ΤΡΙΤΗ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Θεριστής , 2017 (Le Semeur)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μαρίν Φρανσέν
Σενάριο
Ζακ Φιεσί, Μαρίν Φρανσέν, Ζακλίν Σιρσά
Πρωταγωνιστούν
Πολίν Μπουρλέ, Ζεραλντίν Παϊλά, Αλμπάν Λενουάρ, Φρανσουάζ Λεμπράν, Ραφέλ Αγογκέ
Διάρκεια
98
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Δράμα εποχής
Πρεμιέρα
15 Μαρτίου 2018

Οι πολύ όμορφες εικόνες της γαλλικής αγροτιάς του 19ου αιώνα δεν αρκούν για να κάνουν κινηματογραφικά ενδιαφέρουσα αυτή την αληθινή ιστορία για κάτι χωρικές που έμειναν χωρίς άντρες.

Το 1919, η 84χρονη Γαλλίδα, Βιολέτ Αϊλό, έγραψε ένα μικρό διήγημα-μαρτυρία για όσα βίωσε η ίδια και οι συγχωριανές της, όταν το πραξικόπημα του 1851 και η κατάλυση της Δεύτερης Δημοκρατίας από τον Λουδοβίκο-Βοναπάρτη τις άφησε για αρκετά χρόνια χωρίς καθόλου άντρες. Με τις βίαιες συλλήψεις, και τις επί τόπου θανατώσεις των ανδρών του χωριού (που, ως φαίνεται, ήταν στο σύνολό τους δημοκράτες) ξεκινάει, λοιπόν, αυτό το παρθενικό φιλμ της Φρανσέν (η οποία έχει διατελέσει βοηθός σκηνοθέτη του Χάνεκε, του Ασαγιάς, κ.ά.). Στη συνέχεια, βλέπουμε επί μακρόν όλες αυτές τις γυναίκες-χωρίς-άντρες πασών των ηλικιών σε γεωργικές και λοιπές χειρωνακτικές εργασίες να συνεχίζουν με πυγμή τη ζωή τους –και των παιδιών τους. Και είναι όντως καταπληκτικές αυτές τις εικόνες (διεύθυνση φωτογραφίας, Αλάν Ντιπλαντιέ) –σαν πίνακες του Μιγέ, με τον ήλιο να λαμπυρίζει πάνω στα στάχυα που κόβουν με δρεπάνια και λελέκια οι δυναμικές αυτές γυναίκες του μόχθου. Συγχρόνως, βλέπουμε πως οι νεότερες αποφασίζουν ότι, εφόσον εμφανιστεί κάποιος (άξιος λόγου) άντρας στα μέρη τους, θα τον μοιραστούν μεταξύ τους σε μια ιδιότυπη ερωτική κοινοκτημοσύνη. Η έλευση του όμορφου περιπλανώμενου σιδερά, Ζαν (Λενουάρ), στο χωριό, και η ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσει με την Βιολέτ (Μπουρλέ), θα οδηγήσουν σε μια (χλιαρή) κορύφωση του δράματος.

Με εξαίρεση κάποιες «εξωγενείς» κοινωνικές συνθήκες (η Βιολέτ, ας πούμε, είναι μια από τις ελάχιστες γυναίκες που ξέρει γράμματα, εξού και η σχέση της με τον σιδερά περνάει και μέσα από την λογοτεχνική ανάγνωση), η ανασύσταση εποχής είναι πρόχειρη –τα ρούχα απλά μοιάζουν παλιακά, το μακιγιάζ κάνει αισθητή την παρουσία του, οι διάλογοι (ειδικά στα γαλλικά) ακούγονται υπερβολικά σύγχρονοι. Συγχρόνως, παρά τις πολύ ωραίες φιγούρες των περισσότερων πρωταγωνιστριών, οι ερμηνείες μού φάνηκαν συνολικά αδύναμες, αποκαλύπτοντας, πιθανότατα, την ανικανότητα της Φρανσέν στην καθοδήγηση των ηθοποιών της. Συνολικά, βρήκα την ταινία ακαδημαϊκά βαρετή και χωρίς ψυχή. Κρίμα, γιατί η ιστορία της Βιολέτ Αϊλό άξιζε κάτι καλύτερο.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες