ΤΡΙΤΗ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Οι Δικοί μου Άνθρωποι , 2017 (Tesnota)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Καντεμίρ Μπαλάγκοφ
Σενάριο
Καντεμίρ Μπαλάγκοφ, Αντόν Γιάρους
Πρωταγωνιστούν
Ντάριγια Ζόβναρ, Αρτιόμ Τσίπιν, Όλγκα Ντραγκούνοβα, Βενγιαμίν Κατζ, Ναζίρ Ζούκοφ
Διάρκεια
118
Χώρα
Ρωσία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
05 Απριλίου 2018

Τα δεσμευτικά παραδοσιακά ήθη των Εβραίων του Καυκάσου, μια απαγωγή, κι ένα ειδύλλιο τύπου Ρωμαίος-Ιουλιέτα παρουσιάζονται ωμά αλλά και ποιητικά στο ντεμπούτο του Μπαλάγκοφ με την εκπληκτική πρωταγωνίστρια.

Η βραβευμένη στις Κάννες ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Μπαλάγκοφ διαδραματίζεται το 1998 στο Ναλτσίκ, πρωτεύουσα της ομόσπονδης ρωσικής δημοκρατίας του Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια στον Βόρειο Καύκασο. Και εκτός του ότι βασίζεται σε αληθινό περιστατικό, έχει και πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, αφού ο σκηνοθέτης είναι από το Ναλτσίκ. Με εξαιρετικό οδηγό την φωτογραφία του Αρτιόμ Εμιλιάνοφ –εναλλάσσει δεξιοτεχνικά κάμερα στο χέρι, μεσαία, ήμερα πλάνα, και τρομερά κοντινά σε πρόσωπα– παρακολουθούμε το δράμα μιας εβραϊκής οικογένειας (στην περιοχή συνυπάρχουν αυτόχθονες Καυκάσιοι, Εβραίοι, και μουσουλμάνοι Μπαλκάριοι). Κυρίως, όμως, παρακολουθούμε την Ιλάνα, την 24χρονη κόρη της οικογένειας, την οποία υποδύεται σαρωτικά η καταπληκτική πρωτοεμφανιζόμενη Ζόβναρ (τι υπέροχο πρόσωπο!). Η Ιλάνα είναι ένα ατίθασο, ολόφωτο πλάσμα, που διαπρέπει δουλεύοντας στο συνεργείο του μπαμπά (Τσίπιν), που φοράει όλο παντελόνια, που καπνίζει, πίνει και ρουφάει μπονγκ, και ζει έναν τρελό έρωτα με τον τρυφερό γίγαντα Ζαλίμ (Ζούκοφ), που δεν είναι Εβραίος. Εκεί, λοιπόν, που η οικογένεια έχει χαρά, καθώς αρραβωνιάζει σε μια παραδοσιακή σπιτική τελετή τον μικρό γιό, Νταβίντ (Κατζ), με την καλή του, έρχεται η τραγωδία (που βασίζεται σε αληθινό περιστατικό): το αρραβωνιασμένο ζευγάρι απάγεται από συμμορία με στόχο τα παχυλά λύτρα. Η εβραϊκή κοινότητα συνασπίζεται, όλοι κάτι τσοντάρουν, αλλά τα λεφτά δεν φτάνουν. Και τότε, καλείται η Ιλάνα να συναινέσει στον πλούσιο εβραίο γαμπρό που της πασάρουν (κι εκείνη αποφεύγει) εδώ και καιρό…

Αν και φαινομενικά παρακολουθούμε τα περί απαγωγής, και τον έρωτα Ιλάνα-Ζαλίμ, στην πραγματικότητα ο Μπαλάγκοφ μάς «ξεναγεί» στα ήθη της γενέτειράς του δέκα χρόνια μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Θρησκευτικές προκαταλήψεις, εθνοτικές διαφορές και συνύπαρξη, μοντερνιά και αναχρονισμός, μαζί με απερίγραπτη φτώχεια, και ο Β’ Τσετσενικός πόλεμος να μαίνεται στο βάθος… Α, παρεμπιπτόντως, υπάρχει μια σκηνή, όπου η Ιλάνα, ο Ζαλίμ, και οι λοιποί μαστουρωμένοι φίλοι του βάζουν να δουν ένα βίντεο με Τσετσένους που βασανίζουν φριχτά ρώσους στρατιώτες. Σύμφωνα με δήλωση του ίδιου του σκηνοθέτη πρόκειται για αληθινή λήψη από την σφαγή του Νταγκεστάν το 1999, «λεπτομέρεια» που επέσυρε μεγάλο ντόρο και κουρνιαχτό στις Κάννες. Προσωπικά, δεν με ενόχλησε. Εξάλλου, η ταινία διαφεντεύεται τόσο απόλυτα από την μαγνητική, θεοφύσικη ερμηνεία της Ζόβναρ, που όλα τα άλλα…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες