ΤΡΙΤΗ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Μετά τον χωρισμό , 2017 (Jusqu'à la garde)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ξαβιέ Λεγκράν
Σενάριο
Ξαβιέ Λεγκράν
Πρωταγωνιστούν
Ντενί Μενοσέ, Τομά Ζιοριά, Λεά Ντρικέρ, Ματίλντ Ονεβέ, Ματιέ Σαϊκαλί, Φλοράνς Ζανά, Σααντιά Μπενταϊέμπ
Διάρκεια
90
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Οικογενειακό δράμα
Πρεμιέρα
15 Μαρτίου 2018

Λιτή ρεαλιστική αφήγηση χωρίς μουσικές και τρικ, στιβαρή σκηνοθεσία, εναγώνιος ρυθμός, και εξαιρετικές ερμηνείες, σε αυτή την ιστορία ενδοοικογενειακής βίας μετά το διαζύγιο, που πραγματικά στοιχειώνει τον θεατή.

Όποιος έχει βιώσει την ανδρική βία στο πετσί του, ίσως δυσκολευτεί να παρακολουθήσει αυτήν την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του 38χρονου Λεγκράν (που αποτελεί, τρόπον τινά, συνέχεια του δικού του μικρομηκάδικου «Πριν χαθούν όλα», το οποίο απέσπασε οσκαρική υποψηφιότητα το 2013). Διότι είναι τόσο αφτιασίδωτος ο ρεαλισμός, τόσο χιτσκοκικά κλιμακούμενη η αγωνία, τόσο απτός ο υφέρπων φόβος που ενορχηστρώνει ο Λεγκράν, που και «προσωπικό ιστορικό» να μην έχεις, πάλι σου πιάνεται η ψυχή. Συγχρόνως, όμως, σενάριο και σκηνοθεσία, στην παράδοση του Μορίς Πιαλά, λόγου χάρη, ή των αδελφών Νταρντέν, δεν (κατά)κρίνει τον βίαιο πατέρα-σύζυγο. Είναι κι αυτός μια σύνθετη προσωπικότητα που κατατρύχεται από τους δικούς του δαίμονες. Η ταινία –που δικαίως απέσπασε βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας και καλύτερου ντεμπούτου στην Βενετία– ξεκινάει με ακρόαση ενώπιον δικαστή (Μπενταϊέμπ) για την επιμέλεια του 10χρονου Ζιλιέν (καταπληκτικός ο πρωτοεμφανιζόμενος Ζιοριά), μετά το διαζύγιο της Μιριάμ (Ντρικέρ, πολύ καλή) και του Αντουάν (Μενοσέ, συγκλονιστικός). Ήδη από αυτήν την πρώτη «πολιτισμένη» σεκάνς, η σκιά ενός παραλυτικού φόβου, μιας αναπόδραστης απειλής διαποτίζει την οθόνη. Διότι, είναι σαφές, ο Αντουάν αδυνατεί να αποδεχτεί πως η σχέση του με την Μιριάμ έχει τελειώσει –εξαιτίας της δικής του βίαιης συμπεριφοράς. Η απειλή σιγοβράζειˑ και θα κορυφωθεί στο ψυχοβγαλτικό φινάλε, ουσιαστικά, δευτερόλεπτα πριν προκύψει τραγωδία.

Με όχημα τα εύγλωττα, επίμονα γκροπλάν της διευθύντριας φωτογραφίας, Ναταλί Ντιράν, στα πρόσωπα του δράματος, ο Λεγκράν μας καθοδηγεί στην καθημερινότητα του Ζιλιέν, που χωρίς να θέλει πρέπει να βλέπει τον πατέρα του σε τακτές μέρες. Τον Ζιλιέν, που χωρίς να θέλει εξαναγκάζεται, ας πούμε, να αποκαλύψει στον Αντουάν τη νέα διεύθυνση κατοικίας του ίδιου, της μητέρας του και της 18χρονης αδελφής του (Ονεβέ), που ως ενήλικη πια δεν υποχρεούται να βλέπει τον πατέρα της (αλλά που, ως παιδί ενδοοικογενειακής βίας έχει κι αυτή τα θέματά της). Χωρίς στάλα μουσικής συνοδείας, χωρίς εύκολους συναισθηματισμούς, και πρωτίστως χωρίς να ντύνει με λέξεις/διαλόγους όσα βιώνουν οι ήρωές του, ο Λεγκράν κλιμακώνει τον φόβο, καταγράφει λεπτές ψυχολογικές αποχρώσεις (έξοχη η σκιαγράφηση της Μιριάμ, που ακόμη «συνομιλεί» με τον βίαιο πρώην σύντροφο) και παραδίδει μια συμπαγή, δυνατή ταινία.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες