Κινηματογράφος | Ταινίες

Εντός Ορίων , 2017 (Insyriated)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Φιλίπ βαν Λεβ
Σενάριο
Φιλίπ βαν Λεβ
Πρωταγωνιστούν
Χιάμ Αμπάς, Ντιαμόν Αμπού Αμούντ, Ζιλιέτ Ναβί, Αλισάρ Καγάντου, Νινάρ Χαλάμπι, Μοχάμεντ Τζιχάντ Σλέικ, Ζιλιέτ Νάβις
Διάρκεια
85
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο, Λίβανος
Είδος
Πολεμικό δράμα
Πρεμιέρα
29 Μαρτίου 2018

Ένα 24ωρο συγκλονιστικής, ρεαλιστικής παράνοιας σε οικογενειακό διαμέρισμα στην εμπόλεμη Δαμασκό, σε μια ωραία σκηνοθετημένη και φιλμαρισμένη, μα ρηχά, και συχνά μελοδραματικά γραμμένη ταινία θεατρικών αποχρώσεων.

Η δεύτερη ταινία του Βέλγου πρώην διευθυντή φωτογραφίας, Βαν Λεβ, διαδραματίζεται όλη σε ένα ευρύχωρο διαμέρισμα πρώτου ορόφου σε συνοικία της Δαμασκού. Σε ένα διαμέρισμα όπου πόρτες και παράθυρα σφαλίζονται με μαδέρια και λουκέτα, και η κουζίνα λειτουργεί ως πρόχειρα διαμορφωμένο καταφύγιο… Επί 24 ώρες παρακολουθούμε όσα (ανείπωτα) ζει μια οικογένεια αποτελούμενη από: την έχουσα το γενικό πρόσταγμα, Ουμ Γιαζάν (Αμπάς, πολύ καλή). Τις δυο ενήλικες κόρες της, Γιάρα (Καγάντου), και Αλίγια (Χαλάμπι). Τον γιό της, Γιαζάν (Σλέικ). Τον πεθερό της (Μοσέν Αμπάς), και την μιγάδα υπηρεσία, Ντελανί (πολύ καλή η Νάβις). Συγχρόνως, η Γιαζάν φιλοξενεί και ένα νεαρό ζευγάρι γειτόνων, την Χαλιμά (Ντιαμάν Αμπού Αμπούντ), τον Σελίμ (Μουσταφά Αλ Καρ) και το νεογέννητό τους, που έχασαν το σπίτι τους σε βομβαρδισμό –και ετοιμάζονται να φύγουν μες στη νύχτα για Λίβανο. Όμως τα πράγματα στη ζωή δεν εξελίσσονται πάντα όπως τα περιμένεις. Πόσω μάλλον στον πόλεμο… Κι έτσι, ο Σελίμ, που βγαίνει μέρα-μεσημέρι από το διαμέρισμα για να συναντήσει το κονέ του για την διαφυγή στον Λίβανο, πυροβολείται θανάσιμα από ελεύθερο σκοπευτή. Και μάλιστα, έξω απ’ το σπίτι, μπροστά στα μάτια της Ντελανί… Η απόφαση της δυναμικής μητριαρχικής Γιαζάν να αποκρύψουν την αλήθεια από την Χαλιμά, αλλά κυρίως μια ακόμη μεγαλύτερη συμφορά που θα βρει την άτυχη μωρομάνα –σε μια πολύ σκληρή πινελιά της αφήγησης– θα κορυφώσουν το δράμα.

Παρά το γεγονός ότι το σενάριο έχει μια εγγενή θεατρικότητα, η φωτογραφία της Βιρζινί Σιρντέζ παρακολουθεί συναρπαστικές τις δυνατές ερμηνείες των ηθοποιών παρά την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα. Αντιθέτως, η κάπως γλυκερή μινιμαλιστική μουσική του Ζαν-Λικ Φαφσόν δεν λειτουργεί. Κι εκείνο, βέβαια, που δε λειτουργεί καθόλου –όσο πολιτικά ορθό/ θεάρεστο/ αληθινό/ επιτακτικό κι αν είναι το θέμα της ταινίας– είναι οι διάλογοι: στάζουν μελοδραματισμό (κακής) τηλεοπτικής αισθητικής, συνοψίζουν άγαρμπα πληροφορίες, και γενικά ψευτίζουν, παρά την αληθοφάνεια των λοιπών εξελίξεων τριγύρω.     

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες