Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Κόρη της Απρίλ , 2017 (Las hijas de Abril)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μισέλ Φράνκο
Σενάριο
Μισέλ Φράνκο
Πρωταγωνιστούν
Έμα Σουάρες, Άνα Βαλέρια Μπεσερίλ, Χοάνα Λαρεκί, Ενρίκε Αριζόν, Ερνάν Μεντόζα, Ιβάν Κορές, Μάριο Εσκαλάντε
Διάρκεια
103
Χώρα
Μεξικό
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
15 Φεβρουαρίου 2018

Η εγκυμοσύνη μιας 17χρονης στο σημερινό Μεξικό ξαναβάζει την κοτσονάτη μητέρα της στο πλάνο της ζωής της πυροδοτώντας τραγικές εξελίξεις, σε αυτή την κλινικά αποστασιοποιημένη, στιβαρή και άκοπα στενόχωρη ταινία.

Όπως και στο καθηλωτικό «Μετά τη Λουτσία» του 2015,  η νέα ταινία του Φράνκο χώνεται στα δυσλειτουργικά, στενόχωρα απόνερα της μεσοαστικής ζωής στο σημερινό Μεξικό. Μόνο που, δυστυχώς, δεν καταφέρνει να φτάσει στα συγκλονιστικά επίπεδα της προηγούμενης ταινίας: η χαρακτηριστική αποστασιοποιημένη, «χανεκική» ιδιόλεκτος του σκηνοθέτη εμφανίζεται εδώ λιγότερο συμπαγής (η κάμερα, ας πούμε, κινείται πού και πού), και γενικά έχεις μια αίσθηση ότι ο δημιουργός ενδιαφέρεται περισσότερο να σοκάρει, παρά να αφηγηθεί την ιστορία του. Μολαταύτα, υπάρχουν στιγμές που όντως μένεις ξερός από τις εξελίξεις –αίσθηση που επιτείνεται από το χούι του Φράνκο να παραθέτει/ καταγράφει απλώς, χωρίς στάλα σχολιασμού ή κριτικής για τις πράξεις των ηρώων του. Σε ένα (υπέροχο) παλιό σπίτι με κήπο, στο τουριστικότατο Πουέρτο Βαγιάρτα, ζουν οι ετεροθαλείς κόρες της Αμπρίλ (Σουάρες, πολύ καλή): η 17χρονη, λεπτοκαμωμένη και μακρυμαλλούσα Βαλέρια (Μπεσερίλ), και η μεγαλύτερη, παχύτερη, ασχημότερη και εσωστρεφής, Κλάρα (Λαρεκί). Η μητέρα τους, διαζευγμένη, δραστήρια, προφανώς ματσωμένη, και ακόμη γκόμενα ολκής, καταφθάνει αίφνης από το Μέξικο Σίτι όπου ζει. Αιτία, η προχωρημένη εγκυμοσύνη της μικρής Βαλέρια… Παρακολουθούμε –πάντα από «φρανκική» απόσταση– όσα μικρά, καθημερινά διαμείβονται μεταξύ των τριών γυναικών, μέχρι που η Βαλέρια γεννάει. Ένα κοριτσάκι, την Κάρεν. Η Βαλέρια, που είναι κι η ίδια παιδί ακόμη, δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει στις πιεστικές υποχρεώσεις της μητρότητας. Και ο Ματέο (Αριζόν), ο επίσης 17χρονος πατέρας του μωρού, αποδεικνύεται επίσης λίγος. Και αλαφροΐσκιωτος, και άβουλος…

Η Αμπρίλ θα αναλάβει δράση. Αλλά όχι αυτή που θα περίμενε κανείς. Εν πρώτοις, δίνει το μωρό για υιοθεσία σε ίδρυμα. Και ξαναφεύγει για την πρωτεύουσα. Και τότε αντιλαμβανόμαστε ότι ουσιαστικά έχει η ίδια υιοθετήσει το εγγόνι της… Αλλά, το τερματίζει εντελώς η ανυπόστατη αυτή μαμά, «κλέβοντας» από την μωρομάνα κόρη της κι ένα άλλο σημαντικό πρόσωπο της ζωής της. Και μετά, χωρίς καμιά προειδοποίηση, βάζει μπρος και την πώληση του σπιτιού στο Πουέρτο Βαγιάρτα… Κι ακόμη δεν έχει φτάσει στην κορύφωσή της η τραγωδία, που στα τελευταία 20 λεπτά σε παίρνει και σηκώνει κανονικά. Όσα συμβαίνουν στην οικογένεια της Αμπρίλ θα μπορούσαν κάλλιστα να φιγουράρουν σε κάποιο σκουπιδοριάλιτι της αμερικανικής (και όχι μόνο) τηλεόρασης. Μόνο που ο Φράνκο τα προσεγγίζει με μια κλινική σοβαρότητα, χωρίς ίχνος μελούρας, αποτροπιασμού ή μουσικής. Δυσλειτουργικότητα, αποξένωση και σοκαριστικές συμπεριφορές σε ελεύθερη πτώση… Πρόκειται σίγουρα για ενδιαφέρουσα, καλοφτιαγμένη ταινία, που σηκώνει συζήτηση, αλλά δεν εξελίσσει το έργο του σκηνοθέτη. 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες