Κινηματογράφος | Ταινίες

Mom And Dad , 2017

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μπράιαν Τέιλορ
Σενάριο
Μπράιαν Τέιλορ
Πρωταγωνιστούν
Νίκολας Κέιτζ, Σέλμα Μπλερ, Αν Ουίντερς, Ζάκαρι Άρθουρ, Ρόμπερτ Κάνινχαμ, Λανς Χένρικσεν, Ολίβια Κροσίτσια
Διάρκεια
86
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Μαύρη κωμωδία τρόμου
Πρεμιέρα
08 Μαρτίου 2018

Οι απανταχού γονείς κυριεύονται από ακατανίκητη μανία να σκοτώσουν τα βλαστάρια τους –εμείς παρακολουθούμε μια συγκεκριμένη οικογένεια–, σε αυτήν την δυνητικά ανατρεπτική, αλλά κατά βάση αδιάφορη τρομοπαρωδία.

Η εναρκτήρια σεκάνς αυτού του «καλοντυμένου» B-movie είναι ενδεικτική: μια μαμά παρατάει πάνω στις γραμμές του τρένου το αυτοκίνητό της, μέσα στο οποίο βρίσκεται το μωρό της –και το τρένο καταφθάνει πλησίστιο… Ε, ναι, κάποια πανδημία έχει ενσκήψει (μέσα από τα «χιόνια» της τηλεόρασης, ένα πράμα), και όλοι οι γονείς καταλαμβάνονται από ψυχαναγκαστική λαχτάρα να σκοτώσουν τα παιδιά τους. Συναίσθημα που, πολύ θεωρητικά, ζώνει πότε-πότε τους απηυδισμένους γονείς της οικουμένης… Η ταινία, χωρίς να κωλώνει (αλλά και χωρίς να γίνεται φρικιαστικά καλτ ή αμετανόητη παρωδία), δείχνει γονείς που περιμένουν τα παιδιά τους έξω απ’ το σχολείο και σχεδόν τους τρέχουν τα σάλια, μπαμπάδες που ορέγονται τα βρέφη τους στο μαιευτήριο, μαμάδες που σπρώχνουν καρότσια- με -μωρό σε διερχόμενα αυτοκίνητα κι άλλα τέτοια. Εμείς παρακολουθούμε την οικογένεια Ράιαν: ο μπαμπάς Μπρεντ (Κέιτζ), η μαμά Κένταλ (Μπλερ), η έφηβη Κάρλι (Ουίντερς) και ο 10χρονος Τζόσουα (Άρθουρ) ζουν μια τυπική αμερικανική ζωή σε προάστιο με τις συνήθεις κόντρες –συν, την πρόδηλη νοσταλγία του Μπρεντ για τις εποχές προ τέκνων. Από τη μέση και μετά, η ταινία μετατρέπεται σε θρίλερ σπιτίσιου τρόμου, καθώς το ζεύγος Ράιαν προσπαθεί, με κωμική στοχοπροσήλωση, να ξεπαστρέψει την Κάρλι και τον Τζόσουα επιστρατεύοντας αλυσοπρίονο, μαχαίρια κι άλλα οικιακά εργαλεία.

Η κεντρική ιδέα των γονιών που ασμένως ξεπερνάν τα ηθικά εσκαμμένα απελευθερώνοντας τον θυμό, το μπούχτισμα, ή ακόμη και τη ζήλεια που νιώθουν για τα τέκνα τους είναι και ανατρεπτική και υποσχόμενη. Και υπάρχουν και στιγμές –όπως εκείνη η οριακά σοκαριστική, με μια επίτοκο που κάνει ακατανόμαστα πράματα υπό τους ήχους του «It Must Have BeenLove» των Roxette– όπου ο ηθελημένα δευτεροκλασάτος αμοραλισμός του φιλμ αγγίζει το καλτ. Συνολικά, ωστόσο, κάτι λείπει. Περισσότερο από το σενάριο, παρά από την σκηνοθεσία. Με αποτέλεσμα το «Mom & Dad» να διστάζει μεταξύ απενοχοποιημένης μαύρης κωμωδίας και αληθινής ταινίας τρόμου. Του Κέιτζ, πάντως, όλη αυτή η μαξιμαλιστική παράνοια που καταλαμβάνει το Μπρεντ, του πάει γάντι.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες