Κινηματογράφος | Ταινίες

Δεν ήσουν ποτέ εδώ , 2017 (You Were Never Really Here)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Λιν Ράμσι
Σενάριο
Λιν Ράμσι
Πρωταγωνιστούν
Χουακίν Φίνιξ, Εκατερίνα Σάμσονοφ, Ντάντε Περέιρα-Όλσον, Λάρι Κάναντι, Τζούντιθ Ρόμπερτς, Φρανκ Πάντο, Τζον Ντόμαν, Άλεξ Μανέτι
Διάρκεια
90
Χώρα
Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Ψυχολογικό δράμα μυστηρίου
Πρεμιέρα
22 Μαρτίου 2018

Θεοσκότεινη κατάδυση στο «επάγγελμα» και, κυρίως, στην ψυχή και στα τραύματα σιωπηλού εκτελεστή, ο οποίος σώζει μια 14χρονη πόρνη, σε έναν άνισο, άλλοτε σπουδαίο, άλλοτε επιδεικτικά μπαρόκ «Ταξιτζή» του 2018.

Αναμφισβήτητα η τέταρτη ταινία της Ράμσι έχει κινηματογραφική και αφηγηματική δύναμη, άγρια ποίηση, και έναν φοβερό Χουακίν Φίνιξ, στο ρόλο του κατά βάθος ευαίσθητου μα αμοραλιστικά βίαιου Τζόου, ενός μοναχικού πρώην πράκτορα του FBI και πρώην βετεράνου του Ιράκ (ή του Αφγανιστάν), ο οποίος ζει με τη γηραλέα μάνα του (Ρόμπερτς, εξαιρετική) και βιοπορίζεται ως κατά παραγγελία εκτελεστής. Ταυτόχρονα, όμως, η ταινία της κορυφαίας Σκωτσέζας auteur έχει και στιγμές επιδεικτικής βίας και κουφότητας, ενώ το τελευταίο 20λεπτο –στο οποίο, μετά βίας καταλαβαίνεις τι διάολο παίζει– αποτελεί (μαξιμαλιστική) δραματουργική προσθήκη της Ράμσι στο διήγημα του Αμερικανού Τζόναθαν Έιμς, στο οποίο βασίζεται. Στην εναρκτήρια σκηνή, εκεί που βλέπουμε τον Τζόου να καθαρίζει τα… απομεινάρια του τελευταίου του «χτυπήματος» σε άθλιο μοτέλ, μεταφερόμαστε απροειδοποίητα με φλασμπάκ σε αινιγματικά πλάνα από την κακοποίηση ενός παιδιού από τον πατέρα του, αλλά και στα συσπώμενα πόδια ενός κοριτσιού τη στιγμή που πεθαίνει… Το κακοποιημένο παιδί είναι ο Τζόου του χθεςˑ το δε «επιθανάτιο» κορίτσι σχετίζεται με άλλο τραύμα του πρωταγωνιστή από το μιλιταριστικό παρελθόν του. Κι ενώ εξωτερικά παρακολουθούμε την τελευταία «δουλειά» του εκτελεστή –να βρει την Νίνα (συναρπαστική η πρωτοεμφανιζόμενη Σάμσονοφ), την 14χρονη κόρη ενός γερουσιαστή (Μανέτι) και να τιμωρήσει παραδειγματικά όσους την φυλάκισαν σε παιδεραστικό κύκλωμα–, στην πραγματικότητα καταδυόμαστε στην ψυχολογική αντάρα του εκτελεστή. Τα δε φλασμπάκ με τα τραύματα του παρελθόντος μπαινοβγαίνουν στην ελλειπτική αφήγηση της Ράμσι στήνοντας ένα ψευδαισθητικό ντελίριο, που άλλοτε λειτουργεί κι άλλοτε καθόλου.    

Υπάρχουν στιγμές στην ταινία που ηλεκτρίζουν με ποιητική, βίαιη λακωνικότητα. Κι άλλες, όπου εύκολα λες «ναι, καλά!». Και τρέχει κι ένας σα-να-πούμε φόρος τιμής στον «Ταξιτζή» του Σκορσέζε –από την αντικοινωνικότητα του Τζόου (άλτερ έγκο του Τράβις) και την πολιτική διαφθορά, μέχρι την ανήλικη πόρνη και τις οδηγικές σεκάνς. Πότε-πότε, θυμίζει και το «Έμφυτο ελάττωμα» του Άντερσον –κι όχι μόνο επειδή μοιράζονται τον ίδιο πρωταγωνιστή. Παρά τις όποιες ενστάσεις, η ταινία έχει συμπαγές, υποβλητικό στυλ και σ’ αυτό συνεισφέρει πολύ η μουσική του Τζόνι Γκρίνγουντ (των Radiohead) με τα πένθιμα κρουστά να δονούν. Δείτε την.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες