ΤΡΙΤΗ 19 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Μορφή του Νερού , 2017 (The Shape of Water)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γκιγιέρμο ντελ Τόρο
Σενάριο
Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, Βανέσα Τέιλορ
Πρωταγωνιστούν
Σάλι Χόκινς, Νταγκ Τζόουνς, Μάικλ Σάνον, Οκτάβια Σπένσερ, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Μάικλ Στούλμπαργκ
Διάρκεια
124
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα φαντασίας
Πρεμιέρα
15 Φεβρουαρίου 2018

Μια μουγκή καθαρίστρια και ένα «απόρρητο» αμφίβιο πλάσμα, εύρημα της ψυχροπολεμικής αμερικανικής κυβέρνησης του 1960, ερωτεύονται τελεσίδικα σ’ αυτή την γλυκόπικρη, πανέμορφη, αλλά όχι ιδιαίτερα βαθιά ταινία.

Στην ψυχροπολεμική δεκαετία του 1960, μ’ έναν άχρονο, ρετρό διάκοσμο και μουντά, «υγρά» χρώματα που παντρεύουν, θαρρείς, το «Μπραζίλ» με το «Dick Tracy», διαδραματίζεται η «πολυτραγουδισμένη» ταινία του ντελ Τόρο με τις 13 οσκαρικές υποψηφιότητες. Η μουγκή Ελάιζα (Χόκινς) είναι νυχτερινή καθαρίστρια σε «μυστικό» κυβερνητικό εργαστήριο της Βαλτιμόρης. Η μονότονη ζωή της –ύπνος το πρωί, εγερτήριο, αυνανισμός στην γεμάτη μπανιέρα, βράσιμο αυγών για κολατσιό, δουλειά– θα επαναπροσδιοριστεί συθέμελα, όταν στο εργαστήριο θα καταφθάσει με πάσα μυστικότητα ένα «απόρρητο» αμφίβιο πλάσμα (Τζόουνς) που βρέθηκε, λέει, σε νοτιοαμερικανικό ποτάμι. Κι ενώ ο αψηλός, ευρύστερνος άλιεν, με τα λέπια, τα βράγχια και την πρόδηλη νοημοσύνη, προορίζεται για πειράματα, η Ελάιζα θα τον ερωτευτεί. Κι εκείνος θα ανταποκριθεί –τρώγοντας τα βραστά αυγά που του προσφέρει, κάνοντάς της μουγκή παρέα, φλερτάροντας με έναν τρόπο προφανώς έξω από τα ειωθότα. Τελικώς, σε πείσμα του σκληρού κυβερνητικού πράκτορα Ρίτσαρντ Στρίκλαντ (Σάνον), που προΐσταται της υπόθεσης, αλλά και των σοβιετικών κατασκόπων που θέλουν να κλέψουν το αμφίβιο πλάσμα, η Ελάιζα, με τη βοήθεια της συναδέλφου καθαρίστριας, Ζέλντα (Σπένσερ) και του γκέι φίλου και γείτονά της, Τζάιλς (Τζένκινς), θα ελευθερώσει το πλάσμα της. Και ο άκρως ρομαντικός επίλογος θα γραφτεί μες στην ατέλειωτη αγκαλιά του νερού…

Σε επίπεδο τεχνικής και αισθητικής η ταινία είναι όντως υπέροχη. Επίσης όμορφο είναι το υποδόριο σχόλιο για τρεις παρίες (μια μουγκή, μια μαύρη κι έναν ομοφυλόφιλο) που καταφέρνουν να ρουμπώσουν το σεμνότυφο, στενόμυαλο, κυνικό, και καχύποπτο σύστημα στο όνομα της μεγάλης ρομαντικής αγάπης. Δραματουργικά, βέβαια, η ταινία είναι ένα παραμύθιˑ και ο ντελ Τόρο δεν κάνει καμιά προσπάθεια να το γειώσει σε κάτι πιο διφορούμενο ή παραβολικό –με λαμπρή εξαίρεση την προσωπικότητα του πράκτορα Στρίκλαντ (πολύ καλός πάλι ο Σάνον), ενός στριφνά άκαμπτου άντρα που έχει καταπιεί αμάσητα τα κελεύσματα του αμερικανικού ονείρου (στόχοι-δουλειά-οικογένεια-λεφτά), ή της ψυχροπολεμικής υστερίας. Προσωπικά, πάντως, δεν ενθουσιάστηκα με το φιλμ όσο περίμενα… Είναι γλυκό, πολύ καλοφτιαγμένο και καλοπαιγμένο, αλλά το εν λόγω «Νερό» δεν βρήκα να έχει και πολύ βάθος. Α, κι είναι κι αυτό το χούι, που όλο και ενσκήπτει σε κάμποσες ταινίες, όπου η μουσική (εδώ, υπέροχη του Αλεξάντρ Ντεσπλά) ντύνει αδιακρίτως και διαρκώς σχεδόν κάθε σκηνή και κάθε στιγμή, λες και παρακολουθείς βιντεοκλίπ ένα πράμα…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες