Κινηματογράφος | Ταινίες

Το Σπίτι Δίπλα στη Θάλασσα , 2017 (La Villa)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ρομπέρ Γκεντιγκιάν
Σενάριο
Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, Σερζ Βαλετί
Πρωταγωνιστούν
Αριάν Ασκαρίντ, Ζαν-Πιέρ Νταρουσάν, Ζεράρ Μεϊλάν, Αναϊς Ντεμουστιέ, Ζακ Μπουντέ, Γιάν Τρεγκουέ, Ρομπινσόν Στεβενάν, Φρεντ Ουλίς
Διάρκεια
107
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
01 Μαρτίου 2018

Τρία μεσήλικα αδέλφια ξανασμίγουν στο παραθαλάσσιο οικογενειακό σπίτι στη Μασσαλία, αλλά οι παρελθοντολογικές αποτιμήσεις-κατηγόριες θα γειωθούν από ένα εντελώς ρεαλιστικό (και πολιτικό) δράμα, φιλμαρισμένο με τον γνωστό ουμανισμό του Γκεντιγκιάν.

Στο ζωγραφιστό Καλάνκ ντε Μεζάν έξω απ’ τη Μασσαλία, καταφθάνουν ο μεσήλικας Ζοζέφ (Νταρουσάν), συνταξιούχος εργάτης-συνδικαλιστής, και η μικρότερη αδελφή του, Ανζέλ (Ασκαρίντ), ηθοποιός εκ Παρισίων. Καταλύουν στο παραθαλάσσιο σπίτι όπου μεγάλωσαν. Αιτία της επίσκεψης μετά από πολλά χρόνια (ειδικά για την Ανζέλ, που κουβαλάει δυσβάσταχτο τραύμα-μυστικό σχετικά με το μέρος), ο πατέρας τους (Ουλίς), που είναι στα τελευταία του. Και εξακολουθεί να ζει στη βίλα με τον τρίτο αδελφό, τον Αρμάν (Μεϊλάν), ο οποίος τρέχει και το οικογενειακό «θαλασσινό» φαγάδικο. Με τον ετοιμοθάνατο πατέρα ανίκανο να μιλήσει, τραύματα από το παρελθόν (με νεκρό παιδάκι, εκτός των άλλων), ενοχικές κληρονομικές διευθετήσεις και άλλα τέτοια στήνουν το κεντρικό μοτίβο ανάμεσα στα τρία αποξενωμένα αδέλφια. Από δίπλα ξετυλίγονται δευτερεύουσες εξελίξεις με τη νεαρότατη ερωμένη (Ντεμουστιέ) του Ζοζέφ, με τον τοπικό ψαρά (Στεβενάν) που γουστάρει την πολύ μεγαλύτερή του Ανζέλ, ή με τον πετυχημένο γείτονα (Τρεγιουέ) και τους γέρους γονείς του.

Με τη συνήθη ρεαλιστική, μα βαθιά ουμανιστική και τρυφερή ματιά του, ο Γκεντιγκιάν παρακολουθεί από κοντά την καθημερινότητα αυτής της οικογένειας στο «Σπίτι δίπλα στη θάλασσα», μέσα από φυσικούς διαλόγους, ή εύγλωττες σιωπές (συνοδεία ελάχιστης μουσικής επένδυσης, που περιλαμβάνει και έναν καίριο Ντίλαν). Ουσιαστικά, ο Γάλλος δημιουργός επαναλαμβάνει εδώ οικείους προβληματισμούς του (εργατική τάξη, Μασσαλία, μετανάστες, απόμαχοι της ζωής, διαπροσωπικά) με οικεία προσέγγιση –και το «μόνιμο» καστ ηθοποιών του. Αυτό δεν πειράζει, βέβαια: ο Γκεντιγκιάν είναι δεξιοτέχνης, διακριτικά παρατηρητικός και σε κερδίζει με κάτι σκηνές σαν το φλασμπάκ με την χριστουγεννιάτικη γιορτή του χωριού. Ξαφνικά, όμως, στο τελευταίο 1/3, το στόρι κάνει στροφή, εισάγοντας τρία άλλα αδέλφια, πάλι δυο αγόρια κι ένα κορίτσι. Είναι τρία μικρά προσφυγόπουλα, ανάμεσα στους τόσους που συνωστίζονται στο μεγάλο γαλλικό λιμάνι. Προφανώς, η απόφαση των Γάλλων αδελφών να «σώσουν» τα ξεριζωμένα παιδάκια δίνει άλλη τροπή στην ιστορία τους. Μόνο που το κάνει κάπως αργάˑ όταν, ίσως, η προσοχή του θεατή έχει ξεμακρύνει από τη… θάλασσα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες