ΤΡΙΤΗ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

The Strangers | Ματωμένη Νύχτα , 2018 (The Strangers: Prey at Night)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γιοχάνες Ρόμπερτς
Σενάριο
Μπράιαν Μπερτίνο, Μπεν Κετάι
Πρωταγωνιστούν
Κριστίνα Χέντριξ, Μάρτιν Χέντερσον, Μπέιλι Μάντισον, Λούις Πούλμαν, Έμα Μπελόμι
Διάρκεια
85
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Τρόμου
Πρεμιέρα
29 Μαρτίου 2018

Τετραμελής οικογένεια, σε τροχόσπιτο στη μέση του πουθενά, πολιορκείται από την γνωστή τριάδα των μασκοφόρων παρανοϊκών δολοφόνων της πρώτης ταινίας, σε αυτή την οπτικά αξιοπρεπή αλλά σεναριακά χάλια απομίμηση εκείνης.

Μια δεκαετία μετά το «Κλείδωσες;», που είχε σκηνοθετήσει ο συν-σεναριογράφος τούτης δω, Μπράιαν Μπερτίνο, ιδού και το άτυπο σίκουελ. Ποιο σίκουελ, δηλαδή… Αντιγραφή ασάλιωτη του προηγούμενου είναι η «Ματωμένη νύχτα», με βασική διαφορά ότι τα υποψήφια θύματα-πειραματόζωα έχουν αυξηθεί από δύο σε τέσσερα: εν προκειμένω, εδώ οι καταδιωκώμενοι είναι ο μπαμπάς Μάικ (Χέντερσον), η μητέρα Σίντι (Χέντρικς), η 16άρα κόρη Κίνσι (Μάντισον) και ο μικρότερος Λουκ (Πούλμαν, γιός του καρατερίστα Μπιλ). Οι δυο πρώτοι, οι ενήλικες, τα έχουν τα μεταξύ τους θεματάκια… Τι θεματάκια, δηλαδή –εδώ συζητάνε περί διαζυγίου, ενώ απ’ έξω τους την πέφτουν σιγά-σιγά οι τρεις λωλοί δολοφόνοι με τις λευκές, παράταιρες μάσκες που είχαν κάνει σουξέ στην προηγούμενη ταινία. Όσον αφορά τα παιδιά της οικογένειας, η μεν Κίνσι είναι μια προχωρημένη περίπτωση εφηβικής αντιδραστικότητας (κακό αυτό), ο δε Λουκ είναι το καλό παιδί (αυτό, αδιάφορο).

Σε αντίθεση με το πρώτο «Strangers», το οποίο εκτυλισσόταν αποκλειστικά μέσα στους τοίχους ενός διαμερίσματος, η ταινία του Βρετανού Ρόμπερτς επεκτείνεται και στο ύπαιθρο. Πράγμα καθόλου παράξενο, άλλωστε, αφού η οικογένεια-θύμα έχει μόλις φτάσει οδικώς σε δασόβιο κάμπινγκ για διανυκτέρευση σε νοικιασμένο τροχόσπιτο καθ’ οδόν προς το πανεπιστήμιο της κόρης. Και κοίτα, ρε παιδί μου μια στραβή: το κάμπινγκ είναι εγκαταλελειμμένο. Ή έτσι μοιάζει, τουλάχιστον. Τα υπόλοιπα, τρελό déjà vu. Κοψοχολιάσματα, αίμα, νύχτα, μια ψιλοομίχλη στο δάσος, οι σχιζοφρενείς μασκοφόροι επί τω έργω, η σχετική μουσική (Άντριαν Τζόνστον), συν κάτι άσχετα ποπ σουξέ της δεκαετίας του ’80. Το μεγαλύτερο, όμως, κουσούρι της ταινίας είναι οι απανωτές αψυχολόγητες μαλακίες στις οποίες υποπίπτουν οι ήρωες. Τερματίζοντας εκείνη την γνώριμη αίσθηση που σε κάνει να μονολογείς, στριφογυρίζοντας στη θέση σου, «Όχι, ρε ζώον! Όχι στο υπόγειο!». Πράγμα που, τώρα που το σκέφτομαι, κάνει και λίγο camp.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες