Κινηματογράφος | Ταινίες

Μαζί ή Τίποτα , 2017 (Aus dem Nichts)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Φατίχ Ακίν
Σενάριο
Χαρκ Μπομ, Φατίχ Ακίν
Πρωταγωνιστούν
Ντιάν Κρούγκερ, Ντένις Μοσκίτο, Γιοχάνες Κρις, Σάμια Σανκρίν, Νούμαν Ακάρ, Ούλριχ Μπράντχοφ, Χάνα Χίλσντορφ, Γιάννης Οικονομίδης, Ράφαελ Σαντάνα, Κάριν Νόιχοϊζερ
Διάρκεια
105
Χώρα
Γαλλία, Γερμανία
Είδος
Κοινωνικό δράμα αγωνίας
Πρεμιέρα
22 Φεβρουαρίου 2018

Ωραία φωτογραφία, φλέγον θέμα και σαρωτική πρωταγωνίστρια, σ’ ένα μείγμα κοινωνικού ρεαλισμού, δικαστικού θρίλερ και ταινίας εκδίκησης, γύρω από νεοναζιστική βομβιστική ενέργεια που αφήνει μια Γερμανίδα χωρίς άντρα και παιδί.

Φορμαρισμένος ξανά και κοινωνικοπολιτικά καίριος επιστρέφει ο Τουρκογερμανός σκηνοθέτης, μετά την άστοχη «Μαχαιριά» και το αδιάφορα συμπαθές «Βερολίνο, αντίο». Μέσα από εύγλωττα ιδιωτικά βιντεάκια, γνωρίζουμε τσακ-μπαμ την Κάτγια (Κρούγκερ, πολύ καλή και βραβευμένη στις Κάννες), μια νεαρή Γερμανίδα με τατού, χάλια βαμμένο μαλλί και κάπως λαϊκό υπόβαθρο, και τον Νούρι (Ακάρ), τον Κούρδο έμπορο ναρκωτικών, που η ξανθογάλανη Άρια παντρεύεται ενόσω εκείνος κάνει φυλακή. Άλμα λίγα χρόνια αργότερα. Ο Νούρι έχει πια ανοίξει φοροτεχνικό-ταξιδιωτικό γραφείο στην τουρκική γειτονιά του Αμβούργου, η Κάτγια του κρατάει τα βιβλία, κι ο εξάχρονος γιός τους (Σαντάνα), μεγαλώνει αγαπησιάρικα. Μια ισχυρότατη βόμβα με καρφιά, που εκρήγνυται έξω από το γραφείο του Νούρι, αφήνει στον τόπο τον άντρα και το παιδί της Κάτγια. Παλεύοντας με την απερίγραπτη οδύνη της απώλειας, με τις προκαταλήψεις της αστυνομίας που αναζητά σύνδεση της έκρηξης με το παράνομο παρελθόν του Νούρι (ή μήπως ήταν ισλαμιστής;), αλλά και με την ετεροχρονισμένη απόρριψη της μάνας της (Νόιχοϊζερ), η αποσβολωμένη γυναίκα χάνει κάθε ελπίδα –όπως δείχνει ξεκάθαρα η πολύ δυνατή σκηνή στην μπανιέρα. Ξαφνικά, όμως, φως: ζευγάρι Γερμανών (Μπράντχοφ και Χίλσντορφ) με δεδηλωμένες ναζιστικές συμπάθειες (και επαφές με την ημέτερη Χρυσή Αυγή, ένα μέλος της οποίας υποδύεται ο Οικονομίδης) συλλαμβάνεται με την κατηγορία της τοποθέτησης της φονικής βόμβας. Κι όταν η δικαιοσύνη θα αποτύχει να αποδώσει αυτό που ευαγγελίζεται, η χαροκαμένη Κάτγια θα πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Ο αναπάντεχος, τραγικός επίλογος θα γραφτεί σε ελληνική παραλία (στον Σχινιά, νομίζω), όπου οι δυο αθωωμένοι Νεοναζί διακοπάρουν με το αυτοκινούμενό τους «και έξοδα του κράτους», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.

Το θέμα της ταινίας –νεοναζιστική τρομοκρατία + σπαρακτική αυτοδικία – είναι από μόνο του αβανταδόρικο. Στα συν, και η ατμοσφαιρική φωτογραφία του Ράινερ Κλάουσμαν (μόνιμου συνεργάτη του Ακίν), με τα βροχερά πλάνα του Αμβούργου, την εύρυθμη, ψυχρή καθαρότητα της δίκης, ή το ελληνικό φως, κάτω από το οποίο ευδοκιμούν πασιφανώς και τέρατα. Για να λέμε την πάσα αλήθεια, βέβαια, κάποιοι δεύτεροι χαρακτήρες, σαν τον… ναζιστικά αντιπαθή συνήγορο υπεράσπισης (Κρις, καλός), είναι μονόπαντοι και προσχηματικοί. Όμως δεν πολυπειράζει, αφού η ταινία είναι χτισμένη πάνω στον χαρακτήρα της Κάτγια. Και η καλλονή Κρούγκερ, παίζοντας πρώτη φορά στη μητρική της γλώσσα (!), είναι καθηλωτική, μεταφέροντας όλη την οδύνη, την οργή και τις αντιφάσεις αυτής της τραγικής γυναίκας. Και κάτι τελευταίο: τι άστοχες η αγγλική και ελληνική απόδοση του γερμανικού τίτλου! Ένα απλό «Στα καλά καθούμενα» θα ήταν πιο συνεπές…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες