο οποίος αποκάλυψε στην Washington Post την προεδρική ανάμιξη στο διαβόητο σκάνδαλο Ουότεργκεϊτ σε μια καλοφτιαγμένη, αλλά συμβατική αφήγηση.

Το πολιτικό σκάνδαλο Ουότεργκεϊτ, που τον Αύγουστο του 1974 εξανάγκασε σε παραίτηση τον Αμερικανό προέδρο, Ρίτσαρντ Νίξον, είχε την τύχη να περάσει στην ιστορία της έβδομης τέχνης μέσα από ένα απ’ τα καλύτερα πολιτικά θρίλερ που γυρίστηκαν ποτέ –το «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου» του Πάκουλα. Στην ταινία, αλλά και στην ειδησεογραφία της εποχής (και πολλών… επόμενων εποχών), ο μυστηριώδης πληροφοριοδότης που τροφοδοτούσε με «προεδρικά» ντεσού τον ρεπόρτερ της Washington Post, Μπομπ Γούντγορντ, αναφερόταν συνθηματικά ως «Βαθύ Λαρύγγι». Και η ταυτότητά του αγνοούνταν. Τελικώς, το 2005, μετά από δεκαετίες σπέκουλου, ο Μαρκ Φελτ, ο επί χρόνια δεύτερος τη τάξει στο FBI, παραδέχτηκε μιλώντας στο Vanity Fair, ότι ναι, εκείνος ήταν το Βαθύ Λαρύγγι… Τι κρίμα, ρε γαμώτο, που η πρώτη μυθοπλαστική ταινία με θέμα αυτόν ακριβώς τον τύπο είναι τόσο άχρωμη, συμβατικά σκηνοθετημένη και αξιολησμόνητη… Κι αυτό, παρά το όνομα του Ρίντλεϊ Σκοτ στην παραγωγή, την αξιοπρεπή ερμηνεία του Νίσον (στο ρόλο ενός αληθινού πράκτορα αυτή τη φορά), ή το γεγονός ότι το σενάριο δεν μακιγιάρει τα αληθινά κίνητρα του Φελτ.

Διότι η αποκάλυψη της προεδρικής ανάμιξης στο σκάνδαλο Ουότεργκεϊτ δεν έγινε λόγω υψηλών πατριωτικών φρονημάτων, επαγγελματικής ευσυνειδησίας, ή πίστης στο αμερικανικό σύνταγμα, αλλά επειδή ο Φελτ, όπως βλέπουμε και στην αρχή της ταινίας, είχε παραγκωνιστεί από τον Νίξον στη διαδοχή για την ηγεσία του FBI μετά τον θάνατο του Χούβερ (προς όφελος του Πάτρικ Γκρέι, που υποδύεται ο Τσόκας). Δυστυχώς, το σενάριο (με τους συχνά διδακτικούς διαλόγους) ξεπετάει αυτήν την δραματουργικά ενδιαφέρουσα παράμετρο –αλλά και την υποπλοκή με την κόρη (Μονρό) του Φελτ, που είχε ενταχθεί σε χίπικη ακροαριστερή οργάνωση– και μένει σε μια απλή παράθεση πάλαι ποτέ απόρρητων γεγονότων, με γραπτή υπενθύμιση στην οθόνη να «μετράει» πόσες μέρες απομένουν μέχρι τις προεδρικές εκλογές (στις οποίες, βέβαια, ο Νίξον δεν κατέβηκε ποτέ). Κι είναι κι εκείνη η επίμονη μουσική, που δεν παύει στιγμή…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες