Κινηματογράφος | Ταινίες

Κάθε Μέρα Μια Άλλη Μέρα , 2018 (Every Day)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μάικλ Σάκσι
Σενάριο
Τζέσι Άντριους
Πρωταγωνιστούν
Ανγκούρι Ράις, Τζάστις Σμιθ, Μαρία Μπέλο, Ντέμπι Ράιαν, Κόλιν Φορντ, Τζένι Ρος, Ρόρι ΜακΝτόναλντ, Κέιτι Ντάγκλας, Μάικλ Κραμ, Λούκας Τζέιντ Ζάμαν
Διάρκεια
91
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ
Πρεμιέρα
22 Φεβρουαρίου 2018

Μια 16χρονη ερωτεύεται με μια συνομήλικη ψυχή που κάθε μέρα κατοικεί σε διαφορετικό σώμα, αδιακρίτως φύλου, σε αυτή την καλοφτιαγμένη μεταφορά του βραβευμένου μπεστσέλερ, η οποία θα ενθουσιάσει τους εφήβους.

Προσοχή: οι τρεις φλογίτσες της αξιολόγησης «απευθύνονται» πρωτίστως σε όσους δεν έχουν ακόμη συμπληρώσει το (μάξιμουμ) 19 έτος τους. Όχι ότι οι πιο… ηλικιωμένοι δεν κάνει να δουν την ταινία, αλλά για να σου «μιλήσει» αληθινά το φιλμ, ε, πρέπει να βιώνεις την ορμονοθύελλα της εφηβείας. Βασισμένη στο βραβευμένο μυθιστόρημα του Ντέιβιντ Λέβιθαν «Κάθε μέρα άλλος» (Πατάκης), η ταινία θέτει στο κέντρο της αφήγησής την 16χρονη Ριάνον (γλυκύτατη και φυσικότατη η Αυστραλέζα Ράις, που είδαμε στο θαυμάσιο «Nice Guys»), μια φυσιολογική κοπελίτσα που ζει με τη μαμά (Μπέλο) και τον απολυμένο και καταθλιπτικό μπαμπά (Κραμ). Η Ριάνον φλερτάρει με τον μαύρο συμμαθητή της, Τζάστιν (Σμιθ), αλλά η επαφή τους κλυδωνίζεται μεταξύ άβγαλτης συστολής και επιτηδευμένου κουλ της ηλικίας τους. Ώσπου, μια μέρα, σε μια κοπάνα που κάνουν οι δυο τους στη Βαλτιμόρη, γίνεται ένα μπραφ, κι όλα τα συναισθήματά τους ανοίγουν σαν ανθός, και μιλάνε βαθιά και ειλικρινά για όσα μύχια τους απασχολούν, και έρχονται κοντά, πολύ κοντά. Ήταν μια τέλεια μέρα… Την επομένη, ωστόσο, ο Τζάστιν είναι και πάλι ο γνωστός ρηχός κι ελαφρώς αφασικός ψευτοκούλ εαυτός του. Η Ριάνον στραβώνει, και απορεί –αλλά στο πάρτι, όπου πηγαίνουν το βράδι, θα αισθανθεί προς μεγάλη της έκπληξη την ίδια εγγύτητα, πληρότητα και επικοινωνία με ένα άγνωστο γκέι νεαρό, τον Νέιθαν (Ζάμαν). Και την επομένη, με μια κοπέλα…

Μην μακρυγορώ, αυτό που βίωσε η Ριάνον με τον Τζάστιν, με τον Νέιθαν, με την κοπελιά κ.ο.κ. ήταν, λέει, οι διαφορετικές εκφάνσεις-ενσαρκώσεις μιας… εχμ, ασώματης 16χρονης ψυχής με το όνομα Α (Έι, δηλαδή), που είναι «καταδικασμένη» να ξυπνάει κάθε μέρα στο σώμα ενός διαφορετικού εφήβου, αγοριού ή κοριτσιού. Κι ενώ ο Έι έχει περάσει άπειρα 24ωρα ζώντας τις ζωές άλλων, είναι η πρώτη φορά που κι εκείνος ερωτεύεται μια άλλη ψυχή (την Ριάνον, καλέ). Και άντε, πείθεται η κοπελιά ότι αυτό το οριακά ακαταλαβίστικο και μεταφυσικίζον που συμβαίνει με τον Έι μπορεί όντως και να παίζει. Πώς, όμως, θα καταφέρουν τα δυο ερωτευμένα παιδιά να πορευτούν μαζί, όταν ο ένας από τους δυο εμφανίζεται κάθε μέρα ως άλλο άτομο; Μμμμ, ξέρω, δεν πολυβγάζει νόημα. Αλλά, αν είσαι έφηβος, και ψαύεις την σωματική και ψυχονοητική λαίλαπα που λέγεται «έρωτας», τέτοιες ιστορίες δεν τις προσεγγίζεις με επιστημονική λογικήˑ απλά αφήνεσαι και τις ζεις. Και παρακολουθείς μια τέτοια ταινία, και όλα κλικάρουν μαγικά, και βγάζουν και παραβγάζουν νόημα… Άσε που η ταινια –εκτός του ότι είναι καλοφτιαγμένη και «φωτεινή»– κρύβει κι ένα ωραίο μήνυμα για το πόσο η εξωτερική εμφάνιση δεν δηλώνει στην πραγματικότητα πολλά για το ποιόν, ή την ψυχή του ατόμου (κάποια μέρα, ας πούμε, ο Έι εμφανίζεται μες στο σώμα ενός παχύσαρκου μελαμψού αγοριού, που υπό Κ.Σ. η Ριάνον ούτε βλέφαρο δεν θα του’ριχνε). Κι ένα τέτοιο μήνυμα, στην εποχή της «καρντασιανής» επιφανειακότητας που ζούμε, ε, το λες και πολύτιμο.

Φωτογραφίες