Κινηματογράφος | Ταινίες

Ανθρώπινη Ροή , 2017 (Human Flow)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Άι Γουέιγουεϊ
Σενάριο
Τσιν-Τσιν Γιάπ, Τιμ Φιντς
Πρωταγωνιστούν
Διάρκεια
140
Χώρα
Κίνα, Ηνωμένες Πολιτείες, Γερμανία
Είδος
Κοινωνικό ντοκιμαντέρ
Πρεμιέρα
08 Φεβρουαρίου 2018

Ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική περιήγηση σε 23 χώρες του κόσμου όπου το μεταναστευτικό ζήτημα θεριεύει, που όμως δεν πολυπαίρνει θέση, ενώ αντίθετα προβάλλει δεόντως το «ταξίδι» του γνωστού εικαστικού-δημιουργού της.

Οι αριθμοί είναι εύγλωττοι: το 2016 –χρονιά όπου γυρίστηκε αυτό το ντοκιμαντέρ– 22 εκατομμύρια άνθρωποι καταγράφηκαν παγκοσμίως ως πρόσφυγες (300.000 εξ αυτών ήταν ασυνόδευτα παιδιά). Ενώ το 2015, όπως πολύ καλά θυμόμαστε, πάνω από ένα εκατομμύριο ξεσπιτωμένοι, ανέστιοι ή οικονομικοί μετανάστες διέσχισαν το Αιγαίο αναζητώντας, μέσα από αυταπόδεικτη επισφάλεια, διέξοδο προς την Ευρώπη. Συνεχίζοντας… αριθμητικά, το νέο ντοκιμαντέρ του γνωστού Κινέζου εικαστικού-ακτιβιστή, Άι Γουέιγουεϊ, επιστράτευσε 25 κινηματογραφικά συνεργεία και πάνω από 200 άτομα για να καταγράψει την χαίνουσα μεταναστευτική πληγή σε 23 χώρες της υφηλίου. Ενδεικτικά, το φιλμ μας μεταφέρει, λόγου χάρη, στα συρο-ιορδανικά σύνορα με τους 75.000 εγκλωβισμένους πρόσφυγες, ή στο χάος της Ειδομένης με τα κλειστά σύνορα (θυμάστε, αλήθεια;), μετά πετάγεται στη Λωρίδα της Γάζας με το μισό εκατομμύριο Παλαιστίνιους πρόσφυγες, φυσικά κάνει στάση στη Λέσβο που δέχεται το μεγαλύτερο μέρος των προσφυγικών ροών από την Τουρκία, πριν περάσει εν τάχει από το Αφγανιστάν (η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων μετά τη Συρία), το Μπανγκλαντές με τους υπό διωγμό Ροχίνγκια, από το χαοτικό Νταντάαμπ της Κένυας (τον μεγαλύτερο καταυλισμό προσφύγων του πλανήτη), ή το Μεξικό με τις αέναες απόπειρες εκατοντάδων χιλιάδων Λατινοαμερικάνων να περάσουν… το τείχος του Τραμπ. Δίπλα σε αυτές τις αποκαρδιωτικές, μα σχεδόν οικείες πια, εικόνες, το ντοκιμαντέρ παραθέτει απόψεις αναλυτών και εκπροσώπων ΜΚΟ (ανάμεσά τους, κι ένας από την οργάνωση Four Paws, που μιλάει για τα προβλήματα των ζώων στις εμπόλεμες ζώνες…), ή στοιχεία από άρθρα μεγάλων εφημερίδων, ενώ ρίχνει και μια ματιά σε πολιτικές υποδοχής προσφύγων σε χώρες σαν την Γερμανία ή τη Γαλλία.  

Δεν υπάρχει αμφιβολία, το μεταναστευτικό φαινόμενο καταγράφεται επαρκώς –κατά στιγμές, μάλιστα, μέσα από παραδόξως όμορφες εικόνες. Όμως, δίπλα στην απελπισμένη εξαθλίωση αυτών των ανθρώπων, το ντοκιμαντέρ κοτσάρει κάθε τόσο τον ίδιο τον σκηνοθέτη του –να παίζει με προσφυγόπουλα, να ψήνει φαΐ σε καταυλισμούς, να παρηγορεί κλαμένες γυναίκες– επιτείνοντας μια αίσθηση πρωτοκοσμικής επίδειξης ευσπλαχνίας ενός καραεπώνυμου χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Είναι, όπως εύστοχα έγραψε αμερικανός σινεκριτικός, σαν «πολιτικοποιημένο φυσιολατρικό ντοκιμαντέρ»… Οι αληθινοί άνθρωποι πίσω από την ταμπέλα του «πρόσφυγα» απουσιάζουν (ακόμη μια φορά) εξόφθαλμα. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες