Κινηματογράφος | Ταινίες

Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό μου , 2017 (Hostiles)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σκοτ Κούπερ
Σενάριο
Σκοτ Κούπερ
Πρωταγωνιστούν
Κρίστιαν Μπέιλι, Ρόζαμουντ Πάικ, Ουές Στάντι, Σκοτ Σέπερντ, Μπεν Φόστερ, Άνταμ Μπιτς, Τζέσι Πλέμονς, Ρόρι Κοκρέιν, Κοριάνκα Κίλτσερ
Διάρκεια
133
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραματικό γουέστερν
Πρεμιέρα
22 Φεβρουαρίου 2018

Ένας περίκλειστος λοχαγός, ένας αιχμάλωτος ινδιάνος αρχηγός, και μια χήρα ρίχνουν γέφυρες συμφιλίωσης και συνύπαρξης, σε αυτή την στοχαστική, ρεαλιστική, αρτιστίκ και κάπως κατηφή περιπέτεια στην Άγρια Δύση.

Αγέλαστη, ρεαλιστική, μελετημένη, και στοχαστικά αμφίσημη είναι και η νέα ταινία του Κούπερ, που προέρχεται από αναξιοποίητο χειρόγραφο του οσκαρούχου σεναριογράφου, Ντόναλντ Στούαρτ (1930-1999). Είναι 1892, και από την πρώτη σκηνή εγκαθιδρύεται ένα υποβλητικό μείγμα αφτιασίδωτης βίας, ωραίας μουσικής (Μαξ Ρίχτερ), και μαγευτικής, σινεμασκόπ φωτογραφίας (Μασανόμπου Τακαγιανάγκι): οι Απάτσι επιτίθενται σε αγροικία οικογένειας πιονιέρων σκοτώνοντας (με φριχτό τρόπο) τους πάντες συμπεριλαμβανομένου και ενός βρέφους… Η μόνη που γλιτώνει είναι η μάνα Ρόζαλι (Πάικ, καλή). Αυτήν τη χαροκαμένη και αυτοκτονικά ιδεασμένη γυναίκα θα περιμαζέψει ο λιγομίλητος και δυσανάγνωστος λοχαγός Τζόζεφ Μπλόκερ (Μπέιλ, άψογος σαν πάντα), εντάσσοντάς την στην αποστολή του που μεταφέρει τον αιχμάλωτο κι ετοιμοθάνατο αρχηγό των Ινδιάνων Τσεγιέν (Στάντι) από την Αριζόνα στην Μοντάνα (κοντά 2.500 χιλιόμετρα, έτσι;), για να ταφεί στα πατρογονικά του εδάφη. Σημειωτέον, πρόκειται για αποστολή την οποία ο Μπλόκερ –μια ζωή φονέας μισητών Ινδιάνων– ανέλαβε υπό την απειλή στρατοδικείου… Ολιγόλογος λοχαγός, διαταραγμένη χήρα, και ινδιάνος αρχηγός, μαζί με μέλη της οικογένειάς του και κάνα-δυο στρατιώτες (ανάμεσά τους, ο Σαλαμέ του «Να με φωνάζεις με το όνομά σου»), θα πάρουν τον μακρύ, επικίνδυνο δρόμο για Μοντάνα. Στην πορεία, μπρος στην απειλή των πολεμοχαρών Ινδιάνων Κομάντσι ή ενός κατάδικου (Φόστερ, καλός) που τους φορτώνουν για μεταγωγή, λευκοί και ερυθρόδερμοι θα μάθουν να συνυπάρχουν και, τελικά, να αλληλοϋποστηρίζονται με μια αλληλεγγύη ξένη προς την πατροπαράδοτη έχθρα τους…

Μετά τους τίτλους έναρξης, ένα ρητό του Άγγλου συγγραφέα Ντι Έιτς Λόρενς μάς προϊδεάζει για όσα έπονται: «Η πεμπτουσία της αμερικανικής ψυχής είναι σκληρή, απομονωμένη, στωική και φονική». Και ο ρόλος του Μπλόκερ –γραμμένος ειδικά για τον Μπέιλ– συμπυκνώνει όλα τα παραπάνω, προσθέτοντας στην εξίσωση μόρφωση (ο λοχαγός μιλάει ινδιάνικα, ή διαβάζει Ιούλιο Καίσαρα στα λατινικά) και μια βουβή τρυφεράδα που διαποτίζει υπόκωφα το ωραίο φινάλε. Ο Κούπερ δεν επιχειρεί ετεροχρονισμένη απόδοση ευθυνών για την γενοκτονία των Ινδιάνων –επιλογή που μπορεί να απογοητεύσει κάποιους. Εκείνο που αναδεικνύει αυτό το λεπτοδουλεμένο και ρεαλιστικά κατηφές φιλμ είναι η ίδια η (ζωή στην) Άγρια Δύση, μέσα από μια ιστορία συμφιλίωσης με φόντο συγκλονιστικά φυσικά τοπία.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες