Κινηματογράφος | Ταινίες

Ready Player One , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Στίβεν Σπίλμπεργκ
Σενάριο
Ζακ Πεν, Έρνεστ Κλάιν
Πρωταγωνιστούν
Τάι Σέρινταν, Ολίβια Κουκ, Μπεν Μέντελσον, Τι Τζέι Μίλερ, Μαρκ Ράιλανς, Σάιμον Πεγκ, Λένα Ουάιτ
Διάρκεια
140
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (και σε 3D)
Πρεμιέρα
29 Μαρτίου 2018

Ένα παιχνίδι-σύμπαν εικονικής πραγματικότητας, τα άβαταρ του παιχνιδιού, κι ένα κρυμμένο «αβγό-μπόνους», προσφέρουν αντίδοτο στη ζοφερή μελλοντική πραγματικότητα –αλλά και μια μεγαλειώδη, σπλιμπεργκική περιπέτεια μεταξύ πραγματικού και εικονικού κόσμου.

Νομίζω, ότι ο Αμερικανός συγγραφέας, Έρνεστ Κλάιν, δε θα μπορούσε να είχε διανοηθεί καλύτερη τύχη για την σινεμεταφορά του παινεμένου του μπεστ σέλερ «Αν είσαι έτοιμος, πάτα Enter» (Πατάκης). Εξάλλου, το πόσο ταμάμ του έκατσε και πόσο γουστάρει πιστοποιείται και από το γεγονός ότι το ίδιο το βιβλίο του βρίθει αναφορών στον Σπίλμπεργκ και στις εμβληματικές ταινίες του. Τακτική που σχεδόν απουσιάζει από την ταινία, δια ευνόητους λόγους. Υπάρχουν, ωστόσο, κάνα-δυο μνείες στον σκηνοθέτη δίπλα σε αναρίθμητες άλλες, φευγαλέες και μη αναφορές/ καλαμπούρια/ κλεισίματα ματιού στη δεκαετία του 1980ˑ και στην ποπ κουλτούρα εκείνης της αθώας και λωλής εποχής. Ενδεικτικά, στην εικόνα, τους διαλόγους, και το σάουντρακ μπαινοβγαίνουν ο Μάικλ Τζάκσον, οι Duran Duran, το «Stayin’ Alive», το Μπάτμομπιλ, το Atari, το Μάπετ Σόου, οι Μόντι Πάιθον, ο Τζον Κούγκαρ Μπέλενκαμπ… Μολαταύτα, η δράση εκτυλίσσεται το 2045. Οι μάζες, για να ξεφύγουν, λέει, από τις άθλιες συνθήκες στις οποίες επιβιώνουν, φοράνε γυαλιά εικονικής πραγματικότητας και ζουν συναρπαστικές ζωές μέσω των άβαταρ του παιχνιδιού-σύμπαντος Oasis, κορυφαίο δημιούργημα του τεχνο-γκουρού Τζέιμς Χάλιντεϊ (υπέροχος Ράιλανς με μαλλί… Θεού), ενός γλυκύτατου, προδήλως φεύγα και πανέξυπνου προγραμματιστή –που μόλις έχει πεθάνει… Κι όχι μόνο αυτό: στη διαθήκη του, ο Χάλιντεϊ αφήνει τη γιγάντια περιουσία του σε όποιον (ή όποια) παίκτη του Oasis βρει το ψηφιακό «πασχαλινό αυγό» που είχε «κρύψει» ο ίδιος ο εκκεντρικός τρισεκατομμυριούχος.

Εμάς, ο ήρωάς μας είναι ο αμούστακος Γουέιντ Ουάτς (Σέρινταν, καλός), φανατικός και γαμάτος παίκτης του Oasis, που μαζί με την ατίθαση, μεταφεμινιστική κοκκινομάλλα Σαμάνθα (Κουκ), και κάποιους άλλους «φίλους» θα στήσουν την ομάδα High Five (καμία σχέση με τις ημέτερες τραγουδιάρες Hi-5) για να βρουν το πασχαλινό αβγό του Χάλιντεϊ πριν από τον «κακό» (Μέντελσον) μιας άλλης τεχνολογικής μεγαλοεταιρείας. Α, εννοείται πως κυνηγώντας το αβγό όλοι οι παραπάνω χαρακτήρες δρουν μέσα από τα άβατάρ τους στο παιχνίδι. Ο Γουέιντ γίνεται ο τολμηρός Πάρζιβαλ, η Σαμάνθα μεταμορφώνεται σε μηχανόβια ξύπνια γκόμενα με τεράστια μάτια και το μυθολογικό όνομα Άρτεμις, άλλοι παίκτες αλλάζουν έως και φύλο μέσω άβαταρ… Σε οπτικό/ τεχνικό επίπεδο, το πάντρεμα του αληθινού κόσμου με τον εικονικό είναι όλα τα λεφτά. Από τη μία, το υπέροχο σκηνικό με τις «Στοίβες», την κάθετη παραγκούπολη στο Κολάμπους του Οχάιο όπου ζει ο Γουέιντ με τη θεία του, από την άλλη, οι Γκοτζίλες, οι εκρήξεις και τα κυνηγητά που εκτυλίσσονται μέσα στο λαμπερό ψηφιακό ημίφως στις πίστες του Oasis. Είναι ταινία που καλύπτει πολλά γούστα. Είναι και φαν, και νοσταλγική, και σπιντάτη, και στοχαστική (λίγο), και αποτίνει φόρο τιμής σε τόσα, τόσες και τόσους! Από τον Ουόρεν Ρόμπινετ, το προγραμματιστή που εφηύρε τα πασχαλινά αβγά το 1979, έως τον ίδιο τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ, μέσα από μια τρομερή σκηνή, όπου τα ψηφιακά άβαταρ των High Five, ψάχνοντας πάντα το πασχαλινό αβγό, μπαίνουν στο ξενοδοχείο από την… «Λάμψη» και να ’σου ζωντανεύει η σεκάνς στο διάδρομο, ή στην πόρτα… Μαγικό σινεμά.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες