Κινηματογράφος | Ταινίες

Πρόσωπα & Ιστορίες , 2017 (Visages villages)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ανιές Βαρντά, Τζέι Αρ
Σενάριο
Ανιές Βαρντά, Τζέι Αρ
Πρωταγωνιστούν
Διάρκεια
89
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Ντοκιμαντέρ-οδοιπορικό
Πρεμιέρα
15 Μαρτίου 2018

Χαρούμενο, ακτιβιστικό, παιχνιδιάρικο, στοχαστικό, αυθόρμητο, και πάνω απ’ όλα βαθιά ανθρώπινο το πολυβραβευμένο οδοιπορικό της υπέργηρης σκηνοθέτιδας και του ανερχόμενου δρομοκαλλιτέχνη στη γαλλική ενδοχώρα είναι απλώς ένα χάρμα ιδέσθαι.

Πριν λίγα χρόνια, η 89χρονη Ανιές Βαρντά, η μυθική πρωτοπόρος σκηνοθέτιδα της γαλλικής Νουβέλ Βαγκ που πέρυσι βραβεύτηκε με τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο της δουλειάς της, γνωρίστηκε με τον 33χρονο ομοεθνή φωτογράφο-δρομοκαλλιτέχνη, Τζέι Αρ (οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συναντήθηκαν παρωδούνται απολαυστικά στην αρχή του φιλμ). Πρόπερσι, αποφάσισαν να καβαλήσουν μαζί το φορτηγάκι-φωτογραφικό στούντιο εκείνου και να κάνουν ένα χύμα οδοιπορικό στην γαλλική επαρχία έχοντας πάντα κάμερα και φωτογραφική μηχανή ανά χείρας. Τους βλέπουμε, ας πούμε, να αποτίνουν φόρο τιμής στους τάφους του εμβληματικού φωτογράφου Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν και της γυναίκας του, ή να επισκέπτονται το νορμανδικό χωριό Σεράνς, όπου έζησε η συγγραφέας Ναταλί Σαρότ στην οποία η Βαρντά είχε αφιερώσει την εξαιρετική ταινία της, «Δίχως στέγη, δίχως νόμο» (1985). Κυρίως, όμως, βλέπουμε τους δυο αντισυμβατικούς καλλιτέχνες να γνωρίζονται με ανθρώπους κάθε ηλικίας –εργάτες, νοικοκυρές, πρώην ανθρακωρύχους, σερβιτόρες, παιδιά– τους οποίους ο Τζέι Αρ φωτογραφίζει. Στα καπάκια, τυπώνεται μια ασπρόμαυρη γιγαντοαφίσα της φωτογραφίας, που αναρτάται σε δημόσιους χώρους –στα κοντέινερ του λιμανιού της Χάβρης, σε ένα παροπλισμένο γερμανικό οχυρό του Β’ Παγκόσμιου, σε τοίχους σπιτιών... Συγχρόνως, τα άμαθα μοντέλα αυτών των αυθόρμητων πορτρέτων μοιράζονται με τους δυο καλλιτέχνες-περιηγητές αναμνήσεις, σκέψεις για τη ζωή, ή για τις ίδιες τις τεράστιες φωτογραφίες τους –πώς νιώθει, αλήθεια, ένας άνθρωπος σαν βλέπει αίφνης τη μεγεθυμένη φάτσα του πάνω σε ένα κτίριο;          

Αυτή είναι όλη κι όλη η ιδέα πίσω από το πολυβραβευμένο φιλμ, που συνδυάζει γάργαρα το ντοκιμαντέρ με την ταινία δρόμου. Αλλά πόσο όμορφα, ζεστά και εξόχως ουμανιστικά υλοποιείται αυτή η ιδέα, παρουσιάζοντάς μας ακριβώς ό,τι υπόσχεται ο πρωτότυπος τίτλος: πρόσωπα και χωριά συνοδεία της πολύ ταιριαστής μουσικής του Ματιέ Σεντίντ. Επιπροσθέτως, το ταξίδι της Βαρντά και του Τζέι Αρ διανθίζεται με μεταξύ τους πειράγματα (η φθίνουσα όραση εκείνης σε αντιδιαστολή με τα αέναα μαύρα γυαλιά εκείνου, λόγου χάρη), ή με σινεφιλικές αναφορές. A propos, ένας άλλος τύπος με μόνιμα μαύρα γυαλιά, ο πάλαι ποτέ φίλος της Βαρντά, ο μέγας Ζαν-Λυκ Γκοντάρ πρωταγωνιστεί –σχεδόν ερήμην του– στο αλλόκοτο και αναμφίβολα συγκινητικό φινάλε.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες