Κινηματογράφος | Ταινίες

Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου , 2017 (Call me by your name)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Λούκα Γκουαντανγίνιο
Σενάριο
Τζέιμς Άιβορι, Ουόλτερ Φαζάνο, Λούκα Γκουαντανγίνιο
Πρωταγωνιστούν
Τιμοτέ Σαλαμέ, Άρμι Χάμερ, Μάικλ Στούλμπαργκ, Αμίρα Καζάρ, Εστέρ Γκαρέλ, Βικτουάρ Ντι Μπουά, Βάντα Καπριόλο, Αντόνιο Ριμόλντι
Διάρκεια
131
Χώρα
Ιταλία, Γαλλία, Βραζιλία, Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Ερωτικό δράμα
Πρεμιέρα
08 Φεβρουαρίου 2018

Σεξουαλική αφύπνιση, ομοφυλοφιλία, υψηλή τέχνη, και η τέχνη της ζωής σκιαγραφούνται με φόντο την ιταλική εξοχή του 1983, σε μια υπνωτιστικά όμορφη –αλλά και αποξενωτικά εκλεπτυσμένη– ταινία.

Με την χυμώδη, λεπτοδουλεμένη ιστορία σεξουαλικής αφύπνισης ενός 17άρη –και με έναν ακόμη ύμνο για τις χάρες του παραδοσιακού ιταλιάνικου βίου– ο Γκουαντανγίνιο κλείνει την τριλογία του περί επιθυμίας (προηγήθηκαν το «Είμαι ο έρωτας» και το «Κάτω από τον ήλιο»). Το ομότιτλο δαφνοστεφανωμένο μυθιστόρημα του Αντρέ Ασιμάν παρέχει το πλαίσιο, αν και ο Γκουανταγνίνιο μετέφερε τη δράση από την Λιγκούρια στην Κρέμα της Λομβαρδίας (όπου και ζει ο ίδιος), ενώ απάλειψε τον αναμνησιακό χαρακτήρα του βιβλίουˑ όλα συμβαίνουν εδώ και τώρα. Είναι καλοκαίρι του 1983 –και η ανασύσταση εποχής (ντυσίματα, χορός στη ντίσκο, χιτ της εποχής), είναι απλά τέλεια. Ο 17χρονος Ιταλοαμερικάνος, Έλιο Πέρλμαν (Σαλαμέ, πολύ καλός και υποψήφιος για Όσκαρ α’ ρόλου), κάνει διακοπές με τον ακαδημαϊκό πατέρα του (Στούλμπαργκ, θαυμάσιος) και την μεταφράστρια μαμά Ανέλα (Καζάρ) στη διατηρητέα βίλα τους στην Κρέμα. Πρόκειται για μια πολύγλωσση, ευρυμαθή και αγαπησιάρικη οικογένεια Εβραίων, μες στην υψηλή κουλτούρα, την τρυφερότητα, και τις εκλεπτυσμένες διανοητικές αναζητήσεις.

Ο Έλιο μελετά κλασική μουσική (ο Σαλαμέ παίζει όντως και πιάνο και κιθάρα), φλερτάρει με την συνομήλικη Μάρτσια (Γκαρέλ), πάει ποδηλατάδες και κολύμπι –και ξαφνικά, ερωτεύεται συθέμελα. Αντικείμενο του συγκλονιστικά βιωμένου πόθου του, ο 24χρονος Αμερικανοεβραίος Όλιβερ (Χάμερ, καλός), ένας όμορφος διδακτορικός φοιτητής, που καταφθάνει για πρακτική στο πλευρό του κυρίου Πέρλμαν, συν τζάμπα διακοπές στην αγκαλιά της σαγηνευτικής ιταλικής εξοχής (και ραστώνης). Το αρχικά αδιόρατο φλερτ μεταξύ των δυο νέων, και η χαλαρή μα πάντα λεπταίσθητη καθημερινότητα στη βίλα (από την προετοιμασία των ολόφρεσκων, μεσογειακών γευμάτων, έως την σκέτη ηλιοθεραπεία -μετά- βιβλίου) κινηματογραφείται υποδειγματικά από τον σκηνοθέτη, με τη βοήθεια της ωραίας φωτογραφίας του Σαγιομπού Μουκντιπρόμ. Εκεί, όμως, όπου η ταινία μεγαλουργεί είναι στην (δύσκολη) απόδοση της εσωτερικής τρικυμίας του Έλιο για την έλξη που βιώνει –με αποκορύφωμα την περιβόητη σκηνή με το ώριμο ροδάκινο, το οποίο γίνεται σεξουαλικό «εξάρτημα» στα χέρια του ξαναμμένου έφηβου.

Η ιταλική κουλτούρα και τέχνη, οι λογοτεχνικές αναφορές, το μεσογειακό καλοκαίρι και ο ράθυμος τρόπος ζωής, μαζί με την σεξουαλική αφύπνιση του Έλιο υπνωτίζουν τον θεατή. Προσωπικά, ωστόσο, βρίσκω και πάλι τον Γκουανταγνίνιο υπερβολικά εστέτ. Τόσο πολύ, δηλαδή, ώστε να αισθάνομαι μονίμως μια θαυμαστική απόσταση από το δράμα των χαρακτήρων του. Μοναδική εξαίρεση, η υπέροχη σκηνή, όπου ο ανοιχτόμυαλος πατέρας Πέρλμαν, που έχει καταλάβει τι παίζει με τον γιό του, του εξηγεί τρυφερά και μοναδικά πως στη ζωή αξίζει να παίρνεις ρίσκα, ακόμη κι αν ξέρεις ότι θα πονέσεις…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες